လက်တွေ့ တရားအားထုတ်တယ်ဆိုတာ အာရုံတွေကို ရှောင်ပြေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံ နဲ့ ဒွါရတွေနဲ့ တိုက်မိတဲ့အခါ ကြားထဲက ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ ကြည့်တတ်တာပါ။

အစားအသောက် တစ်ခု စားလိုက်တဲ့အခါ “အရသာ ရှိလိုက်တာ” လို့ မစဉ်းစားခင်မှာ လျှာနဲ့ အရသာ ထိတွေ့သွားတဲ့ အရသာခံစိတ် သက်သက်လေးကို အရင်ဆုံး သိအောင် လုပ်ကြည့်ပါ။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အေးသွားတယ်၊ ပူသွားတယ် ဆိုတာကို သိလိုက်တဲ့ အချိန်လေးမှာ “ငါ အေးတယ်” ဆိုတဲ့ စိတ်မကပ်ခင် ဝေဒနာ ခံစားစိတ် အသိသက်သက်လေးကို ဖမ်းကြည့်ပါ။

အဲဒီလို အာရုံနဲ့ အသိကြားမှာ “ငါ” မပါဘဲ အရှိအတိုင်း ကြည့်တတ်လာရင်၊ ဘယ်ခံစားချက်မှ ကြာကြာမခံဘဲ ပေါ်လာပြီး ပျောက်သွားတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ သိလာပါလိမ့်မယ်။ သောတာပန်ဆိုတာ ဒီဖြစ်ပျက်ကို လိုက်ကြည့်ရင်း အသိဉာဏ် ပွင့်သွားတာပါ။

ဒီနေ့အတွက် အမေး – ထိတွေ့မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတိုင်း ကြားထဲကနေ “ငါ” မပါဘဲ နေကြည့်လို့ ရပါသလား?