သာသနာ့ဘောင်ကို စတင် ဝင်ရောက်တဲ့ နေ့ရက်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရကြည့်လိုက်ပါ။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်ရဲ့ ခြေတော်ရင်းမှာ သင်္ကန်းကို တောင်းခံတဲ့အခါ “သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ပါရစေ” ဆိုတဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်၊ တိကျတဲ့ ကတိကဝတ် တစ်ခုတည်းနဲ့သာ ရဟန်းဘဝကို စတင်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကတိကဝတ် စကားစုလေးထဲမှာ လောကီရေးရာ ပြဿနာတွေကို လိုက်လံ ဖြေရှင်းပေးမယ်၊ ကျေးရွာရပ်ကွက်ရဲ့ လူမှုရေး ကိစ္စတွေကို ဦးဆောင်ပေးမယ် ဆိုတဲ့ အချက်တွေ လုံးဝ မပါဝင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ အစဉ်အလာတွေကြားမှာ ဒီမူလ ကတိကဝတ်ဟာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်ပြီး၊ မဆိုင်တဲ့ လောကီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ထမ်းပိုးလာကြတာကို တွေ့ရပါတယ်။

ထောင်ဖောက် ထွက်ပြေးမည့် အကျဉ်းသား (ဥပမာ)

ဒီအခြေအနေကို မျက်မြင် ထင်ရှားဖြစ်စေဖို့ ဥပမာတစ်ခုနဲ့ ဆွေးနွေးကြည့်ချင်ပါတယ်။ အလွန် ဆင်းရဲဒုက္ခများတဲ့ အကျဉ်းထောင်ကြီး တစ်ခုထဲမှာ အကျဉ်းသား တစ်ယောက်ဟာ ထောင်ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် နေ့ညမပြတ် လျှို့ဝှက် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း တူးနေတယ် ဆိုပါစို့။ သူရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်ဟာ ဒီထောင်ကြီးထဲကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်ဖို့ပါပဲ။

ဒါပေမယ့် တစ်နေ့မှာ သူဟာ ဥမင်တူးတဲ့ အလုပ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ အကျဉ်းထောင်ထဲက တခြား အကျဉ်းသားတွေ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်တာကို လိုက်လံ ဖြေရှင်းပေးနေမယ်၊ အကျဉ်းခန်းလေး သန့်ရှင်းလှပအောင် အလှဆင်နေမယ်၊ ထောင်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ပိုကောင်းအောင် လိုက်လံ ပြင်ဆင်ပေးနေမယ် ဆိုရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။ သူဟာ ထောင်ထဲက လူမှုရေး ပြဿနာတွေကို ဘယ်လောက်ပဲ အောင်မြင်အောင် ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါစေ၊ သူ့ရဲ့ မူလ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်တဲ့ “ထောင်ကနေ လွတ်မြောက်ရေး” ဆိုတဲ့ အလုပ်ကြီးကတော့ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အချိန်တန်ရင် သူလည်း ဒီအကျဉ်းထောင်ထဲမှာပဲ သေဆုံးသွားရမှာပါပဲ။

ကျနော်တို့ ကျင်လည်နေရတဲ့ သံသရာကြီးဟာ အဲဒီ အကျဉ်းထောင်ကြီးနဲ့ အတိအကျ တူညီနေပါတယ်။ အို၊ နာ၊ သေ ဆိုတဲ့ ဒုက္ခတွေ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေတဲ့ သံသရာထဲကနေ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်ဖို့ သင်္ကန်းဝတ်လာခဲ့ကြတာပါ။ ရဟန်းတော်တွေ အနေနဲ့ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းကြောင်းဖြစ်တဲ့ ဝိပဿနာအလုပ်ကို မလုပ်ဘဲ၊ လောကီရေးရာ လူမှုရေး ပြဿနာတွေကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက် ဖြေရှင်းနေတာဟာ ထောင်ဖောက်မယ့် အလုပ်ကို ပစ်ထားပြီး ထောင်ထဲက ပြဿနာတွေကို လိုက်ရှင်းနေတဲ့ အကျဉ်းသားနဲ့ ဘာမှ မကွာခြားတော့ပါဘူး။

လောကီပြဿနာများကို ကျောခိုင်း၍ အရှိတရားကိုသာ လေ့လာခြင်း

တကယ့် လွတ်မြောက်မှုကို လိုလားတယ်ဆိုရင် လောကီပြဿနာတွေ၊ လူမှုရေး အရှုပ်အရှင်းတွေ အားလုံးကို လူဝတ်ကြောင်တွေ၊ ပညာရှင်တွေဆီမှာ အပြည့်အဝ ထားရစ်ခဲ့ရပါမယ်။ ရဟန်းတော်များ အနေနဲ့ မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပျက် ပြောင်းလဲနေတဲ့ အရှိတရားကိုသာ မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာတဲ့ အလုပ်ကို အချိန်ပြည့် ဇောက်ချ လုပ်ဆောင်ရပါမယ်။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ နာကျင်မှု၊ ပူလောင်မှု၊ တင်းမာမှုတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ ဒါတွေကို “ငါ့ကိုယ်ကြီး၊ ငါ့ခြေထောက်” လို့ အမည်မတပ်ပါနဲ့။ ဒါတွေဟာ သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အဆက်မပြတ် ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ရုပ်တရားရဲ့ သဘာဝ သက်သက်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် စောင့်ကြည့် လေ့လာရပါမယ်။

ထို့အတူပဲ မျက်စိ၊ နား စတဲ့ ဒွါရတွေနဲ့ အာရုံ တိုက်ခိုက်မိလို့ ပေါ်လာတဲ့ မြင်သိစိတ်၊ ကြားသိစိတ် စတဲ့ ဝိဉာဏ် ကလေးတွေကိုလည်း အနီးကပ် ခြေရာခံရပါမယ်။ ဒီ ဝိဉာဏ် တွေဟာ ခိုင်မာတဲ့ အကောင်အထည် လုံးဝ မဟုတ်ဘဲ၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး အကြောင်းကုန်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ပျက်သွားတဲ့ သဘာဝတရားတွေ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို ရုပ်နဲ့ ဝိဉာဏ် ရဲ့ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောကို တိုက်ရိုက် လေ့လာနေတဲ့ အချိန်မှာသာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲ ပြုတ်ကျပြီး၊ သံသရာစက်ရဟတ်ကြီး ရပ်တန့်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံး

သံသရာမှ လွတ်မြောက်လို၍ ဆိုတဲ့ ကြီးမြတ်လှတဲ့ ကတိကဝတ်ကို လက်တွေ့ အသက်သွင်းဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။ လောကီ ပြဿနာတွေ ဆိုတာ ဖြေရှင်းလေ ပိုရှုပ်လေ ဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် မိမိနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ လောကီ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ချထားခဲ့ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်က ပြသနေတဲ့ အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ တိုက်ရိုက် လေ့လာတဲ့ ဝိပဿနာ ခရီးစဉ်ကိုသာ ဖြောင့်ဖြောင့်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းကြပါစို့လို့ လေးနက်စွာ တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါတယ်။