သောတာပန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ထူးခြားတဲ့ တန်ခိုးတွေ ရသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်သက်လုံး ခိုင်မာတယ်လို့ ထင်ထားတဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အမြင်မှားလေး ပြုတ်ကျသွားတာပါ။
အနိစ္စနဲ့ အနတ္တကို လက်တွေ့ မြင်လာတဲ့အခါ ဘာကိုမှ အတင်းကာရော ဆုပ်ကိုင်စရာ မလိုတော့ဘူးဆိုတာ ဘာကမှ လိုချင်စရာမရှိတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသွားပါတယ်။ လူ၊ ရဟန်း အရိယာတတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေးဟာ ဒီလို အရှိတရားကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စောင့်ကြည့်ခြင်းကနေပဲ စတင်ပါတယ်။ စာထဲက အသိထက်၊ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ သိတဲ့ အသိကသာ တကယ့်ကို အေးချမ်းမှုကို ပေးတာပါ။
ဒီနေ့အတွက် အမေး- အရာရာဟာ ယာယီပဲလို့ သိလိုက်ရတဲ့အခါ ဘဝကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ပေါ့ပါးသွားသလဲ?
Leave a Reply