လောကကြီးထဲမှာ လူသားတွေ နေ့စဉ် ရှင်သန် ဖြတ်သန်းနေကြတဲ့အခါ အများစုဟာ မိမိတို့ သင်ယူမှတ်သားခဲ့ရတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ပုံသွင်းမှု၊ အစဉ်အလာတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာပဲ အလိုအလျောက် စီးမျောနေတတ်ကြပါတယ်။ ဘဝရဲ့ အချိန်တော်တော်များများကို အနှစ်သာရ မပါဝင်တဲ့၊ ပကတိ အရှိတရားနဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတဲ့ အလေ့အထဟောင်းတွေ၊ အကန်းယုံ ယုံကြည်မှု (Dogma) တွေကြားမှာပဲ ကုန်ဆုံးပစ်လိုက်ကြပါတယ်။ ဒီလို အလေ့အထတွေဟာ လောကီရေးရာမှာသာမက၊ ဘာသာရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကျင့်စဉ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေမှာပါ အမြစ်တွယ်နေတတ်ပါတယ်။ အမှန်တကယ် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်လိုတယ် ဆိုရင်တော့၊ အဲဒီလို အကျိုးမရှိတဲ့ အလေ့အထတွေကို ယုတ္တိဗေဒကျကျ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်လွှတ်ရဲတဲ့ သတ္တိ လိုအပ်ပါတယ်။ အဲဒီလို စွန့်လွှတ်နိုင်မှသာလျှင် အရှိတရားကို မျက်မှောက်ပြုမယ့် တကယ့် “လက်တွေ့ အလုပ်” ကို မှန်မှန်ကန်ကန် စတင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အကျိုးမရှိသော အလေ့အထဟောင်းများ၏ ထောင်ချောက်

ကျနော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ဘာသာရေးနဲ့ ပတ်သက်လာရင် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် ဖြစ်နေတဲ့ အလေ့အထတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ရုပ်ဝတ္ထုတွေ ကြီးကျယ်ခမ်းနားအောင် တည်ဆောက်တာ၊ ပွဲလမ်းသဘင်တွေ အပြိုင်အဆိုင် ကျင်းပတာ၊ အဓိပ္ပာယ်ကို သေချာ မသိဘဲ စာအုပ်ကြီးအတိုင်း ရွတ်ဖတ်ပူဇော်နေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် လောကီ စီးပွားရေး တိုးတက်ဖို့၊ ဘေးအန္တရာယ် ကင်းဖို့အတွက် အပြင်ဘက်က အစွမ်းသတ္တိ တစ်ခုခုကို မှီခို တောင်းခံနေတာတွေဟာ အလွန်ပဲ ရိုးအီနေတဲ့ မြင်ကွင်းတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီလုပ်ရပ်တွေကို သေချာ ဉာဏ်နဲ့ စိစစ်ကြည့်မယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီ အလေ့အထတွေရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်ဟာ “ငါ” ဆိုတဲ့ မှားယွင်းစွာ ကောက်ချက်ချမှု (Misconception) အပေါ်မှာပဲ အပြည့်အဝ တည်ဆောက်ထားတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ “ငါ လှူတယ်”၊ “ငါ့ နာမည် ကမ္ပည်းထိုးရမယ်”၊ “ငါ ချမ်းသာချင်တယ်” ဆိုတဲ့ အတ္တအစွဲတွေ၊ လိုချင်တပ်မက်မှုတွေဟာ ဒီလို လုပ်ရပ်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အခိုင်အမာ ကိန်းအောင်းနေပါတယ်။ ဒီလို “ငါ” ကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး လုပ်ဆောင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး၊ သံသရာ လည်စေမယ့် လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ အပူမီးတွေဟာ ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းအေးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီအလေ့အထတွေဟာ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ကို ပိုမို ပူလောင်စေပြီး၊ အရှိတရားနဲ့ ပိုမို ဝေးကွာသွားစေတဲ့ အတွက် “အကျိုးမရှိတဲ့ အလေ့အထတွေ” လို့ ရဲရဲကြီး သတ်မှတ်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်လွှတ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်

အဲဒီလို အလေ့အထတွေကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆိုတာ ပြောသလောက် မလွယ်ကူပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လူတွေဟာ မိမိတို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီးသား သက်တောင့်သက်သာ ဇုန် (Comfort Zone) ထဲကနေ မထွက်ချင်ကြလို့ပါပဲ။ အများစု လုပ်နေတဲ့ အရာကို မလုပ်ဘဲ ခွဲထွက်လိုက်တဲ့အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ဝေဖန်မှု၊ နားလည်မှုလွဲမှားမှု တွေကို မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပကတိ အရှိတရားကို ရှာဖွေသူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ ဒီလို အပေါ်ယံ ဝေဖန်မှုတွေကို ဂရုစိုက်နေလို့ မရပါဘူး။

ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်လွှတ်တယ် ဆိုတာဟာ ဒေါသနဲ့ ဆန့်ကျင်တာ၊ အခြားသူတွေကို ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ပညာနဲ့ ယုတ္တိဗေဒကျကျ သုံးသပ်ပြီး၊ “ဒီလမ်းဟာ အရှိတရားဆီကို မသွားဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီလမ်းကို ငါ ဆက်မလျှောက်တော့ဘူး” လို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အစဉ်အလာတွေရဲ့ ဖိအားကို အံတုပြီး၊ ခိုင်မာတဲ့ ဉာဏ်နဲ့ ရပ်တည်နိုင်စွမ်းဟာ ဝိပဿနာ ယောဂီ တစ်ယောက်ရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော သတ္တိပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အရှိတရားကို မျက်မှောက်ပြုမည့် လက်တွေ့ အလုပ်ကို စတင်ခြင်း

အကျိုးမရှိတဲ့ အပြင်ပန်း အလေ့အထတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဆိုတာနဲ့၊ ကျနော်တို့ အနေနဲ့ တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ “လက်တွေ့ အလုပ်” ကို စတင်ဖို့ အသင့်ဖြစ်သွားပါပြီ။ အဲဒီ လက်တွေ့ အလုပ်ဆိုတာ တောတောင်တွေထဲ သွားပြီး ပုန်းအောင်းနေတာမျိုး၊ ထူးဆန်းတဲ့ အထောက်အပံ့တွေ ရှာဖွေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ မိမိရဲ့ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးပေါ်မှာပဲ အစဉ်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် ယန္တရားကြီးကို မျက်ခြည်မပြတ် ဉာဏ်နဲ့ စောင့်ကြည့် လေ့လာခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာမှာ ပြင်ပလောကနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ တံခါးပေါက် (ဒွါရ) ခြောက်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါတွေကတော့ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ် တို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ တံခါးပေါက်တွေဆီကို အဆင်း၊ အသံ၊ အနံ့၊ အရသာ၊ အတွေ့အထိ၊ အတွေးအာရုံ စတဲ့ အာရုံတွေဟာ အချိန်နဲ့အမျှ ရိုက်ခတ် တိုက်မိနေပါတယ်။ အဲဒီလို တိုက်မိလိုက်တဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေး အတွင်းမှာပဲ ဝိဉာဏ် လို့ ခေါ်တဲ့ အသိစိတ်လေးတွေဟာ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်ပေါက်လာပါတယ်။

ဥပမာ – မျက်စိနဲ့ ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ မြင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်လေးမှာ “မြင်သိ ဝိဉာဏ်” လေး ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒီ ဝိဉာဏ်လေးဟာ ပေါ်လာပြီးတာနဲ့ အစားထိုးစရာ အကြွင်းအကျန် မရှိအောင် ချက်ချင်း ပြန်လည် ချုပ်ပျောက်သွားပါတယ်။ ထို့အတူပဲ နားနဲ့ အသံ တိုက်မိတဲ့အခါ “ကြားသိ ဝိဉာဏ်” လေး ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပျက်သွားပါတယ်။ ဒီဖြစ်စဉ်ကြီးဟာ ဘယ်သူကမှ ဖန်ဆင်း စီမံထားတာ မဟုတ်ဘဲ၊ အကြောင်းတရား (တံခါးပေါက် နဲ့ အာရုံ) ဆုံတွေ့လို့ အကျိုးတရား (ဝိဉာဏ်) ပေါ်လာတဲ့ သဘာဝ နိယာမ သက်သက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီလို အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ ဝိဉာဏ်လေးတွေရဲ့ သဘာဝကို မသိတဲ့အခါ၊ လူတွေဟာ အဲဒီ ဖြစ်စဉ်တွေကို ဆက်စပ်ပြီး “ငါ မြင်တယ်”၊ “ငါ ကြားတယ်”၊ “ငါ ခံစားရတယ်” လို့ အတ္တအဖြစ် ပုံဖော်လိုက်ကြပါတယ်။ တကယ့် လက်တွေ့ အလုပ် (ဝိပဿနာ) ဆိုတာ အဲဒီလို “ငါ” လို့ မကောက်ချက်ချခင်မှာ၊ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဝိဉာဏ်လေးတွေကို အရှိကို အရှိတိုင်း၊ ဖြစ်ပျက် သက်သက် အနေနဲ့သာ ထိုးထွင်း သိမြင်အောင် လေ့လာနေခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ခန္ဓာပေါ်ကို ဉာဏ်ရောက်သွားပြီး ဒီလို လေ့လာမှု အားကောင်းလာတဲ့အခါ၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကြီးဟာ အခြေအမြစ် မရှိတော့ဘဲ အလိုလို ပြိုကျသွားပါတော့တယ်။

အဓိပတိတရားလေးပါးကို လက်နက်သဖွယ် အသုံးချခြင်း

ဒီလက်တွေ့ အလုပ်ကို စတင်တဲ့ နေရာမှာ သာမန် ဆန္ဒလေးနဲ့၊ အပျော်သဘော စမ်းသပ်ရုံနဲ့ မရနိုင်ပါဘူး။ မိမိရဲ့ အတွင်း သန္တာန်မှာ ရှိတဲ့ ခွန်အားတွေ ဖြစ်တဲ့ အဓိပတိတရားလေးပါး ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်ဆောက်ပြီး မောင်းနှင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၁။ ဆန္ဒာဓိပတိ (ပြင်းပြသော ဆန္ဒ) အလေ့အထဟောင်းတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး လက်တွေ့ အလုပ်ကို လုပ်တဲ့အခါ၊ မိမိရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အင်မတန် ဖြူစင်ပြီး ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒ တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေရပါမယ်။ အဲဒါကတော့ “ငါ ဆိုတဲ့ အစွဲအမှောင်ထုကြီး ကနေ အပြီးတိုင် ရုန်းထွက်မယ်၊ ပကတိ အရှိတရားကို မျက်မှောက်ပြုမယ်” ဆိုတဲ့ ဆန္ဒပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဆန္ဒဟာ လောကီ စည်းစိမ်တွေ၊ နာမည်ကျော်ကြားမှုတွေကို လိုချင်တဲ့ လောဘ ဆန္ဒမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်လိုတဲ့၊ တကယ့် အရိယာ သူတော်စင် တစ်ဦး ဖြစ်လာလိုတဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ဆန္ဒ ဖြစ်ရပါမယ်။

၂။ စိတ္တာဓိပတိ (ခိုင်မာသော စူးစိုက်မှု) လက်တွေ့ အလုပ်ကို လုပ်နေစဉ်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်က ဘယ်လိုပဲ ဆွဲဆောင်ပါစေ၊ မိမိရဲ့ စိတ်ကို ပြင်ပ အာရုံတွေဆီ လွင့်မျော မသွားစေဘဲ ခန္ဓာပေါ်မှာသာ အပြည့်အဝ စူးစိုက်ထားနိုင်ရပါမယ်။ မျက်စိက မြင်လိုက်တဲ့ ဝိဉာဏ်၊ နားက ကြားလိုက်တဲ့ ဝိဉာဏ် စတဲ့ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ ပေါ်ပေါက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် သဘာဝတွေ အပေါ်မှာသာ စိတ်ကို စွဲမြဲစွာ ကပ်ထားနိုင်တဲ့ ခိုင်မာမှုဟာ စိတ္တာဓိပတိပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ စိတ်ရဲ့ စူးစိုက်မှု အားကောင်းမှသာ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရှိတရားကို ဖမ်းဆုပ် တွေ့မြင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၃။ ဝီရိယာဓိပတိ (မဆုတ်မနစ်သော လုံ့လ) ဝိပဿနာ ဆိုတာ အချိန်ပိုင်းလေး ထိုင်ပြီး ပြီးသွားတဲ့ အလုပ် မဟုတ်ပါဘူး။ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ လှုပ်ရှားမှု တိုင်း၊ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အချိန်၊ စကားပြောနေတဲ့ အချိန်၊ သွားလာနေတဲ့ အချိန် တိုင်းမှာ အသိစိတ်လေးတွေရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုကို အရှိန်မပြတ် ဆက်တိုက် လေ့လာနေရမယ့် အလုပ် ဖြစ်ပါတယ်။ တခါတရံမှာ ပင်ပန်းလာတာ၊ စိတ်ပျက်လာတာတွေ ရှိနိုင်ပေမယ့်၊ အဲဒီလို အခက်အခဲတွေကိုပါ လေ့လာစရာ ကုန်ကြမ်းတစ်ခု အဖြစ် သဘောထားပြီး မဆုတ်မနစ် ဆက်လက် အားထုတ်နေခြင်းဟာ ဝီရိယာဓိပတိရဲ့ အစွမ်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၄။ ဝီမံသာဓိပတိ (ဉာဏ်ဖြင့် လေ့လာဆန်းစစ်ခြင်း) မိမိရဲ့ ကျင့်ကြံ အားထုတ်မှု ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံးမှာ အမှားအယွင်း မရှိစေဖို့ အတွက် ဝီမံသာ ဉာဏ်နဲ့ အမြဲတမ်း ပြန်လည် ဆန်းစစ်နေရပါမယ်။ “ငါ လေ့လာနေတာ တကယ်ပဲ အရှိတရား ဟုတ်ရဲ့လား”၊ “ရှုမှတ်နေရင်းနဲ့ ငါ ဆိုတဲ့ အတ္တတွေ ပြန်ဝင်လာသလား”၊ “အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီလား” ဆိုတာကို အစဉ်မပြတ် ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်နဲ့ ထောက်လှမ်း စစ်ဆေးနေရပါမယ်။ ဒီလို ဉာဏ်နဲ့ တည့်မတ်ပေးနေမှသာလျှင် လမ်းချော် မသွားဘဲ တည့်မတ်တဲ့ ပန်းတိုင်ဆီကို ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြောင်းလဲစေမည့် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု

လူဝတ်ကြောင် ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာတွေ အနေနဲ့ ကိုယ်တိုင်က အကျိုးမရှိတဲ့ အလေ့အထတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ ဒီလို လက်တွေ့ ဝိပဿနာ အလုပ်ကို အဓိပတိတရားလေးပါးနဲ့ စတင်လိုက်ပြီ ဆိုရင်၊ မိမိ တစ်ဦးတည်း ငြိမ်းချမ်းသွားတာတင် မကဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကိုပါ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်ပါတယ်။

အထူးသဖြင့် ရဟန်းသံဃာတော်တွေ အပေါ်မှာ သက်ရောက်မှုက အလွန် ကြီးမားပါတယ်။ ဒကာ၊ ဒကာမတွေက ရုပ်ဝတ္ထု အဆောက်အအုံတွေ တည်ဆောက်ဖို့၊ ပွဲလမ်းသဘင်တွေ ကျင်းပဖို့ မတောင်းဆိုတော့ဘဲ၊ တကယ့် ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာ အလုပ်ကိုသာ တန်ဖိုးထားပြီး ပံ့ပိုးလာတဲ့အခါ၊ ရဟန်းတော်တွေ အတွက် အင်မတန် ကြီးမားတဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကြီး ရရှိသွားပါတယ်။ ရဟန်းတော်များ အနေနဲ့ ပြင်ပ ဝေယျာဝစ္စတွေ၊ စီမံကိန်းတွေနဲ့ အချိန်ကုန်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ၊ မိမိတို့ရဲ့ မူလ ရည်မှန်းချက် ဖြစ်တဲ့ ဝိပဿနာဓုရကိုသာ အချိန်ပြည့် အားစိုက်ထုတ်လာနိုင်ပါတော့တယ်။

ဒါဟာ အမှန်တရားကို ရှာဖွေသူတွေ အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ကျေးဇူးပြုလိုက်တဲ့ အကောင်းဆုံးသော ဂေဟစနစ် (Ecosystem) တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ပံ့ပိုးသူကလည်း ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်ပြီး ပံ့ပိုးတယ်၊ အားထုတ်သူကလည်း အနှောင့်အယှက် ကင်းကင်းနဲ့ ခန္ဓာပေါ်က ဝိဉာဏ်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို အပြည့်အဝ လေ့လာနိုင်တယ်။ ဒီလို အကြောင်းအကျိုး ညီညွတ်သွားတဲ့ အခါ ရရှိလာမယ့် အကျိုးတရားကတော့ ဘာနဲ့မှ တန်ဖိုးဖြတ်လို့ မရနိုင်ပါဘူး။

ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းခြင်း

ကျနော်တို့ရဲ့ အဓိက ရည်မှန်းချက်ဟာ အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားပါတယ်။ အဲဒါကတော့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အရိယာ ဆိုတာ အပြင်ပန်း အဝတ်အစား၊ အသွင်သဏ္ဌာန်တွေနဲ့ တိုင်းတာလို့ ရတဲ့ အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ မိမိရဲ့ ခန္ဓာပေါ်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် သဘာဝကို ထိုးထွင်း သိမြင်ပြီး၊ “ငါ” ဟူသော အတ္တကို အပြီးတိုင် ခွာချနိုင်သွားတဲ့ အတွက်၊ လောကဓံ တရားတွေကြားမှာ ဘယ်တော့မှ မတုန်လှုပ်တော့ဘဲ အမြဲတမ်း အေးချမ်း တည်ငြိမ်နေတဲ့ သူတော်စင်တွေကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်ပါတယ်။

လူ့အဖွဲ့အစည်း အတွင်းမှာ ဒီလို အရိယာ ရဟန်းတော်တွေ၊ အရိယာ လူဝတ်ကြောင်တွေ သိန်းနဲ့ချီပြီး များများ ပေါ်ပေါက်လာတာနဲ့ အမျှ၊ လောကကြီးဟာ အလိုလို ငြိမ်းချမ်းသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အရိယာ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ လိုချင်တပ်မက်မှုတွေ၊ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ၊ အတ္တမာနတွေ မရှိတော့တဲ့ အတွက်၊ သူတို့ဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာမယ့် ဖြူစင်တဲ့ အဆုံးအမတွေ၊ အေးချမ်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေဟာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သဘာဝကျကျ လွှမ်းမိုးသွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ ဥပဒေတွေ၊ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ အတင်းအကျပ် ဖန်တီးထားတဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး မဟုတ်ဘဲ၊ အသိဉာဏ်ကနေ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး အစစ်အမှန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံးချုပ်

အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင်၊ အကျိုးမရှိသော အလေ့အထဟောင်းများထဲတွင် ဆက်လက် နစ်မွန်းနေသမျှ ကာလပတ်လုံး၊ ကျနော်တို့သည် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲ၏ အကျဉ်းသားများ အဖြစ်မှ မည်သည့်အခါမျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုများ၊ ပွဲလမ်းသဘင်များနှင့် ပြင်ပ ရုပ်ဝတ္ထုများကို အားကိုးနေခြင်းသည် “ငါ” ဟူသော အတ္တကို ပိုမို ကြီးထွားစေရန် မြေတောင်မြှောက်ပေးနေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် ပကတိ အရှိတရားကို မျက်မှောက်ပြုလိုသော ယောဂီ သူတော်စင် အပေါင်းတို့ အနေဖြင့်၊ ထိုအလေ့အထဟောင်းများကို ယုတ္တိဗေဒကျကျ ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ဖြင့် သုံးသပ်ကာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပါစို့။ ထို့နောက် မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ တံခါးပေါက် ခြောက်ပေါက်မှ တစ်ဆင့် အစဉ်မပြတ် ပေါ်ပေါက်နေသော ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်ကို အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာသည့် စစ်မှန်သော လက်တွေ့ ဝိပဿနာ အလုပ်ကို ယနေ့မှ စတင်၍ မဆုတ်မနစ် အားထုတ်ကြပါစို့။

ထိုသို့ ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ ကျင့်ကြံခြင်း၊ ဝိပဿနာဓုရကို အားထုတ်နေသော ရဟန်းတော်များကို မှန်ကန်သော ဉာဏ်ဖြင့် ပံ့ပိုးခြင်းများ ပြုလုပ်သွားမည် ဆိုပါလျှင်၊ ကျနော်တို့ အားလုံး မျှော်မှန်းထားသော လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုသည့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပန်းတိုင်ကြီးဆီသို့ မလွဲမသွေ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။