နေ့စဉ်ဘဝ၏ တာဝန်ဝတ္တရား အသွယ်သွယ်ကို ဆောင်ရွက်ရင်း၊ မိမိ၏ ခန္ဓာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှသော ရုပ်နာမ် သဘာဝများကို ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ဖြင့် လက်တွေ့ စွဲမြဲစွာ လေ့လာ အားထုတ်နေကြသည့် ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့…

လောကတွင် အရိယာများ ပေါ်ထွန်းရေးကို မိမိတတ်စွမ်းသမျှ ပံ့ပိုးကူညီနေသူ တစ်ယောက် အနေဖြင့် နေထိုင်ဖြတ်သန်းရခြင်းသည် အင်မတန် မွန်မြတ်လှသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ထိုသို့ ပံ့ပိုးကူညီသူ တစ်ဦး၏ အခြေခံ အကျဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံးသော လိုအပ်ချက်မှာ “မိမိကိုယ်တိုင်၏ စိတ်အစဉ်သည် အပူအပင် ကင်းစင်၍ တည်ငြိမ် အေးချမ်းနေရန်” ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ကိုယ်တိုင်က လောကဓံ အာရုံများ ကြောင့် သောကမီးများ လောင်ကျွမ်းကာ ပူပန်နေရမည် ဆိုပါက၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးချမ်းအောင် ပံ့ပိုးပေးနိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စရပ်သာ ဖြစ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် ပံ့ပိုးသူ တစ်ဦး အနေဖြင့် အပြင်လောကကို မည်မျှပင် ကူညီနေစေကာမူ၊ မိမိ၏ အတွင်းသန္တာန်၌ အပူအပင် ကင်းစင်အောင် ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် အလုပ်ဖြင့် မည်သို့ နေထိုင်ရမည် ဆိုသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ လေ့လာကြည့်ကြပါစို့။

၁။ လေယာဉ်ပေါ်မှ အောက်ဆီဂျင် မျက်နှာဖုံး (Oxygen Mask) ဥပမာ

ကိုယ်တိုင် အရင်ဆုံး အပူအပင် ကင်းအောင် နေထိုင်ခြင်း၏ သဘောတရားကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်သာစေရန်၊ လေယာဉ်စီးသည့် အခါ ကြုံတွေ့ရတတ်သော “အောက်ဆီဂျင် မျက်နှာဖုံး” ဥပမာဖြင့် နှိုင်းယှဉ် လေ့လာကြည့်နိုင်ပါသည်။

ခရီးသည်တင် လေယာဉ် တစ်စင်း လေထဲတွင် ပျံသန်းနေစဉ် လေဖိအား ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားပါက၊ ခရီးသည်များ၏ ခေါင်းပေါ်မှ အောက်ဆီဂျင် မျက်နှာဖုံးများ အလိုအလျောက် ကျလာတတ်ပါသည်။ ထိုကဲ့သို့ အရေးပေါ် အခြေအနေမျိုး အတွက် လေယာဉ်မယ်များက အမြဲတမ်း ကြိုတင် လမ်းညွှန် တိုက်တွန်းလေ့ ရှိသော စကားတစ်ခွန်း ရှိပါသည်။ အဲဒါကတော့ “မိမိ ဘေးနားရှိ ကလေးငယ်များ သို့မဟုတ် အကူအညီ လိုအပ်သူများကို မတပ်ဆင်ပေးမီ၊ မိမိ၏ မျက်နှာဖုံးကို အရင်ဆုံး လုံခြုံအောင် တပ်ဆင်ပါ” ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။

ဘာကြောင့် ထိုသို့ ညွှန်ကြားရသနည်း ဆိုလျှင်၊ မိမိကိုယ်တိုင် အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်၍ မူးမေ့သွားပါက မည်သူ့ကိုမျှ ကယ်တင် ပံ့ပိုးနိုင်တော့မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် အသက်ရှူ မှန်ကန်ပြီး သတိ အပြည့်အဝ ရှိနေမှသာလျှင်၊ ဘေးနားက လူများကို အကောင်းဆုံး ပံ့ပိုး ကူညီပေးနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။

အရိယာများ ပေါ်ထွန်းရေးကို ပံ့ပိုးနေသူ တစ်ယောက်၏ နေထိုင်မှု ဘဝသည်လည်း ထိုအောက်ဆီဂျင် မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ခြင်း နှင့် အတိအကျ တူညီပါသည်။ အခြားသူများ တရားအားထုတ်နိုင်ရန်၊ ဉာဏ်ပညာ ရင့်ကျက်လာရန် ပံ့ပိုးပေးနေသည့် အချိန်တွင် မိမိ၏ စိတ်အစဉ်၌ သောက၊ ပူပန်မှု၊ လောဘ၊ ဒေါသ ဟူသော လေဖိအား ကျဆင်းမှုများ မလွဲမသွေ ဝင်ရောက်လာတတ်ပါသည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် ပြင်ပ ကိစ္စများကို ခေတ္တ ရပ်တန့်၍၊ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်အစဉ်ဆီသို့ ဉာဏ်လှည့်ကာ “ဝိပဿနာ ဉာဏ်ပညာ” ဟူသော အောက်ဆီဂျင် မျက်နှာဖုံးကို မိမိကိုယ်တိုင် အရင်ဆုံး တပ်ဆင်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။

၂။ အပူအပင် ဟူသည် “ဝိဉာဏ်” ၏ လှည့်စားမှုသာ ဖြစ်ကြောင်း လေ့လာခြင်း

ကိုယ်တိုင် အပူအပင် ကင်းအောင် နေထိုင်ရန် အတွက်၊ နေ့စဉ် ကြုံတွေ့နေရသော ထို “အပူအပင်” ဆိုသည်မှာ အခိုင်အမာ တည်ရှိနေသော အရာကြီး မဟုတ်ကြောင်းကို ဉာဏ်ဖြင့် ခွဲခြမ်း လေ့လာရန် လိုအပ်ပါသည်။

မိသားစု ကိစ္စ၊ စီးပွားရေး ကိစ္စ တစ်ခုခု ကြောင့် ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ် ပူပန်လာပြီ ဆိုပါစို့။ သာမန် အားဖြင့်တော့ “ငါ ပူပန်နေပြီ၊ ငါ့မှာ ပြဿနာတွေ အများကြီးပဲ” ဟု အတ္တဖြင့် ဝင်ရောက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ကြပါသည်။ အဲဒီလို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တာနဲ့ အပူမီးဟာ ပိုမို ကြီးထွား လာပါတော့တယ်။

တကယ်တမ်း ခန္ဓာမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာကို အနီးကပ် ဉာဏ်ကပ်ကြည့်လိုက်ပါက၊ အပြင်က အာရုံတစ်ခုကို တွေးတောလိုက်မိသည့် အခါ စိတ်တံခါးပေါက်တွင် “တွေးသိ ဝိဉာဏ်” လေးများ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပါသည်။ ထို တွေးသိစိတ်လေးသည် အာရုံကို တွေးပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း ပြန်လည် ချုပ်ပျောက်သွားပါသည်။ ထို့နောက် နောက်ထပ် တွေးသိစိတ် အသစ်များ အဆက်မပြတ် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာပါသည်။ အပူအပင် ဆိုတာဟာ အဲဒီလို အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတဲ့ “ဝိဉာဏ်” အသိစိတ်လေးများ၏ လျင်မြန်သော ယန္တရား သက်သက်သာ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးတွင် ပူပန်နေသော “ငါ” လုံးဝ မရှိကြောင်းကို ဉာဏ်ဖြင့် မျက်မှောက်ပြု လေ့လာရမည် ဖြစ်ပါသည်။

၃။ ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ဘဲ နောက်ခံအသိဖြင့် နေထိုင်ခြင်း

အပူအပင် ကင်းအောင် နေထိုင်ခြင်း ဆိုသည်မှာ ပြဿနာ လုံးဝ မရှိတော့ခြင်း၊ သို့မဟုတ် အတွေးများ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။ ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော အခါ ခန္ဓာ၌ ပူလောင်သော၊ လေးလံသော သဘောတရားများ၊ ဝိဉာဏ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို အတင်းအကျပ် မောင်းထုတ်နေခြင်း မျိုးလည်း မဟုတ်ပါ။

ယောဂီ တစ်ယောက် အနေဖြင့် အပူအပင် ကင်းစင်ရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ “ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ဘဲ နောက်ခံအသိဖြင့် လေ့လာခြင်း” ပင် ဖြစ်ပါသည်။

• အလိုမကျစရာ ကြုံ၍ ဒေါသထွက်စရာ ဝိဉာဏ်လေး ပေါ်လာပါက “ငါ ဒေါသထွက်သည်” ဟု မယူဘဲ “ပူလောင်သော သဘောတရားလေး ပေါ်လာပြီး ပျက်သွားသည်” ဟု အရှိကို အရှိတိုင်း လေ့လာလိုက်ပါ။

• စိုးရိမ်စရာ ကိစ္စ ကြုံလာ၍ သောက ဝိဉာဏ်လေး ပေါ်လာပါက “မဖြစ်ရဘူး” ဟု မတားဆီးဘဲ၊ “စိုးရိမ်သော တွေးသိစိတ်လေး ပေါ်လာပါလား” ဟု ဧည့်သည် တစ်ယောက်ကို အကဲခတ်သကဲ့သို့ ခပ်ခွာခွာလေးမှ နေ၍ အသာအယာ စောင့်ကြည့် လေ့လာလိုက်ပါ။

ဤသို့ ပေါ်လာသမျှသော ဝိဉာဏ်လေးများကို “ငါ” ဟု မသိမ်းပိုက်ဘဲ၊ ဇာတ်လမ်း ဆက်မတွေးဘဲ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါက ထိုအပူအပင် အားလုံးသည် လောင်စာ ပြတ်သွားသော မီးကဲ့သို့ သဘာဝကျကျ အလိုအလျောက် ငြိမ်းအေးသွားမည် ဖြစ်ပါသည်။

နိဂုံး

အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင်၊ အရိယာများ ပေါ်ထွန်းရေးကို ပံ့ပိုးနေသူ တစ်ယောက်၏ အကောင်းဆုံးသော ပံ့ပိုးမှုမှာ မိမိကိုယ်တိုင် အတ္တကင်းစင်ပြီး အေးချမ်း တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ပြခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်က ပြင်ပ လောကဓံများ အပေါ်တွင် တုန်လှုပ် ပူပန်နေမည် ဆိုပါက မည်သည့် အထောက်အကူကိုမျှ မှန်ကန်စွာ ပေးစွမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

ထို့ကြောင့် ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ ယောဂီ သူတော်စင် အပေါင်းတို့ အနေဖြင့် မိမိ၏ နေ့စဉ် လှုပ်ရှား ဖြတ်သန်းမှုများတွင် ကြုံတွေ့လာရသော အပူအပင် သောက မှန်သမျှကို “ငါ၏ ပြဿနာ” ဟု မရှုမြင်ဘဲ၊ ဖြစ်ပေါ်ပြီး ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားသော “ဝိဉာဏ်” လေးများ အဖြစ် အရှိကို အရှိတိုင်း ဉာဏ်ဖြင့် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာသွားကြပါစို့။ ဤသို့ မိမိကိုယ်တိုင် အပူအပင် ကင်းစင်အောင် လက်တွေ့ နေထိုင်ခြင်းဖြင့်သာလျှင်၊ မိမိ ဖြတ်သန်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကိုပါ အေးချမ်း တည်ငြိမ်စေပြီး၊ မှန်ကန်သော အထောက်အကူများကို အကောင်းဆုံး ပေးစွမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။