နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှုကိစ္စ တာဝန်တွေကို မနားမနေ ထမ်းဆောင်ရင်း တစ်ဖက်ကလည်း သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ဖို့ ဝိပဿနာတရားကို လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ မိခင်၊ ဥပါသိကာမများ အားလုံးအတွက် ဒီဆောင်းပါးကို အထူးရည်ရွယ် ရေးသားလိုက်ပါတယ်။

အိမ်ရှင်မ တစ်ယောက်ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ ဟင်းချက်၊ အဝတ်လျှော်ရတဲ့ အလုပ်တွေ ရှိသလို၊ လူတိုင်း လုပ်ဖို့ ဝန်လေးတတ်တဲ့ အမှိုက်သွန်ရတဲ့ အလုပ်၊ အိမ်သာဆေးရတဲ့ အလုပ်တွေလည်း မလွဲမသွေ ပါဝင်နေပါတယ်။ အမှိုက်အိတ် အဟောင်းကြီးကို ကိုင်လိုက်ရတဲ့ အခါမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ရေအိမ် (အိမ်သာ) ကို ဝင်ပြီး ဆေးကြော သန့်စင်ရတဲ့ အခါမျိုးမှာ နှာခေါင်းထဲကို ဒိုင်းကနဲ ဝင်လာတတ်တဲ့ အနံ့ဆိုးတွေဟာ ဘယ်သူ့အတွက်မှတော့ သာယာစရာ မကောင်းပါဘူး။ အဲဒီလို အနံ့ဆိုးကို ရလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ရင်ထဲမှာ “အို… နံလိုက်တာ၊ ရွံစရာကြီး၊ ငါ့မှာတော့ ဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်နေရတယ်” ဆိုတဲ့ ရွံရှာစိတ်၊ စိတ်ပျက်မှုတွေ အလိုလို ထွက်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။

ဒီလို ခံစားရတာဟာ သာမန် ပုထုဇဉ် သဘာဝအရ အလွန် သဘာဝကျပါတယ်။ ဘယ်သူကမှ အနံ့ဆိုးကို မနှစ်သက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် ဝိပဿနာ ယောဂီတစ်ယောက် အနေနဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့၊ အဲဒီ ရွံရှာစိတ် (ဒေါသစိတ်) ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပိုဆောင်းပြီး ဒုက္ခပေးနေတဲ့ “ဒုတိယမြား” တစ်စင်း ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်ဖို့ လိုအပ်လာပါပြီ။ တကယ်တော့ အိမ်သာဆေးတဲ့ အချိန်ဟာ ယောဂီတို့အတွက် နေ့စဉ်ဘဝမှာ ကြုံတောင့်ကြုံခဲ၊ အလွန် ရှားပါးလှတဲ့ “ဃာနဝိဉာဏ် (နံသိစိတ်)” ကို ဓာတ်ခွဲစမ်းသပ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်အခါကောင်း တစ်ရပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီဆောင်းပါးမှာ ညစ်ပတ်တယ်၊ နံစော်တယ်လို့ ထင်ရတဲ့ အလုပ်တွေကို ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခု အဖြစ် ဘယ်လို အသွင်ပြောင်းမလဲ၊ “ငါ ရွံတယ်” ဆိုတဲ့ ပညတ်ဇာတ်လမ်းကို ဘယ်လို တိခနဲ ဖြတ်တောက်ပြီး၊ အမှိုက်သွန်၊ အိမ်သာဆေးနေရင်း “နံသိစိတ် (ဃာနဝိဉာဏ်)” ရဲ့ ဖြစ်မှု၊ ပျက်မှုကို ဘယ်လို ရှုမှတ်ရမလဲ ဆိုတာကို အသေးစိတ် လက်တွေ့ လမ်းညွှန်ပေးသွားပါမယ်။

၁။ “ငါ ရွံသည်၊ ငါ လုပ်ရသည်” ဟူသော ပညတ်ဇာတ်လမ်း၏ လှည့်စားမှု

အိမ်သာကို ဆေးဖို့ ဝင်သွားတဲ့ အချိန်၊ ဒါမှမဟုတ် အမှိုက်အိတ်ကို ကိုင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ သင့်ရဲ့ စိတ်ဟာ အရှိတရားကို မမြင်တော့ဘဲ ပညတ်ဇာတ်လမ်းတွေ ဆင်ပါတော့တယ်။

အမှန်တကယ် ဖြစ်နေတဲ့ အရှိတရား (ပရမတ်): တကယ့် သဘာဝတရား အနေနဲ့ ကြည့်ရင်၊ အနံ့ဆိုး ဆိုတာ “အနံ့ (ဂန္ဓာရုံ)” ဆိုတဲ့ ရုပ်တရား သက်သက်ပါ။ အဲဒီ အနံ့ဓာတ်က ကိုယ့်ရဲ့ နှာခေါင်း အကြည်ဓာတ် (ဃာနပသာဒ) ကို လာရိုက်ခတ်သွားပါတယ်။ အဲဒီ ရုပ်တရား နှစ်ခု တိုက်မိလို့ “နံသိစိတ် (ဃာနဝိဉာဏ်)” ဆိုတဲ့ နာမ်တရားလေး တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာပါတယ်။ အနံ့က သူ့အကြောင်းနဲ့သူ နံတာပါ။ သူ့မှာ ယောဂီကို လာပြီး နှောင့်ယှက်ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒ လုံးဝ မရှိပါဘူး။

စိတ်က ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ဇာတ်လမ်း (ပညတ်): ဒါပေမဲ့ ဉာဏ်မပါတဲ့စိတ်က အဲဒီလို ရိုးရိုးတန်းတန်း မမြင်ပါဘူး။ အဲဒီ အနံ့ကို “ဒါ အမှိုက်နံ့ပဲ၊ ဒါ ကျင်ငယ်နံ့ပဲ၊ ညစ်ပတ်လိုက်တာ” လို့ (သညာ) နဲ့ မှတ်သားလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတာနဲ့ “ဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ အလုပ်ကို ငါ တစ်ယောက်တည်း လုပ်နေရတယ်၊ တခြားသူတွေကတော့ သုံးဖို့လောက်ပဲ သိတယ်” ဆိုပြီး “ငါ” ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်ကို အခိုင်အမာ ထည့်သွင်းလိုက်ပါတယ်။

“ငါ” ပါလာပြီ ဆိုတာနဲ့ “ငါ ရွံတယ်၊ ငါ မလုပ်ချင်ဘူး” ဆိုတဲ့ မကျေနပ်မှု (ဒေါသ) ဟာ မလွဲမသွေ နောက်က လိုက်လာပါတော့တယ်။ အမှိုက်သွန်ရလို့၊ အိမ်သာဆေးရလို့ ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းတာက အသေးအမွှားပါ။ “ငါ ရွံတယ်၊ ငါ လုပ်နေရတယ်” ဆိုပြီး တွေးတော ပူလောင်နေတဲ့ စိတ်ရဲ့ ပင်ပန်းမှုကသာ ယောဂီကို သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲထဲ ဆွဲချနေတဲ့ တကယ့် ကိလေသာ အညစ်အကြေး အစစ်အမှန် ဖြစ်ပါတယ်။ ပြင်ပက အိမ်သာက ညစ်ပတ်တာထက်၊ အတွင်းထဲက ဒေါသနဲ့ ညည်းတွားနေတဲ့ စိတ်က ပိုပြီး ညစ်ပတ်နေတယ် ဆိုတာကို သတိပြုရပါမယ်။

၂။ ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်၍ “နံသိစိတ် (ဃာနဝိဉာဏ်)” ကို ဓာတ်ခွဲခန်းသွင်းခြင်း

ဒီတော့ အိမ်သာဆေးနေရင်း၊ အမှိုက်သွန်နေရင်း အနံ့ဆိုးကို ရလို့ ရွံရှာစိတ်၊ မကျေနပ်စိတ် ပေါ်လာပြီ ဆိုတာနဲ့…

“ဪ… ရွံရှာတဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား၊ မကျေနပ်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ သတိကပ်လိုက်ပါ။

“ညစ်ပတ်လိုက်တာ၊ ဘယ်သူ လုပ်ထားတာလဲ” ဆိုတဲ့ အတွေးဇာတ်လမ်းနောက်ကို ဆက်မလိုက်ပါနဲ့။ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ချလိုက်ပါ။ ပြီးရင် နှာခေါင်းထဲ ဝင်လာတဲ့ အဲဒီ အနံ့ဆိုးကိုပဲ ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲ ထည့်ပြီး အောက်ပါအတိုင်း အသေးစိတ် လေ့လာကြည့်ပါ-

အရှုခံကို ပြောင်းခြင်း: အနံ့ကို “အိမ်သာနံ့၊ အမှိုက်နံ့” လို့ ပညတ်နာမည် မတပ်ပါနဲ့။ နှာခေါင်းဝကို လာထိခိုက်တဲ့ “အနံ့ဓာတ် (Odor)” သက်သက် အဖြစ်သာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပါ။

သိစိတ်ကို ဖမ်းခြင်း: အဲဒီ အနံ့ဓာတ်ကို နှာခေါင်းက ရလိုက်တဲ့အခါ “နံတယ်” လို့ ချက်ချင်း သိလိုက်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒါဟာ “ဃာနဝိဉာဏ်” ပါပဲ။ “ငါ နံတာ” မဟုတ်ပါဘူး။ နှာခေါင်း (ရုပ်) နဲ့ အနံ့ (ရုပ်) တိုက်မိလို့ ပေါ်လာတဲ့ သိစိတ် (နာမ်) သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

၃။ “နံသိစိတ်” ၏ ဖြစ်မှုပျက်မှုကို လက်တွေ့ ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုမှတ်ခြင်း

ဒီအဆင့်ဟာ ယောဂီတွေအတွက် အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး အရေးကြီးတဲ့ အဆင့် ဖြစ်ပါတယ်။ “နံသိစိတ်” ဟာ အမြဲတမ်း တစ်ဆက်တည်း တည်ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်နဲ့ မြင်အောင် ကြည့်ရပါမယ်။

လက်တွေ့ ရှုမှတ်ပုံ အဆင့်ဆင့်:

ဖြစ်ခြင်း: အိမ်သာထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ အနံ့ဆိုးကို ရလိုက်တယ်။ “နံသိစိတ် (ဃာနဝိဉာဏ်)” လေး တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာတယ်။

ပျက်ခြင်း: ပြီးတာနဲ့ အိမ်သာဆေးတဲ့ ဘရပ်ရှ် (Brush) ကို ကိုင်ပြီး တိုက်ချွတ်လိုက်တယ်။ လက်က ဘရပ်ရှ်ရဲ့ မာကျောတဲ့ သဘောကို သိလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါမှာ “မာတာကို သိတဲ့စိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” ချက်ချင်း အစားထိုး ပေါ်လာတယ်။

ဉာဏ်ဖြင့် ဓာတ်ခွဲခြင်း: လက်ကနေ အာရုံရောက်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပဲ၊ စောစောက နှာခေါင်းက အနံ့ကို သိတဲ့ “နံသိစိတ်ကလေး” ဟာ အခု လက်ရှိမှာ ဆက်ပြီး ရှိသေးသလား လို့ ဉာဏ်နဲ့ မေးကြည့်ပါ။ လုံးဝ (လုံးဝ) မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီ နံသိစိတ်ကလေးဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် သေဆုံး (ချုပ်ငြိမ်း) သွားပါပြီ။

အစားထိုးခြင်း: ရေလောင်းချလိုက်တဲ့အခါ ရေကျသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ “ကြားသိစိတ် (သောတဝိဉာဏ်)” ပေါ်လာပြန်တယ်။ “ထိသိစိတ်” က ချုပ်သွားပြန်ပြီ။ အနံ့ဆိုး ထပ်ရပြန်တော့၊ “နံသိစိတ် အသစ်” ထပ်ပေါ်လာပြန်တယ်။

ဒီလိုနဲ့ အိမ်သာဆေးနေတဲ့၊ အမှိုက်သွန်နေတဲ့ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာတင်၊ “နံသိစိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်၊ “ထိသိစိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်၊ “မြင်သိစိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်နဲ့၊ ဝိဉာဏ်စိတ်ကလေးတွေဟာ ရေပွက်ကလေးတွေလို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလွန် လျင်မြန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ ဖြစ်လိုက် ပျက်လိုက် ဖြစ်နေတာကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း မြင်လာပါလိမ့်မယ်။

“ရွံနေတဲ့ ငါ” ဆိုတာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ အနံ့ကို သိတဲ့စိတ်လည်း ပျက်သွားပြီ။ အဲဒီအပေါ်မှာ တွေးပြီး ရွံရှာခဲ့တဲ့ ဒေါသစိတ် လေးဟာလည်း “ငါ ရွံနေပါလား” လို့ သိလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာတင် မှီခိုစရာ “ငါ” မရှိတော့လို့ ပျက်ကျသွားပါပြီ။

၄။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်း (ရှုဉာဏ်ဖြင့် နှလုံးသွင်းခြင်း)

ဒီလို နံသိစိတ်ကလေးတွေ၊ ထိသိစိတ်ကလေးတွေ တရစပ် ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကို ဉာဏ်မျက်စိနဲ့ မြင်လာပြီဆိုရင်၊ ယောဂီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု (Insight) ကျလာပါလိမ့်မယ်။

“ဪ… အနံ့ဆိုးကို ရတာလည်း ငါ မဟုတ်ဘူး။ ရွံရှာတာလည်း ငါ မဟုတ်ဘူး။ ရုပ်နဲ့ နာမ် အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး၊ အဲဒီ နေရာမှာတင် ချက်ချင်း အစားထိုး ပျက်စီးသွားတာပဲ။ အနံ့ဆိုး (ရုပ်) ဆိုတာလည်း သဘာဝတရားပဲ၊ နံတယ်လို့ သိတဲ့စိတ် (နာမ်) ဆိုတာလည်း သဘာဝတရားပဲ။ အရာရာဟာ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်စီးသွားကြတာ ချည်းပါပဲလား။ စိတ်တွေဟာ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေခြင်းသာ ရှိပါလား။”

ဒီလို “ဖြစ်ပျက်” ကို တည့်တည့်မြင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ “ငါ ရွံတယ်၊ ငါ ညစ်ပတ်တဲ့ အလုပ် လုပ်နေရတယ်” ဆိုတဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေဟာ အလိုလို အရည်ပျော် ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က အိမ်သာကို ဆက်ဆေးနေပေမယ့်၊ အမှိုက်အိတ်ကို ဆွဲထုတ်နေပေမယ့်၊ ယောဂီရဲ့ စိတ်ကတော့ ညစ်ပတ်ခြင်း ကင်းစင်ပြီး အေးချမ်းစွာနဲ့ “ဥပေက္ခာ (အလယ်အလတ် သာတူညီမျှ ရှုမြင်နိုင်သော စိတ်)” ဖြင့် ယှဉ်လျက်သား ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ ညစ်ပတ်တဲ့ အလုပ်လုပ်ရင်း စိတ်ကို အစင်ကြယ်ဆုံး ဖြစ်အောင် ဆေးကြောလိုက်ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၅။ ညစ်ပတ်သော အလုပ်များနှင့် အဓိပတိတရားလေးပါး

အနတ္တ ဆိုတာ ပြုလုပ်သူ (Doer) အကောင်အထည် မရှိဘူးလို့ ပြောတာပါ။ လုပ်ရမယ့် အလုပ် (Action) မရှိဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မိမိ ပတ်ဝန်းကျင်၊ မိမိ မိသားစု ကျန်းမာရေးအတွက် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခြင်း ဆိုတာ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ အလုပ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ တာဝန်ကို ရွံရှာ ပူလောင်မှု ကင်းကင်းနဲ့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ဖို့ အတွက် “အဓိပတိတရားလေးပါး” ကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ရပါမယ်။

ဆန္ဒ (Chanda): ရွံရှာမှု (ဒေါသ) ကင်းစင်ပြီး၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော ဉာဏ်ဖြင့် ဤအလုပ်ကို ပြီးမြောက်လိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒ။

စိတ္တ (Citta): အိမ်သာဆေးနေစဉ် ပေါ်လာသမျှသော “နံသိစိတ် (ဃာနဝိဉာဏ်)”၊ “ထိသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” တို့၏ အစားထိုး ဖြစ်ပျက်မှု အပေါ်သို့သာ မလွတ်တမ်း စူးစိုက်ထားသော စိတ်။

ဝီရိယ (Viriya): “ညစ်ပတ်လိုက်တာ၊ ရွံစရာကြီး” စတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ဝင်လာတိုင်း၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ပယ်ခွာပြီး ပစ္စုပ္ပန် ဖြစ်ပျက်ဆီသို့ မဆုတ်မနစ် ပြန်ဆွဲခေါ်နေသော ကြိုးစားအားထုတ်မှု ဝီရိယ။

ဝီမံသာဉာဏ် (Vimamsa): “ငါ ရွံရှာနေတာလား” သို့မဟုတ် “နံသိစိတ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို သက်သက် ကြည့်နေတာလား” ဆိုသည်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြား စစ်ဆေးနေသော ဉာဏ်။

ဒီ အဓိပတိတရား လေးပါးကို တပ်ဆင်ထားတဲ့ အိမ်ရှင်မ ယောဂီဟာ၊ ဘယ်လောက်ပဲ နံစော်နေတဲ့ အိမ်သာဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ ရှုပ်ပွနေတဲ့ အမှိုက်ဖြစ်ဖြစ် ရွံရှာခြင်း မရှိဘဲ သန့်ရှင်းပြောင်လက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် “ငါ လုပ်ရသည်” ဟူသော မာန နှင့် ပူလောင်မှု ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး လုံးဝ ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ၊ လွတ်လပ် ပေါ့ပါးနေမည်သာ ဖြစ်သည်။

နိဂုံးချုပ်

တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ မွှေးကြိုင်တဲ့ အမွှေးတိုင်တွေ ထွန်းပြီး ဘုရားခန်းထဲမှာ ထိုင်နေမှ ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်သာထဲမှာ အနံ့ဆိုးတွေ ရနေတဲ့ အချိန်မှာလည်း အဲဒီ “နံသိစိတ်” ကလေးအပေါ်မှာ အရှိကို အရှိအတိုင်း ဉာဏ်နဲ့ ဓာတ်ခွဲနိုင်ရင် အဲဒါ အမြင့်ဆုံး ဝိပဿနာပါပဲ။

ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အိမ်ရှင်မ အပေါင်းတို့ ခင်ဗျာ…

နေ့စဉ် ကြုံတွေ့ရမယ့် အမှိုက်သွန်၊ အိမ်သာဆေးတဲ့ အလုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး ရွံရှာ ဒေါသထွက် မနေပါနဲ့တော့။ အဲဒီ အနံ့ဆိုးတွေဟာ သင့်အတွက် ဝိပဿနာဉာဏ်ကို ထက်မြက်စေမယ့် အလွန် အဖိုးတန်တဲ့ အရှုခံ အာရုံတွေပါ။ “ငါ ရွံတယ်” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ပြီး၊ အနံ့ကို ရလိုက်တိုင်း ပေါ်လာတဲ့ “နံသိစိတ် (ဃာနဝိဉာဏ်)” တွေရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းနေမှုကိုသာ စူးစိုက် လေ့လာပါ။

စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး အမြစ်ပြတ် ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန်အဖြစ်ကို ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိဖို့ ခြေတလှမ်း နီးစပ်လာတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။