အရာရာဟာ “ငါ” ဆိုတာ တကယ်ရှိတယ်လို့ ထင်တဲ့ အထင်မှားကနေ စတာပါ။ ငါရှိတယ်လို့ ထင်လိုက်တာနဲ့တပြိုင်နက် ငါ့အပူအပင်၊ ငါ့အမှား၊ ငါ့တာဝန်၊ ငါ့မိသားစု၊ ငါ့လူမျိုး၊ ငါ့နိုင်ငံ၊ ငါ့ဥစ္စာ ဆိုတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေပါ အကုန်ပါလာပါတော့တယ်။

အဲဒီလို ခိုင်မာနေတဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကြီး ပြုတ်ကျသွားတဲ့အခါ ပူလောင်မှုတွေ အားလုံး သိသိသာသာ သက်သာသွားပါတယ်။ ဒီလို အစွဲပြုတ်သွားတဲ့ အဖြစ်ကို သောတာပန်လို့ ခေါ်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ရေးသားနေရခြင်းရဲ့ အဓိက ရည်မှန်းချက်ကလည်း လူ၊ ရဟန်း အရိယာတတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေးပါ။ ဒီအေးချမ်းတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို ရစေဖို့ သောတာပန်ဖြစ်အောင် အားထုတ်သင့်ပါတယ်။

ကိုယ့်ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်က ကပ်ပါလာတဲ့ ဝန်ကျဉ်းတွေကို သတိထားမိပါရဲ့လား။