တနင်္ဂနွေနေ့လည်ခင်းရဲ့ သာယာတဲ့အချိန်ဟာ လူအများစုအတွက်တော့ အလုပ်တာဝန်တွေကနေ ခေတ္တအနားယူပြီး စိတ်ကို လွှတ်ထားတဲ့အချိန် ဖြစ်ပါတယ်။ လောကီအလိုအရတော့ ဒါဟာ အနားယူခြင်းပါ။ ဒါပေမဲ့ ဝိပဿနာအမြင်နဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့မှာ “အနားယူရမယ့် အချိန်” ဆိုတာထက် “အမြဲတမ်း နိုးကြားနေရမယ့် အလုပ်” တစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ အဲဒါကတော့ မိမိရဲ့ ရုပ်နာမ်ဖြစ်စဉ်ကို သတိနဲ့ စောင့်ကြည့်တဲ့ အလုပ်ပါပဲ။
၁။ အနားယူခြင်းနှင့် အလုပ်ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း
လောကီအလုပ်တွေမှာတော့ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားတာ၊ ဦးနှောက်သုံးတာကို အလုပ်လို့ ခေါ်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး နေတာကို အနားယူတယ်လို့ သတ်မှတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝိပဿနာမှာတော့ မိမိရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို သတိလွတ်ပြီး လွှတ်ထားလိုက်တာဟာ အနားယူတာမဟုတ်ဘဲ “အကုသိုလ်တရားတွေ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်တဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အချိန်” သာ ဖြစ်ပါတယ်။
တကယ့် “အနားယူခြင်းစစ်စစ်” ဆိုတာ လှုပ်ရှားနေတာ၊ ငြိမ်နေတာနဲ့ မဆိုင်ဘဲ စိတ်ထဲမှာ ကိလေသာပူတွေ ငြိမ်းအေးနေခြင်းကိုသာ ဆိုလိုတာပါ။ အလုပ်လုပ်နေရင်းနဲ့လည်း သတိကပ်နိုင်ရင် အေးချမ်းတဲ့အတွက် အနားယူနေတာပါပဲ။ အနားယူနေရင်းနဲ့ သတိလွတ်ပြီး လောဘ၊ ဒေါသတွေ ဖြစ်နေရင်တော့ အဲဒါဟာ ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်နေတာနဲ့ တူပါတယ်။
၂။ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်က အလုပ်
ကျွန်တော်တို့ဟာ အနားယူနေစဉ်မှာ အတွေးတွေရဲ့ နောက်ကို လိုက်သွားတတ်ကြပါတယ်။ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကို ပြန်တွေးတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မနက်ဖြန်မှာ လုပ်ရမယ့် အလုပ်တွေကို ကြိုတင်ပူပန်တယ်။ ဒီလို အတွေးနယ်ချဲ့နေခြင်းဟာ စိတ်ကို အလုပ်ပေးနေတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအလုပ်ဟာ ဒုက္ခကို ဖြစ်စေတဲ့ အလုပ်ပါ။
ဝိပဿနာအလုပ်ကတော့ အဲဒီအတွေးတွေနောက်ကို မလိုက်ဘဲ “အခု လက်ရှိ ဘာဖြစ်နေလဲ” ဆိုတာကို အရှိအတိုင်း သိနေဖို့ပါ။

• ဝင်လေ၊ ထွက်လေရဲ့ ထိတွေ့စိတ်ကို သိနေသလား။
• ထိုင်နေတဲ့အခါမှာ ဖြစ်ပေါ်တဲ့ တောင့်တင်းမှု၊ နာကျင်မှု ဝေဒနာ ခံစားစိတ်တွေကို သိနေသလား။
• တစ်ခုခုကို တွေးလိုက်မိတဲ့အခါ “ဪ… ဒါဟာ အတွေးနာမ်တရားပါလား” လို့ သိလိုက်သလား။
  ဒီလို သိနေခြင်းဟာ ဝိပဿနာယောဂီတစ်ယောက်အတွက် အနားယူရင်း လုပ်နေရမယ့် “အလုပ်စစ်စစ်” ဖြစ်ပါတယ်။
  ၃။ အနားယူခြင်းထဲက ဒဏ်ရာတွေကို ကုစားခြင်း
  ကျွန်တော်တို့ စိတ်မှာ ဒဏ်ရာတွေ ရနေတာဟာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကြောင့်ပါ။ အနားယူနေတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို အေးအေးဆေးဆေး ရှုမှတ်ကြည့်ပါ။ “ငါ နာကျင်နေတာလား” မဟုတ်ပါဘူး။ “နာကျင်ခြင်းဆိုတဲ့ ဝေဒနာတရားက သူ့သဘောသူ ဆောင်နေတာလား” လို့ ခွဲခြားမြင်အောင် ကြိုးစားကြည့်ပါ။
  အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ၊ ငါ၊ သူတစ်ပါး မဟုတ်ဘဲ ရုပ်နာမ်တရားတွေရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုသက်သက်ပဲလို့ ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းမြင်လာတဲ့အခါမှာ စိတ်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေဟာ အလိုလို ကျက်သွားပါတယ်။ ဒါဟာ အနားယူရင်းနဲ့ မိမိကိုယ်မိမိ ကုစားနေတဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
  ၄။ အနိစ္စသဘောကို နှလုံးသွင်းခြင်း
  တနင်္ဂနွေနေ့လည်ခင်းရဲ့ အေးချမ်းမှုဟာလည်း ခဏပါပဲ။ ညနေရောက်မယ်၊ ညရောက်မယ်၊ ပြီးရင် တနင်္လာနေ့သစ်ကို ပြန်စရမယ်။ ဘာမှ မြဲမြံတာ မရှိပါဘူး။ အနားယူနေတဲ့ အချိန်လေးမှာတောင်မှ “အရာရာဟာ ပြောင်းလဲနေတာပါလား” ဆိုတဲ့ အနိစ္စသဘောကို နှလုံးသွင်းနိုင်ရင် အဲဒီအသိဉာဏ်ဟာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲက လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။
  ယောဂီတစ်ယောက်အတွက်တော့ အနားယူခြင်းဆိုတာ သတိလွတ်ဖို့ အချိန်မဟုတ်ဘဲ၊ ပိုပြီး ကြည်လင်တဲ့ သတိနဲ့ ရုပ်နာမ်ဓမ္မတို့ရဲ့ အနတ္တသဘောကို လေ့လာဖို့ အခွင့်ကောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။
  နိဂုံး
  ဒါကြောင့် ဒီနေ့လည်ခင်းမှာ အနားယူရင်းနဲ့ အလုပ်လုပ်ကြရအောင်ပါ။ လောကီအလုပ်တွေက နားလို့ရပေမယ့်၊ ဝိပဿနာအလုပ်ကတော့ အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့အချိန်တိုင်းမှာ လုပ်ဆောင်နေရမယ့် အရာပါ။ သတိလေး ကပ်ထားပါ။ အရှိကို အရှိအတိုင်း မြင်အောင် ကြိုးစားပါ။ အဲဒီလို သတိနဲ့ ယှဉ်တဲ့ အနားယူခြင်းကသာ သင့်ကို တကယ့် ငြိမ်းချမ်းမှုဆီ ခေါ်ဆောင်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
  အားလုံးပဲ သတိတရားနဲ့ ယှဉ်ပြီး အေးချမ်းစွာ အနားယူနိုင်ကြပါစေ။