လောကကြီးရဲ့ သဘာဝ ယန္တရားဟာ အကြောင်းတရားရှိမှ အကျိုးတရားဆိုတာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ တိကျတဲ့ နိယာမတစ်ခုပေါ်မှာပဲ အပြည့်အဝ လည်ပတ်နေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လူအများစုဟာ ပံ့ပိုးလှူဒါန်းမှုတွေ ပြုလုပ်ကြတဲ့အခါ ဒီအကြောင်းအကျိုး ယုတ္တိဗေဒ (Logic) ကို မေ့လျော့ပြီး၊ အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုတွေနဲ့ လောကီ မျှော်လင့်ချက်တွေ နောက်ကိုသာ လိုက်နေတတ်ကြပါတယ်။ “ငါ လှူလိုက်ရင်၊ ငါ ပံ့ပိုးလိုက်ရင် ဘယ်လို ကောင်းကျိုးတွေ ချက်ချင်း ရလာမလဲ” ဆိုတဲ့ လိုချင်တပ်မက်မှုတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတတ်ပါတယ်။ တကယ်တမ်း ပကတိ အရှိတရားကို မြင်တဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ ယှဉ်ပြီး မှန်ကန်စွာ ပံ့ပိုးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့၊ ရရှိလာမယ့် အကျိုးကျေးဇူးတွေဟာ သာမန် မျက်စိနဲ့ မြင်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြန့် နက်ရှိုင်းသွားပါတယ်။

ဉာဏ်နှင့်ယှဉ်သော ပံ့ပိုးမှု၏ အနှစ်သာရ

အကျိုးအကြောင်း သိမြင်တဲ့ ဉာဏ်နဲ့ ပံ့ပိုးတယ် ဆိုတာဟာ ရုပ်ဝတ္ထုတွေ၊ အဆောက်အအုံတွေ တိုးပွားလာအောင် မြေတောင်မြှောက်ပေးတာကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲရဲ့ အကြောင်းရင်းမှန်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်ပြီး၊ အဲဒီ ဆင်းရဲဒုက္ခကနေ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးပမ်းနေတဲ့ “အလုပ်” ကို တိုက်ရိုက် အားပေးခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

မိမိတို့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ် ဆိုတဲ့ ဒွါရခြောက်ပါးနဲ့ အာရုံတွေ တိုက်မိတိုင်း ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ဝိဉာဏ် လေးတွေဟာ ဖြစ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပျက်သွားကြပါတယ်။ ဒီလို အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် သဘာဝကို “ငါ” လို့ မယူဆဘဲ အရှိကို အရှိတိုင်း ဉာဏ်နဲ့ စောင့်ကြည့် လေ့လာခြင်း ဟာ တကယ့် ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်တဲ့ ပံ့ပိုးမှု ဆိုတာ ဒီလို ခန္ဓာပေါ် ဉာဏ်ရောက်အောင် လေ့လာအားထုတ်နေတဲ့ ရဟန်းတော်တွေကို ရှာဖွေပြီး၊ သူတို့ရဲ့ အချိန်နဲ့ ခွန်အားတွေ ပြင်ပ အနှောင့်အယှက်ကင်းကင်းနဲ့ ဒီအလုပ်တစ်ခုတည်းမှာသာ စူးစိုက်နိုင်အောင် လိုအပ်တဲ့ အထောက်အပံ့တွေ ဖန်တီးပေးခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် မောင်းနှင်သော အကျိုးကျေးဇူး ယန္တရား

ဒီလို ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်ပြီး ပံ့ပိုးတဲ့ နေရာမှာ မိမိရဲ့ လုပ်ရပ်ကို အဓိပတိတရားလေးပါး နဲ့ စနစ်တကျ မောင်းနှင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒီတွန်းအားတွေ အလုပ်လုပ်ပုံ မှန်ကန်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အကျိုးကျေးဇူးတွေဟာလည်း အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာပါတော့တယ်။

• ဆန္ဒာဓိပတိနှင့် အတ္တကင်းစင်ခြင်း: “ငါ လှူတယ်” ဆိုတဲ့ နာမည်လိုချင်မှု၊ ဘုံဘဝ မျှော်လင့်မှုတွေကို ဖယ်ရှားပြီး၊ တကယ့် အရိယာ သူတော်စင်များ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုတဲ့ ဖြူစင်တဲ့ ဆန္ဒကို တည်ဆောက်လိုက်တဲ့အတွက်၊ ပံ့ပိုးသူရဲ့ သန္တာန်မှာ လောဘနဲ့ မာနတရားတွေ ချက်ချင်း ခေါင်းပုံဖြတ်ခွင့် မရတော့ဘဲ စိတ်အေးချမ်းမှု အကျိုးကို ချက်ချင်း ခံစားရပါတယ်။

• စိတ္တာဓိပတိနှင့် ဦးတည်ချက် ရှင်းလင်းခြင်း: ဝိပဿနာ လေ့လာအားထုတ်နေသူများ အပေါ်မှာသာ မိမိရဲ့ ပံ့ပိုးမှုကို စူးစိုက်ထားလိုက်တဲ့အတွက်၊ အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုတွေကြောင့် တွေဝေနေရတဲ့ သံသယတွေ ကင်းစင်သွားပြီး၊ မိမိရဲ့ လုပ်ရပ်တိုင်းဟာ တိကျသေချာတဲ့ အရှိတရား လမ်းကြောင်းပေါ်ကို တည့်မတ်စွာ ရောက်ရှိသွားပါတယ်။

• ဝီရိယာဓိပတိနှင့် ရေရှည်တည်တံ့သော ခွန်အား: ပြင်ပက အသိအမှတ်ပြုမှုတွေကို မမျှော်လင့်တော့တဲ့အတွက်၊ မိမိရဲ့ ပံ့ပိုးမှုဟာ လူမြင်ကောင်းရုံ တစ်ခဏတာ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ မဆုတ်မနစ်သော လုံ့လနဲ့ စဉ်ဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေမယ့် အားကောင်းတဲ့ ထောက်ပံ့မှုကြီး ဖြစ်လာပါတယ်။

• ဝီမံသာဓိပတိနှင့် လမ်းမှန်ပေါ်မှ ရလဒ်: မိမိရဲ့ ပံ့ပိုးမှုဟာ အမှန်တကယ်ပဲ အရိယာများ ပေါ်ထွန်းရေးကို အထောက်အကူ ပြုနေသလား ဆိုတာကို ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်နဲ့ အမြဲ ဆန်းစစ်နေတဲ့အတွက်၊ လုပ်ရပ်တိုင်းဟာ အမှားကင်းပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှု အမြင့်မားဆုံးသော ရလဒ်တွေကိုသာ ဖန်တီးပေးနိုင်ပါတယ်။

ပံ့ပိုးသူ၊ အားထုတ်သူနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်း (သုံးပွင့်ဆိုင် အကျိုးကျေးဇူး)

အကျိုးအကြောင်း သိမြင်တဲ့ ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်ပြီး ပံ့ပိုးလိုက်တဲ့အခါ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ရလဒ်ဟာ ပံ့ပိုးသူ တစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ရပ်တန့်မနေပါဘူး။

ပထမဦးစွာ ပံ့ပိုးသူ (ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ) ကိုယ်တိုင်ဟာ အပေးအယူ လုပ်တဲ့ လောကီ စိတ်ဓာတ်ကနေ ရုန်းထွက်နိုင်သွားပြီး၊ ခန္ဓာရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို သဘောပေါက်တဲ့ ဉာဏ်အလင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ကိန်းအောင်းလာပါတယ်။ “ငါ့ ပိုက်ဆံ၊ ငါ့ ချွေးနှဲစာ” ဆိုတဲ့ အစွဲတွေ ပြုတ်ကျသွားပြီး စစ်မှန်တဲ့ စွန့်လွှတ်ခြင်းရဲ့ ပေါ့ပါးမှုကို လက်တွေ့ ခံစားရပါတယ်။

ဒုတိယအနေနဲ့ အားထုတ်သူ ရဟန်းတော်များ ဟာ ရုပ်ဝတ္ထု တည်ဆောက်ရေး၊ ပွဲလမ်းသဘင် စည်ကားရေး ဆိုတဲ့ ပြင်ပ ဖိအားတွေကနေ လုံးဝ လွတ်ကင်းသွားပါတယ်။ ဒကာ၊ ဒကာမတွေက ဝိပဿနာကိုသာ တန်ဖိုးထားပြီး ပံ့ပိုးနေတယ် ဆိုတာကို သိမြင်သွားတဲ့အခါ၊ ရဟန်းတော်များ အတွက် အကြီးမားဆုံးသော တွန်းအား ဖြစ်လာပြီး နေ့စဉ် ဝိဉာဏ်၏ သဘာဝကို လေ့လာခြင်း (ဝိပဿနာဓုရ) ကို အချိန်ပြည့် အားစိုက်ထုတ်လာနိုင်ပါတယ်။

တတိယနဲ့ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံး ရရှိမယ့် အကျိုးကျေးဇူးပါပဲ။ ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်တဲ့ ပံ့ပိုးမှုတွေကြောင့် ရဟန်းတော်များဟာ မဂ်ဖိုလ်လမ်းပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းနိုင်ပြီး မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပဲ “ငါ” ဟူသော အတ္တကို ခွာချနိုင်သည့် အရိယာများ ဖြစ်လာကြပါလိမ့်မယ်။ ရဟန်း အရိယာ သိန်းနဲ့ချီ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်းက ဒေါသ၊ မာန၊ ပဋိပက္ခတွေကို သဘာဝကျကျ အေးချမ်းသွားစေမယ့် အစစ်အမှန်ဆုံးသော ပြောင်းလဲမှုကြီးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံး

အချုပ်အားဖြင့် ပြောရလျှင် ဉာဏ်မပါဘဲ ပြုလုပ်သော ပံ့ပိုးမှုများသည် ရုပ်ဝတ္ထုများကိုသာ တိုးပွားစေပြီး သံသရာကို ရှည်လျားစေပါသည်။ သို့သော် အကြောင်းနှင့် အကျိုးကို ပကတိအတိုင်း မြင်သော ဉာဏ်ဖြင့် ယှဉ်၍ ပံ့ပိုးလိုက်သောအခါ၊ ထိုလုပ်ရပ်သည် အကျိုးမဲ့ နေရာများတွင် လွင့်စင်မသွားတော့ဘဲ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကို အပြီးတိုင် ဖြတ်တောက်မည့် ဓားတစ်လက်သဖွယ် ဖြစ်လာပါသည်။ ထို့ကြောင့် အစဉ်အလာများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကျော်ဖြတ်ပြီး၊ မိမိတို့၏ ထောက်ပံ့မှုတိုင်းကို အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် တည့်မတ်ကာ၊ လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ တတ်နိုင်သမျှ အများအပြား ပေါ်ထွန်းရေးဆိုသည့် ကြီးမြတ်လှသော အကျိုးကျေးဇူးကြီးကို အတူတကွ လက်တွေ့ ဖော်ဆောင်သွားကြပါစို့ဟု တိုက်တွန်း ရေးသားအပ်ပါသည်။