နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှုကိစ္စ တာဝန်တွေကို မနားမနေ ထမ်းဆောင်ရင်း တစ်ဖက်ကလည်း သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ဖို့ ဝိပဿနာတရားကို လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ မိခင်၊ ဥပါသိကာမများ အားလုံးအတွက် ဒီဆောင်းပါးကို အထူးရည်ရွယ် ရေးသားလိုက်ပါတယ်။

ခေတ်ကာလ ပြောင်းလဲလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနားယူချိန်တွေဟာလည်း ပုံစံပြောင်းလာပါတယ်။ အရင်ကလို အိမ်အလုပ်တွေ ပြီးလို့ အိပ်ရာပေါ် လှဲချလိုက်တဲ့အခါ မျက်စိမှိတ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နားတာထက်၊ လက်က ဖုန်းတစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး Facebook, TikTok စတဲ့ Social Media တွေကို ပွတ်ရင်း အနားယူတတ်တဲ့ အလေ့အထဟာ လူတိုင်းလိုလိုမှာ ရှိလာပါပြီ။ အဲဒီလို ဖုန်းပွတ်နေရင်း ကိုယ့်မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်က ရွှေထည်ပစ္စည်း အသစ်ဝယ်လိုက်တဲ့ ပုံတင်ထားတာ၊ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က နိုင်ငံခြား ခရီးထွက်ပြီး ပျော်နေတဲ့ပုံ တင်ထားတာ၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား မိသားစု တစ်ခုက သားသမီးတွေ အောင်မြင်နေတဲ့ အကြောင်း ဝင့်ကြွားထားတာတွေကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမျိုး ကြုံဖူးကြမှာပါ။

အဲဒီလို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ယောဂီရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဘယ်လို ခံစားချက်မျိုး ပေါ်လာတတ်ပါသလဲ။ “သူတို့ကတော့ ကံကောင်းလိုက်တာ၊ ပျော်နေကြတာပဲ။ ငါ့မှာတော့ မီးဖိုချောင်ထဲကကို မထွက်ရဘူး၊ ငါ့ဘဝကတော့ သနားစရာပဲ” ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိမ်ငယ်တဲ့စိတ်၊ သူတစ်ပါးကို အားကျတဲ့စိတ် ကနေတစ်ဆင့် “မနာလိုတဲ့စိတ် (ဣဿာ)” တွေ အလိုလို ဒိုင်းကနဲ ထွက်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။

ဒီလို ခံစားရတာဟာ သာမန် ပုထုဇဉ် သဘာဝအရ သိပ်ကို သဘာဝကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် ဝိပဿနာ ယောဂီတစ်ယောက် အနေနဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနားပေးဖို့ ဖုန်းကြည့်လိုက်ကာမှ၊ စိတ်ကို အကုသိုလ် မီးတောက်တွေနဲ့ ပြန်လည် လောင်ကျွမ်းစေတဲ့ အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားတဲ့ အခြေအနေ တစ်ရပ် ဖြစ်နေတာကို သတိပြုမိဖို့ လိုအပ်လာပါပြီ။ ဒီဆောင်းပါးမှာ ဖုန်းကြည့်ရင်း ဝင်လာတတ်တဲ့ သူတစ်ပါးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်မှု ပညတ်ဇာတ်လမ်းတွေကို ဘယ်လို တိခနဲ ဖြတ်တောက်မလဲ၊ ပြီးရင် အဲဒီ မနာလိုစိတ်၊ အားကျစိတ်တွေကို သိနေတဲ့ “အတွေးစိတ် (မနောဝိဉာဏ်)” ရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းသွားပုံကို ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲထည့်ပြီး ဘယ်လို အသေးစိတ် စောင့်ကြည့်ရမလဲ ဆိုတာကို လမ်းညွှန်ပေးသွားပါမယ်။

၁။ Social Media ၏ လှည့်စားမှုနှင့် “ငါ” ဟူသော ပညတ်ဇာတ်လမ်း

ဖုန်းစခရင် (Screen) ပေါ်ကနေ သူတစ်ပါးရဲ့ ပုံတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာ၊ ဉာဏ်မပါတဲ့ စိတ်ဟာ အရှိတရားကို မမြင်တော့ဘဲ “ပညတ်ဇာတ်လမ်း” အကြီးကြီးတွေကို ချက်ချင်း တည်ဆောက်ပါတော့တယ်။

အမှန်တကယ် ဖြစ်နေတဲ့ အရှိတရား (ပရမတ်): တကယ့် သဘာဝတရား အနေနဲ့ ကြည့်ရင်၊ ဖုန်းစခရင်ပေါ်က ပုံဆိုတာ အလင်းရောင်တွေ စုပေါင်းထားတဲ့ “အရောင်အဆင်း (ရူပါရုံ)” သက်သက်ပါ။ အဲဒီ အရောင်အဆင်းက ကိုယ့်ရဲ့ မျက်စိ (စက္ခုပသာဒ) ကို လာရိုက်ခတ်သွားပါတယ်။ အဲဒီ ရုပ်တရား နှစ်ခု တိုက်မိလို့ “မြင်သိစိတ် (စက္ခုဝိဉာဏ်)” ဆိုတဲ့ နာမ်တရားလေး တစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။ ဒါဟာ ရုပ်နဲ့ နာမ် အလုပ်လုပ်သွားတာ သက်သက်ပါ။

စိတ်က ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ဇာတ်လမ်း (ပညတ်): ဒါပေမဲ့ စိတ်က အဲဒီလို မမြင်ပါဘူး။ “ဒါကတော့ ဘယ်သူပဲ၊ သူကတော့ ဘာတွေ ဝတ်ထားတယ်၊ ဘယ်တွေ ရောက်နေတယ်” လို့ (သညာ) နဲ့ မှတ်သားလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီ Social Media ပေါ်က ပုံတွေဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ အကောင်းဆုံး အချိန်လေး (Highlight) ကို ရွေးတင်ထားတာ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ကိုယ်က အဲဒါကို အမှန်တရားကြီးလို့ ထင်မှတ်ပြီး၊ ကိုယ့်ရဲ့ ပင်ပန်းနေတဲ့ လက်ရှိဘဝနဲ့ သွားပြီး နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီမှာတင် “ငါ” နဲ့ “သူ” ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေ အခိုင်အမာ ဝင်လာပါတော့တယ်။

“ငါ” ပါလာပြီ ဆိုတာနဲ့ “သူ့မှာ ရှိတယ်၊ ငါ့မှာ မရှိဘူး” ဆိုတဲ့ သိမ်ငယ်စိတ်၊ မကျေနပ်စိတ် (ဒေါသ/ဣဿာ) တွေဟာ မလွဲမသွေ နောက်က လိုက်လာပါတယ်။ အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်ရလို့ ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းတာက အနားယူလိုက်ရင် ပျောက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ “ငါ့ဘဝက သနားစရာပဲ၊ သူ့လို မနေရဘူး” ဆိုပြီး တွေးတော ပူလောင်နေတဲ့ စိတ်ရဲ့ ပင်ပန်းမှုကတော့ ယောဂီကို သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲထဲ ဆွဲချနေတဲ့ တကယ့် ကိလေသာ အညစ်အကြေးပါပဲ။

၂။ ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်၍ ပစ္စုပ္ပန် “ဝိဉာဏ်” သို့ ပြန်လှည့်ခြင်း

ဒီတော့ ဖုန်းပွတ်နေရင်း သူတစ်ပါးရဲ့ အောင်မြင်မှု၊ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ကြည့်ပြီး အားကျတဲ့စိတ်၊ သိမ်ငယ်တဲ့စိတ်၊ မနာလိုတဲ့စိတ် ပေါ်လာပြီ ဆိုတာနဲ့…

“ဪ… နှိုင်းယှဉ်နေတဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား၊ မနာလိုတဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ သတိကပ်လိုက်ပါ။

“သူကတော့ ဘယ်လို ပိုက်ဆံရှာနိုင်လို့၊ ဘယ်သူကတော့ ဘယ်လို အထောက်အပံ့ ကောင်းလို့” စတဲ့ အတွေးဇာတ်လမ်းတွေ နောက်ကို ဆက်မလိုက်ပါနဲ့။ အဲဒီ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ချလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ဖုန်းပေါ်က အာရုံကို ခဏလွှတ်ပြီး၊ ကိုယ့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ၊ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အဲဒီ ပူလောင်မှု ဝေဒနာကိုပဲ ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲ ထည့်ပြီး အောက်ပါအတိုင်း အသေးစိတ် လေ့လာကြည့်ပါ-

အရှုခံကို ပြောင်းခြင်း: သူတစ်ပါးရဲ့ ပုံကို ဆက်မကြည့်ပါနဲ့တော့။ ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ “မွန်းကျပ်တဲ့ သဘော၊ ပူလောင်တဲ့ သဘော၊ လေးလံတဲ့ သဘော” ကို ခံစားချက် သက်သက် အဖြစ်သာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပါ။

သိစိတ်ကို ဖမ်းခြင်း: အဲဒီလို နှိုင်းယှဉ်တွေးတောလိုက်တဲ့အခါ “ငါ နိမ့်ကျတယ်၊ သူ မြင့်တယ်” လို့ တွေးလိုက်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒါဟာ “အတွေးစိတ် (မနောဝိဉာဏ်)” ပါပဲ။ “ငါ” က မနာလိုဖြစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံကြောင့် ပေါ်လာတဲ့ “တွေးသိစိတ် (နာမ်)” သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

၃။ “အတွေးစိတ် (မနောဝိဉာဏ်)” ၏ ဖြစ်မှုပျက်မှုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုမှတ်ခြင်း

ဒီအဆင့်ဟာ ယောဂီတွေအတွက် အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး အရေးကြီးတဲ့ အဆင့် ဖြစ်ပါတယ်။ “မနာလိုတဲ့စိတ်၊ အားကျတဲ့စိတ်” ဟာ အမြဲတမ်း တစ်ဆက်တည်း တည်ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်နဲ့ မြင်အောင် ကြည့်ရပါမယ်။

လက်တွေ့ ရှုမှတ်ပုံ အဆင့်ဆင့်:

ဖြစ်ခြင်း: ဖုန်းပေါ်က ပုံကို မြင်လိုက်တယ်။ “မြင်သိစိတ် (စက္ခုဝိဉာဏ်)” ပေါ်လာတယ်။ ပြီးတော့ နှိုင်းယှဉ်ပြီး အားကျတဲ့ “အတွေးစိတ် (မနောဝိဉာဏ်)” လေး တစ်ခု ချက်ချင်း အစားထိုး ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီအခိုက်မှာ ရင်ထဲမှာ ပူကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။

သတိကပ်ခြင်း (ပျက်ခြင်း): “ဪ… မနာလိုတဲ့စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ သတိနဲ့ လှမ်းသိလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်လေးမှာတင်၊ အဲဒီ မနာလိုတဲ့ စိတ်ဟာ အမှောင်ထဲ မီးရောင် ထိုးခွဲလိုက်သလို အရှိန်သေပြီး ချက်ချင်း ပျက်ကျ (ချုပ်ငြိမ်း) သွားပါတော့တယ်။

အစားထိုးခြင်း: အဲဒီနောက် လက်က ဖုန်းစခရင်ကို ဆက်ပွတ် (Scroll) လိုက်တဲ့အခါ ဖန်သားပြင်ကို ထိလိုက်တဲ့ “ထိသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” အသစ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာပြန်ပါတယ်။ စောစောက အားကျနေတဲ့ စိတ်ကလေးဟာ အခု လက်ရှိမှာ ဆက်ပြီး ရှိသေးသလား လို့ ဉာဏ်နဲ့ မေးကြည့်ပါ။ လုံးဝ (လုံးဝ) မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီ အတွေးစိတ်ကလေးဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် သေဆုံး သွားပါပြီ။

ဉာဏ်ဖြင့် ဓာတ်ခွဲခြင်း: နောက်ထပ် ဗီဒီယို တစ်ခု ပြောင်းလာတဲ့အခါ၊ မြင်သိစိတ်၊ ကြားသိစိတ် အသစ်တွေ ထပ်ပေါ်လာပြန်တယ်။ သိမ်ငယ်တဲ့ စိတ်ဟောင်းကတော့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။

ဒီလိုနဲ့ ဖုန်းပွတ်နေတဲ့ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာတင်၊ “မြင်သိစိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်၊ “တွေးတဲ့စိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်၊ “ထိသိစိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်နဲ့၊ ဝိဉာဏ်စိတ်ကလေးတွေဟာ လျှပ်စစ်မီး ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ပြန်ငြိမ်းသွားသလို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလွန် လျင်မြန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ ဖြစ်လိုက် ပျက်လိုက် အစားထိုးနေတာကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း မြင်လာပါလိမ့်မယ်။

“မနာလိုဖြစ်နေတဲ့ ငါ” ဆိုတာ အကောင်အထည်ကြီး အနေနဲ့ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ အာရုံနဲ့ တိုက်မိလို့ ပေါ်လာတဲ့ စိတ်ကလေးကလည်း ဖြစ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပျက်ကျသွားပါပြီ။

၄။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်း (ရှုဉာဏ်ဖြင့် နှလုံးသွင်းခြင်း)

ဒီလို စိတ်ကလေးတွေ တရစပ် ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကို ဉာဏ်မျက်စိနဲ့ မြင်လာပြီဆိုရင်၊ ယောဂီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု (Insight) ကျလာပါလိမ့်မယ်။

“ဪ… ဖုန်းပေါ်က အရောင်အဆင်း (ရုပ်) ဆိုတာလည်း လက်ရှိမှာ ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတာပဲ။ အဲဒါကို မြင်တဲ့စိတ်၊ တွေးတဲ့စိတ်၊ အားကျတဲ့စိတ် (နာမ်) တွေဟာလည်း ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ဖြစ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း အစားထိုး ပျက်စီးသွားကြတာ ချည်းပါလား။ မရှိတော့တဲ့ အရာတွေကို တွေးပြီး ‘ငါ့ဘဝက သနားစရာ’ လို့ သိမ်ငယ်နေတာဟာ အရိပ်ကိုဖမ်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်နေတာနဲ့ အတူတူပါလား။ အရာရာဟာ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်စီးသွားကြတာ ချည်းပါပဲလား။ စိတ်တွေဟာ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေခြင်းသာ ရှိပါလား။”

ဒီလို “ဖြစ်ပျက်” ကို တည့်တည့်မြင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ “သူ့မှာ ရှိတယ်၊ ငါ့မှာ မရှိဘူး” ဆိုတဲ့ သိမ်ငယ်စိတ်၊ မနာလိုစိတ်၊ ဒေါသစိတ်တွေဟာ မှီခိုစရာ “ငါ” မရှိတော့တဲ့အတွက် လေထဲ အငွေ့ပျံသွားသလို အလိုလို အရည်ပျော် ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က အိပ်ရာပေါ်မှာ အနားယူရင်း ဖုန်းကို ဆက်ကြည့်နေနိုင်ပေမယ့်၊ ယောဂီရဲ့ စိတ်ကတော့ ဒိဋ္ဌိနဲ့ ကိလေသာ အညစ်အကြေး ကင်းစင်ပြီး အေးချမ်းစွာနဲ့ “ဥပေက္ခာ (အလယ်အလတ် သာတူညီမျှ ရှုမြင်နိုင်သော စိတ်)” ဖြင့် ယှဉ်လျက်သား ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။

၅။ အနတ္တကို နားလည်ခြင်းနှင့် အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အားထုတ်ခြင်း

အနတ္တ ဆိုတာ ပြုလုပ်သူ (Doer) အကောင်အထည် မရှိဘူးလို့ ပြောတာပါ။ ခေတ်ရေစီးကြောင်းအရ သတင်းအချက်အလက် သိဖို့ ဖုန်းသုံးရတာကို ရှောင်လွှဲစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖုန်းသုံးပြီး အနားယူတဲ့အခါ ကိလေသာ မီးမလောင်ဘဲ စစ်မှန်တဲ့ အနားယူခြင်း ဖြစ်စေဖို့ အတွက် “အဓိပတိတရားလေးပါး” ကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ရပါမယ်။

ဆန္ဒ (Chanda): သူတစ်ပါးအပေါ် မနာလိုခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကို သိမ်ငယ်ခြင်း ဟူသော ပူလောင်မှု ကင်းစင်ပြီး၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော ဉာဏ်ဖြင့် နေထိုင်လိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒ။

စိတ္တ (Citta): ဖုန်းကို ကြည့်နေစဉ် ပေါ်လာသမျှသော “မြင်သိစိတ်”၊ “တွေးသိစိတ်” တို့၏ အစားထိုး ဖြစ်ပျက်မှု အပေါ်သို့သာ မလွတ်တမ်း စူးစိုက်ထားသော စိတ်။

ဝီရိယ (Viriya): အားကျစိတ်၊ မနာလိုစိတ် စတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ဝင်လာတိုင်း၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ပယ်ခွာပြီး ပစ္စုပ္ပန် ဖြစ်ပျက်ဆီသို့ မဆုတ်မနစ် ပြန်ဆွဲခေါ်နေသော ကြိုးစားအားထုတ်မှု ဝီရိယ။

ဝီမံသာဉာဏ် (Vimamsa): “ငါ သိမ်ငယ်ပြီး ဒေါသထွက်နေတာလား” သို့မဟုတ် “အတွေးစိတ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို သက်သက် ကြည့်နေတာလား” ဆိုသည်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြား စစ်ဆေးနေသော ဉာဏ်။

ဒီ အဓိပတိတရား လေးပါးကို တပ်ဆင်ထားတဲ့ အိမ်ရှင်မ ယောဂီဟာ၊ ဖုန်းထဲမှာ ဘယ်လိုပဲ သာယာစရာတွေ၊ ဝင့်ကြွားစရာတွေ မြင်ရမြင်ရ၊ မိမိရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လှုပ်ခတ်မှု မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေပါလိမ့်မယ်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် “ငါ” ဟူသော ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး လုံးဝ ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ၊ စစ်မှန်သော လွတ်လပ်ခြင်းဖြင့် အနားယူနိုင်မည်သာ ဖြစ်သည်။

နိဂုံးချုပ်

တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ မျက်စိမှိတ်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ နေ့စဉ် အနားယူရင်း ဖုန်းပွတ်နေတဲ့ အချိန်လေးမှာတောင် ဝင်လာတတ်တဲ့ မနာလိုစိတ်၊ အားကျစိတ်ကလေး အပေါ်မှာ အရှိကို အရှိအတိုင်း ဉာဏ်နဲ့ ဓာတ်ခွဲနိုင်ရင် အဲဒါ အမြင့်ဆုံး ဝိပဿနာပါပဲ။

ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အိမ်ရှင်မ အပေါင်းတို့ ခင်ဗျာ…

မိမိရဲ့ တန်ဖိုးရှိလှတဲ့ အနားယူချိန်လေးကို သူတစ်ပါးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြီး အကုသိုလ် မီးတောက်တွေနဲ့ မလောင်ကျွမ်းပါစေနဲ့တော့။ အဲဒီ ဖုန်းထဲက မြင်ကွင်းတွေဟာ သင့်အတွက် ဝိပဿနာဉာဏ်ကို ထက်မြက်စေမယ့် အလွန် အဖိုးတန်တဲ့ အရှုခံ အာရုံတွေပါ။ “ငါ သနားစရာကောင်းတယ်” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ပြီး၊ မြင်လိုက်တိုင်း၊ တွေးလိုက်တိုင်း ပေါ်လာတဲ့ “ဝိဉာဏ်” တွေရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းနေမှုကိုသာ စူးစိုက် လေ့လာပါ။

စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး အမြစ်ပြတ် ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန်အဖြစ်ကို ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိဖို့ ခြေတလှမ်း နီးစပ်လာမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။