နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ မရပ်မနား လည်ပတ်နေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကြားမှာ၊ ပကတိ အရှိတရားကို ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နဲ့ မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာနေကြတဲ့ ဓမ္မမိတ်ဆွေများ…

ကျနော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းမှု ဘဝခရီးလမ်းမှာ “သွားခြင်း၊ လာခြင်း” ဆိုတာဟာ မလွဲမသွေ ပြုလုပ်ရတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ လမ်းလျှောက်သွားတာ၊ ကားမောင်းသွားတာ၊ ရထားစီးတာ စတဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားမှု တွေမှာ လူအများစုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကသာ ရွေ့လျားနေပေမယ့်၊ စိတ်ကတော့ လွတ်လပ်မှု မရှိပါဘူး။ မနေ့က အလုပ်ခွင်မှာ အဆင်မပြေခဲ့တာတွေကို တွေးပြီး ဒေါသထွက်နေတတ်သလို၊ မနက်ဖြန် ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတဲ့ အနာဂတ် ပူပန်မှုတွေနဲ့လည်း စိတ်ဖိစီး နေတတ်ပါတယ်။ ဒီလို အတွေး ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ စိတ်ဟာ ဘယ်ကိုပဲ သွားသွား လေးလံ ပူလောင်နေတတ်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီလို သွားရင်းလာရင်း အချိန်တွေမှာ မိမိရဲ့ အသိစိတ်ကို အပြင်က ဇာတ်လမ်းတွေဆီ လွှတ်မထားဘဲ၊ “ခန္ဓာဉာဏ်ရောက်” တဲ့ အလုပ်နဲ့ ပြန်လည် ထိန်းကျောင်း လေ့လာလိုက်တဲ့ အခါ၊ အံ့မခန်း ပေါ့ပါးတဲ့ “လွတ်လပ်မှု” အရသာကို ချက်ချင်း လက်တွေ့ ခံစားလာရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၁။ ကျောက်ခဲများ အပြည့်ပါသော ကျောပိုးအိတ် ဥပမာ

ခန္ဓာဉာဏ်ရောက်ခြင်းက ပေးတဲ့ လွတ်လပ်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်သာစေဖို့ “ကျောက်ခဲတွေ အပြည့် ထည့်ထားတဲ့ ကျောပိုးအိတ် လွယ်ထားရသူ” ရဲ့ ဥပမာနဲ့ နှိုင်းယှဉ် လေ့လာကြည့်ကြပါစို့။

လူတစ်ယောက်ဟာ ခရီးရှည်ကြီး တစ်ခုကို လမ်းလျှောက် သွားနေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ကျောပေါ်မှာတော့ အင်မတန် လေးလံတဲ့ ကျောက်ခဲတွေ အပြည့် ထည့်ထားတဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကြီး တစ်လုံးကို လွယ်ထားရပါတယ်။ ခြေလှမ်း တစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း အဲဒီ အလေးချိန်ကြောင့် သူဟာ ပင်ပန်းနေရတယ်၊ ချွေးတလုံးလုံး ဖြစ်နေရပါတယ်။ အဲဒီ ကျောက်ခဲတွေဟာ အတိတ်က နောင်တတွေ၊ အနာဂတ်က ပူပန်မှုတွေနဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အတ္တ အစွဲအလမ်းတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ရုတ်တရက် သူဟာ အဲဒီ ကျောပိုးအိတ်ကြီးကို ချွတ်ပြီး မြေကြီးပေါ် ချထားလိုက်တယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီလို ချထားလိုက်တဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေးမှာတင် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် ပေါ့ပါးသွားပြီး လွတ်လပ်မှု အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ကျနော်တို့ သွားရင်းလာရင်း ခန္ဓာပေါ် ဉာဏ်ရောက်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့် ဟာလည်း အဲဒီ ကျောပိုးအိတ်ကို ချထားလိုက်တာနဲ့ အတိအကျ တူညီပါတယ်။ အပြင်က အာရုံတွေ၊ ဇာတ်လမ်းတွေ နောက်ကို လိုက်မသွားတော့ဘဲ၊ လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နဲ့ နာမ် သဘာဝကို ဉာဏ်နဲ့ ကပ်ပြီး ကြည့်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ သောက ဆိုတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးဟာ ချက်ချင်း ပြုတ်ကျသွားပြီး အလွန် အေးချမ်း လွတ်လပ်တဲ့ အခြေအနေကို ရရှိသွားပါတော့တယ်။

၂။ လွတ်လပ်မှုကို ဖန်တီးပေးသော မျက်ခြည်မပြတ် လေ့လာခြင်း

တကယ်တမ်း လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အချိန်၊ သို့မဟုတ် ကားစီးနေတဲ့ အချိန်တွေမှာ အဲဒီ လွတ်လပ်မှုကို ဘယ်လို လက်တွေ့ ဖန်တီး ယူမလဲ ဆိုတာကို အောက်ပါအတိုင်း စနစ်တကျ လေ့လာနိုင်ပါတယ်။

ခြေလှမ်းများရှိ ရုပ်ကို ထောက်လှမ်းခြင်း: လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အခါ “ငါ သွားနေတယ်” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပါ။ ခြေထောက် ကြွသွားတဲ့ အခါ ပေါ့သွားတဲ့ သဘော၊ မြေကြီးနဲ့ ထိလိုက်တဲ့ အခါ မာသွားတဲ့ သဘော၊ တင်းမာသွားတဲ့ သဘော စတဲ့ ဖောက်ပြန် ပြောင်းလဲနေတဲ့ “ရုပ်တရား” တွေကို အရင်ဆုံး အကဲခတ်ပါ။

ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်ကို စောင့်ကြည့်ခြင်း: ရုပ်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကို သိလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ အဲဒီလို လှုပ်ရှားသွားတာ၊ ထိခတ်သွားတာကို သိလိုက်တဲ့ “ဝိဉာဏ်” အသိစိတ်လေးတွေ ဟာလည်း လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ချုပ်ပျောက်သွားတာကို နောက်ခံ အသိနဲ့ တွဲဖက် လေ့လာပါ။

အတွေးကို ကြားဖြတ်ခြင်း: သွားနေရင်းနဲ့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာရင် အဲဒီ အတွေးကို အတင်း မမောင်းထုတ်ပါနဲ့။ “ဪ… တွေးသိ ဝိဉာဏ်လေး ပေါ်လာပြီး ပျက်သွားပါလား” လို့ ကြားဖြတ်ပြီး လေ့လာလိုက်ပါ။ ဇာတ်လမ်း ဆက်မတွေးတဲ့ အတွက် အတွေးဟာ အလိုလို ရပ်တန့်သွားပါလိမ့်မယ်။

၃။ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်တွင် ရပ်တည်ခြင်း၏ လွတ်လပ်မှု

ဒီလို သွားရင်းလာရင်း ကိုယ့်ခန္ဓာမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် ယန္တရားကို ဉာဏ်နဲ့ စောင့်ကြည့် လေ့လာနေတဲ့ အခါ၊ စိတ်ဟာ အတိတ်ကိုလည်း မရောက်သလို၊ အနာဂတ် ကိုလည်း မပြေးတော့ပါဘူး။ အခု လက်ရှိ လှုပ်ရှားနေတဲ့ “ပစ္စုပ္ပန်” အခိုက်အတန့် တည့်တည့်မှာ အပြည့်အဝ ရပ်တည် လာနိုင်ပါတယ်။

အဲဒီ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ ရပ်တည်နေတဲ့ စိတ်ဟာ ဘာကိုမှ ဖမ်းဆုပ် မထားတဲ့ အတွက် အလွန် တည်ငြိမ်ပြီး လွတ်လပ်နေပါတယ်။ အပြင်မှာ ယာဉ်ကြောတွေ ပိတ်ဆို့နေပါစေ၊ လူတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှုပ်ယှက်ခတ် နေပါစေ၊ မိမိရဲ့ အတွင်း သန္တာန်မှာတော့ ခန္ဓာဖြစ်စဉ်ကို အပေါ်စီးကနေ အေးချမ်းစွာ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဉာဏ်အလင်း သက်သက်သာ ကျန်ရှိနေပါတော့တယ်။ ဒါဟာ အခြေအနေ အချိန်အခါ အပေါ် မှီခိုနေရတဲ့ ယာယီ လွတ်လပ်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ အတ္တ ကင်းစင်ခြင်းမှ လာတဲ့ တကယ့် လွတ်လပ်မှု အစစ်အမှန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံး

အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင် ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာ အလုပ် ဆိုသည်မှာ မိမိအား ပင်ပန်းစေသော အလုပ် မဟုတ်ဘဲ၊ လေးလံလှသော သံသရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးများကို ချချပေးနေသော အလုပ်သာ ဖြစ်ပါသည်။ နေ့စဉ် သွားရင်းလာရင်း အချိန်များတွင် အချည်းနှီး စိတ်ကူးယဉ် မျောပါနေမည့် အစား၊ ပေါ်ပေါက်လာသမျှသော ရုပ်တရားနှင့် ဝိဉာဏ်လေးများကို အရှိကို အရှိတိုင်း မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာလိုက်ခြင်းဖြင့်၊ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်တွင် ရပ်တည်ကာ အေးချမ်းသော လွတ်လပ်မှု အရသာကို လက်တွေ့ ခံစားနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် ဓမ္မမိတ်ဆွေများ အနေဖြင့် ယနေ့မှ စတင်၍ မိမိတို့၏ သွားလာ လှုပ်ရှားမှု တိုင်းကို အသိဉာဏ် ဖြင့် တွဲဖက်ကာ၊ ဘဝ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် လွတ်လပ် ငြိမ်းချမ်းမှုကို အပြည့်အဝ တည်ဆောက်သွားကြပါရန် အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။