လောကမှာ အကြောက်ရဆုံးသော ရန်သူဟာ အပြင်ဘက်မှာ မရှိပါဘူး။ ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် ဖန်တီးတည်ဆောက်ထားတဲ့ “ယုံကြည်မှု အမှားတွေ” ဟာ ကျွန်တော်တို့ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ်းပါးဆီ တွန်းပို့နေတဲ့ တကယ့် တရားခံတွေပါ။ ဗုဒ္ဓရဲ့ တရားတော်တွေနဲ့ ထိတွေ့ခွင့်ရတဲ့ ဒီလိုခေတ်အခါကြီးမှာတောင်မှ၊ လူအများစုဟာ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို လျှောက်ဖို့ ခြေလှမ်းမပြင်ကြဘဲ “ဆင်ခြေ” တွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လုံခြုံမှု ရှာနေကြတုန်းပါပဲ။ အဲဒီဆင်ခြေတွေထဲမှာ အဆိုးရွားဆုံးနဲ့ အကြောက်ရဆုံးကတော့ “ပါရမီ မပြည့်သေးလို့ပါ” ဆိုတဲ့ စကားပါပဲ။
ဒီနေ့ ဆွေးနွေးမယ့် အကြောင်းအရာဟာ သမားရိုးကျ ဖတ်နေကျ စာတမ်းတွေလို အပေါ်ယံ သက်သာရာရစေမယ့် စကားလုံးတွေ ပါမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သံသရာဆိုတဲ့ စက်ဝန်းကြီးထဲကနေ အပြီးတိုင် ရုန်းထွက်နိုင်ဖို့၊ ပုထုဇဉ်ဆိုတဲ့ မျက်ကန်းဘဝကနေ သောတာပန်ဆိုတဲ့ အလင်းရောင်ဆီကို ကူးပြောင်းဖို့အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် အကာအကွယ်ပေးထားတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တံတိုင်းတွေကို ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်ချိုးပစ်မယ့် လက်တွေ့ကျတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။
၁။ ပါရမီဟူသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးကို ဖြိုခွင်းခြင်း
“ကျွန်တော်တို့က သာမန်လူတွေပါဗျာ၊ ပါရမီရှင်တွေမှ မဟုတ်တာ” လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါတိုင်း၊ အဲဒီစကားရဲ့ နောက်ကွယ်က အစစ်အမှန် သဘောတရားကို သေချာ ပြန်စစ်ဆေးကြည့်ဖူးပါသလား။ တကယ်တော့ ဒါဟာ နှိမ့်ချမှု မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ မိမိကိုယ်ကိုယ် တာဝန်ယူရမှာကို ကြောက်ရွံ့တဲ့ “အတ္တ” ရဲ့ အဆင့်မြင့် ကာကွယ်ရေး ယန္တရား (Psychological Defense Mechanism) တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။
အတ္တ (Ego) ဟာ ရှင်သန်ချင်ပါတယ်။ သူဆက်လက် ရှင်သန်နိုင်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ လွတ်မြောက်ရေး ကို ရောက်နိုင်ခဲတဲ့၊ ကိုယ်နဲ့ လုံးဝ အလှမ်းဝေးတဲ့ အရာတစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်ပစ်လိုက်ခြင်းပါပဲ။ ပါရမီကို မမြင်ရတဲ့ လျှို့ဝှက်ဘဏ်အကောင့်ကြီးတစ်ခုလို သဘောထားပြီး၊ “ငါ့အကောင့်ထဲမှာ ဘာမှမရှိသေးဘူး” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်လိုက်တာဟာ လွတ်မြောက်ဖို့ မကြိုးစားချင်တဲ့ ပျင်းရိခြင်းကို ဘာသာရေးဝေါဟာရနဲ့ လှလှပပ ဖုံးကွယ်လိုက်တာ သက်သက်ပါပဲ။
အမှန်တရားက အင်မတန် ရိုးရှင်းပါတယ်။ ခင်ဗျားမှာ အမှားနဲ့အမှန်ကို ဆင်ခြင်ပိုင်းခြားနိုင်တဲ့ အသိဉာဏ် ရှိနေပြီ။ သစ္စာလေးပါး တရားတော်တွေကို ကြားနာနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရနေပြီ။ ရုပ်နဲ့နာမ်ရဲ့ သဘောတရားတွေကို လက်တွေ့ စမ်းသပ်လေ့လာနိုင်တဲ့ “ခန္ဓာကိုယ်” ဆိုတဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းကြီးလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ။ ဒါဟာ သောတာပန်ဖြစ်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အခြေခံအဆောက်အအုံ အပြည့်အစုံ ရှိနေပြီဆိုတဲ့ သက်သေပါပဲ။ သစ်စေ့တစ်စေ့မှာ အပင်ပေါက်နိုင်တဲ့ အလားအလာ အပြည့်အဝ ပါဝင်ပြီးသား ဖြစ်သလို၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဖြစ်တည်မှုမှာလည်း အရိယာဖြစ်နိုင်တဲ့ အလားအလာ အပြည့်အဝ ကိန်းအောင်းနေပါတယ်။ အဲဒီသစ်စေ့ကို မြေကြီးထဲချပြီး ရေလောင်းဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ “ငါ့သစ်စေ့က အပင်မပေါက်လောက်ပါဘူး” ဆိုပြီး အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားသရွေ့တော့ ဘယ်တော့မှ အပင်ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ပါရမီမပါဘူး ဆိုတဲ့ ဒဏ္ဍာရီကို ဒီနေရာမှာတင် အပြီးတိုင် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ပါ။
၂။ အနတ္တသည် လက်လျှော့ခြင်းမဟုတ်၊ အဓိပတိတရားဖြင့် အောင်မြင်မှုကို တည်ဆောက်ခြင်း
တရားအားထုတ်သူတွေကြားမှာ အဖြစ်အများဆုံး နောက်ထပ် လမ်းလွဲတစ်ခုကတော့ “အနတ္တ” သဘောတရားကို အဆိုးမြင်ဝါဒ နဲ့ ရောထွေးပစ်လိုက်ခြင်းပါပဲ။ “အရာရာဟာ ငါမဟုတ်ဘူး၊ သူမဟုတ်ဘူး၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်လာတာပဲ၊ ငါ ထိန်းချုပ်လို့မှ မရတာ၊ ဒါကြောင့် ဘာမှလုပ်လို့ မရဘူး” ဆိုတဲ့ သဘောထားမျိုး ဝင်လာတတ်ပါတယ်။ ဒါဟာ အင်မတန် အန္တရာယ်များတဲ့ အယူအဆအလွဲကြီး တစ်ခုပါ။
အနတ္တဆိုတာ “ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ “မင်းထင်နေတဲ့ ‘ငါ’ ဆိုတဲ့ အကောင်အထည်ကြီးက လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး” လို့ သတိပေးတာပါ။ လက်တွေ့မှာ ခင်ဗျားတို့ဟာ ပန်းတိုင်ရောက်ဖို့အတွက် “အဓိပတိတရား လေးပါး” ကို မဖြစ်မနေ အသုံးချရပါမယ်။ ဆန္ဒ (ပြင်းပြသော လိုလားမှု)၊ စိတ္တ (စူးစိုက်သော စိတ်)၊ ဝီရိယ (မဆုတ်မနစ်သော ကြိုးစားမှု)၊ ဝီမံသာ (စူးစမ်းဆင်ခြင်သော ဉာဏ်) ဆိုတဲ့ ဒီတရားလေးပါးဟာ အတ္တမဟုတ်မှန်း ဉာဏ်နဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေလျက်နဲ့ကိုပဲ၊ အဲဒီစွမ်းအားတွေကို တိတိကျကျ၊ ထိထိရောက်ရောက် ပေါင်းစပ်အသုံးချရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဥပမာပြောရရင် – သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကူးမယ့် ရွက်လှေတစ်စင်းမှာ တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေဟာ ရွက်လှေပိုင်ရှင် မဟုတ်ပါဘူး (အနတ္တပါ)။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလေရဲ့ အဟုန်ကို ရွက်လွှင့်ပြီး အသုံးချတတ်ရင် လိုရာခရီးကို ရောက်နိုင်ပါတယ်။ ထို့အတူပါပဲ… ဆန္ဒ၊ ဝီရိယ တွေဟာ ငါ့ကောင် ငါ့အထည် မဟုတ်ပေမယ့်၊ သံသရာကို ဖောက်ထွက်မယ့် နေရာမှာ အစွမ်းထက်ဆုံး စွမ်းအင်တွေအဖြစ် စနစ်တကျ မောင်းနှင်ရပါမယ်။ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်မရဘူး” ဆိုပြီး လက်ပိုက်ကြည့်နေတာဟာ တရားရိပ်ကိုခိုပြီး ပျင်းရိနေခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အနတ္တကို သိတဲ့ဉာဏ်နဲ့၊ အဓိပတိတရားကို အသုံးချတဲ့ လုံ့လဝီရိယ ပေါင်းစပ်သွားမှသာ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ဆီကို တက်လှမ်းနိုင်မှာပါ။
၃။ သင်္ကန်း၏ နောက်ကွယ်က တခုတည်းသော တာဝန်
ဒီအပိုင်းမှာ ရဟန်းသံဃာတော်တွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုမြင်ဖို့ လိုအပ်လာပါတယ်။ ယနေ့ခေတ် လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ရဟန်းတော်တွေကို လူမှုရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်သိမ့်ပေးသူတွေ၊ သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ရေရှည်တည်တံ့အောင် ထိန်းသိမ်းပေးရမယ့် မန်နေဂျာတွေလိုမျိုး သတ်မှတ်လာကြပါတယ်။ ဒါဟာ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်ကနေ သွေဖည်သွားတဲ့ ကြီးမားတဲ့ လွဲချော်မှုကြီးပါ။
ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားရမယ့် အချက်က ရဟန်းတစ်ပါးရဲ့ “တာဝန်” ဟာ လူတွေ အရိယာဖြစ်ဖို့အတွက် လိုက်လံကယ်တင်ပေးနေဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ သာသနာတော်ကြီး နှစ်ထောင်ချီပြီး အဓွန့်ရှည်တည်တံ့ဖို့ ဆိုတာတွေဟာလည်း သူတို့ရဲ့ ပခုံးပေါ်က တာဝန် မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ အဓိက၊ တစ်ခုတည်းသော၊ လုံးဝ မပြောင်းလဲနိုင်သော တာဝန်ကတော့ “မိမိကိုယ်တိုင် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်သော အရိယာ (အနည်းဆုံး သောတာပန်) ဖြစ်အောင် ကျင့်ကြံကြိုးကုတ် အားထုတ်ဖို့” ပါပဲ။ ဒီတစ်ခုတည်းမှ ဒီတစ်ခုတည်းပါပဲ။
ဘဝရဲ့ လောကီအာရုံတွေ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး သင်္ကန်းကို အရုံခံလိုက်ကတည်းက၊ သူတို့ဟာ သံသရာစက်ဝန်းကို ဖြတ်တောက်မယ့် “စစ်မြေပြင်” ထဲကို ဝင်ရောက်သွားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အလုပ်ဟာ အတ္တဒိဋ္ဌိကို တိုက်ထုတ်ဖို့ပါ။ ရဟန်းတစ်ပါးဟာ ကိုယ်တိုင် သောတာပန်ဖြစ်ဖို့ မကြိုးစားဘဲ တခြားသော လူမှုရေး၊ စာပေရေးရာတွေမှာပဲ အချိန်ကုန်နေမယ်ဆိုရင်၊ ဒါဟာ ကိုယ့်ရဲ့ မူလပန်းတိုင်ကို သစ္စာဖောက်ရာ ရောက်ပါတယ်။ လောကမှာ တကယ့် အရိယာရဟန်းတွေ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းဟာသာလျှင် လူသားတွေအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ကျေးဇူးပြုခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ အရိယာတစ်ပါးရဲ့ ဖြစ်တည်မှု ကိုယ်နှိုက်က အမှောင်ထုထဲက မီးပြတိုက်လို လမ်းမှန်ကို ပြသနေမှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ အခြားသော အပိုအလုပ်တွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အာရုံလွှဲမနေဘဲ၊ မိမိလွတ်မြောက်ရေးကိုသာ ထိပ်ဆုံးကထားပြီး ကျင့်ကြံကြဖို့ လိုအပ်လှပါတယ်။
၄။ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်တွင် မျက်မှောက်ပြုခြင်း
သောတာပန်ဖြစ်ရေးဆိုတာ မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး တောထဲတောင်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိုင်နေမှ ရမယ့်အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ နေ့စဉ် ရှင်သန်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ဘဝရဲ့ စက္ကန့်တိုင်းဟာ တရားရှုမှတ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်တွေချည်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ အမြဲတမ်း “အတိတ်” နဲ့ “အနာဂတ်” ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာတွေထဲမှာပဲ လေလွင့်နေကြတယ်။
တကယ့် ဝိပဿနာအလုပ်ဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်အစဉ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို “ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ၊ ပိုင်စိုးပိုင်နင်းမလုပ်ဘဲ” ဓာတ်ခွဲခန်းမှန်ပြောင်းနဲ့ ကြည့်သလို စောင့်ကြည့်နေတာပါ။ ဥပမာ – ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်စရာ ကြုံလိုက်ရလို့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတဲ့ အချိန်မျိုးကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။ သာမန် ပုထုဇဉ်စိတ်က “ငါ လန့်သွားပြီ၊ ငါ ကြောက်နေတယ်” လို့ ချက်ချင်း ခေါင်းစဉ်တပ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီမှာတင် “ငါ” ဆိုတဲ့ ဒိဋ္ဌိက ဝင်ရောက်ချုပ်ကိုင်သွားပါပြီ။
တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ဉာဏ်နဲ့ စောင့်ကြည့်နေသူဆိုရင်၊ အဲဒီ ရင်တုန်သွားတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖောက်ပြန်မှုနဲ့ ကြောက်ရွံ့သွားတဲ့ နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစားချက်ကို သီးသန့်စီ မြင်ပါလိမ့်မယ်။ “ဪ… ရုပ်တရားက ဒီလို ဖောက်ပြန်သွားတာပဲ၊ သိစိတ်က ဒီလို ဖြစ်ပေါ်လာတာပဲ၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ချုပ်ပျောက်သွားတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေပါလား” လို့ ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ မြင်လိုက်တာနဲ့၊ အဲဒီဖြစ်စဉ်ထဲမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အကောင်အထည်ဟာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
ဒါဟာ လက်တွေ့ ပစ္စုပ္ပန်မှာ သဘောပေါက်သိမြင်တာပါပဲ။ ရေဆာလို့ ရေသောက်တဲ့ အခါမှာလည်း ရေသောက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ (နာမ်) က အရင်ပေါ်တယ်၊ ပြီးမှ လက်က ရေခွက်ကို လှမ်းယူတဲ့ လှုပ်ရှားမှု (ရုပ်) က နောက်က လိုက်လာတယ်။ အဲဒီ ရုပ်နဲ့နာမ်ရဲ့ အဆက်မပြတ် တွန်းကန်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေကို “ငါ သောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ရုပ်နာမ် ယန္တရားကြီး လည်ပတ်နေတာ” လို့ အမှန်အတိုင်း ရှုမြင်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားရပါမယ်။ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ သာမန်အပြုအမူလေးတွေထဲမှာတောင် ဒီအသိဉာဏ်ကို စဉ်ဆက်မပြတ် ထည့်သွင်းထားနိုင်ရင်၊ သက္ကာယဒိဋ္ဌိဆိုတဲ့ သံချေးတက်နေတဲ့ သံကြိုးကြီးဟာ တဖြည်းဖြည်း ဆွေးမြည့်လာပါလိမ့်မယ်။
၅။ မဂ်အခိုက်၊ ဖိုလ်အခိုက် သို့မဟုတ် နိဗ္ဗာန်၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာစာ
ဒီနေရာမှာ အထူးသတိပြုရမယ့်၊ လုံးဝ ရောထွေးလို့ မရမယ့် အရေးကြီးဆုံး အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ တချို့က တရားသဘောတွေကို စာဖတ်ပြီး နားလည်သွားတာနဲ့၊ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်သဘောလေးတွေကို သာမန်အချိန်မှာ ဉာဏ်နဲ့ အမှန်မြင်လိုက်ရုံနဲ့ “ငါ နိဗ္ဗာန်ရောက်ပြီ၊ နိဗ္ဗာန်ကို တွေ့ပြီ” လို့ လွယ်လွယ်ကူကူ သုံးနှုန်းတတ်ကြပါတယ်။ ဒါဟာ အင်မတန် အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ အယူအဆပါ။
နိဗ္ဗာန်ဆိုတာ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အသိဉာဏ်လေး ရှင်းသွားရုံ၊ စိတ်ကလေး အေးချမ်းသွားရုံနဲ့ ပြီးသွားတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ နိဗ္ဗာန်ဆိုတာ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ “တိကျသော အခိုက်အတန့်” ၌သာ တိုက်ရိုက် မျက်မှောက်ပြုနိုင်တဲ့ အလွန်နက်နဲသော သဘောတရား ဖြစ်ပါတယ်။
ဝိပဿနာဉာဏ်တွေ အဆင့်ဆင့် ရင့်သန်လာတဲ့အခါ၊ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုအပေါ်မှာ လုံးဝ ငြီးငွေ့လာပြီး၊ အဲဒီကမှ ကိုယ့်ခန္ဓာကို မဂ် ခန္ဓာအဖြစ်မြင်ပြီး အတ္တဒိဋ္ဌိ ပြုတ်သထက် ပြုတ်ကာ၊ အရာရာဟာ ဒုက္ခဖြစ်တယ် ဆိုတာကိုသိမြင်ပြီး သမုဒယသစ္စာဆိုတဲ့ တဏှာ တခါသေသွားကာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သင်္ခါရတရားတွေ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချုပ်ငြိမ်းသွားတဲ့ အခိုက်အတန့်တစ်ခုကို ရုတ်ခြည်း ရောက်ရှိသွားပါတယ်။ အဲဒီလို ရုပ်နာမ်တို့၏ ချုပ်ငြိမ်းရာကို အာရုံပြုမိတဲ့ “မဂ်စိတ်” ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာသာလျှင် နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ သန္တိသုခကို အစစ်အမှန် ထိုးထွင်းသိမြင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ မဂ်အခိုက်၊ ဖိုလ်အခိုက်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသွားတဲ့ သူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်အစဉ်ဟာ ယခင် ပုထုဇဉ်ဘဝက စိတ်နဲ့ ဘယ်လိုမှ မတူနိုင်တော့ပါဘူး။ သံသယ (ဝိစိကိစ္ဆာ) နဲ့ ငါစွဲ (သက္ကာယဒိဋ္ဌိ) တို့ဟာ အကြွင်းမဲ့ ပယ်သတ်လိုက်ရပါပြီ။ ဒါကြောင့် သာမန်အချိန်မှာ အမှန်မြင်ရုံလေးနဲ့ နိဗ္ဗာန်ရောက်တယ်လို့ မသုံးနှုန်းသင့်ဘဲ၊ တကယ့် မဂ်ဖိုလ်ဆိုက်တဲ့ အဆင့်အထိ မရောက်ရောက်အောင် ဆက်လက် အားထုတ်ကြဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
၆။ နိဂုံး – ရွှေ့ဆိုင်းထားခြင်းများကို ရပ်တန့်၍ လွတ်မြောက်မှုဆီသို့
မိတ်ဆွေ… ကျွန်တော်တို့ဟာ အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်ဖို့အတွက် ဒီလောကထဲကို ရောက်လာကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ “မနက်ဖြန်မှ လုပ်မယ်”၊ “အသက်ကြီးမှ တရားအားထုတ်မယ်”၊ “ပါရမီ ပြည့်မှပဲ လုပ်တော့မယ်” ဆိုတဲ့ စကားတွေဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေဒဏ်ပေးနေတဲ့ စကားတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ သေခြင်းတရားဟာ အသက်အရွယ်ကို မရွေးသလို၊ အချိန်အခါကိုလည်း မစောင့်ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ ရေးသားနေတဲ့၊ ဟောပြောနေတဲ့ စာတွေရဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ တခြား မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်းလင်းပါတယ်။ လောကကြီးမှာ လူဖြစ်စေ၊ ရဟန်းဖြစ်စေ “အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တွေ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး” ပါပဲ။ အရိယာတွေ များပြားလာမှသာလျှင် လောကရဲ့ အမှောင်ထုဟာ တကယ့်ကို ကင်းစင်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် အခု ဖတ်နေတဲ့ စာကြောင်းအဆုံးမှာတင် ခင်ဗျားရဲ့ အတွေးအခေါ်ဟောင်းတွေကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပါ။ “ငါ” ဆိုတဲ့ ပညတ်အစွဲကြီးကို အခုချက်ချင်း စတင်ခွာချပါ။ နေ့စဉ် လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မိသားစုနဲ့ ထမင်းစားနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်… အရာရာဟာ ရုပ်နဲ့ နာမ်ရဲ့ သက်သက်မျှသာ ဖြစ်ပေါ်ချုပ်ပျောက်နေတဲ့ သဘောတရားတွေဆိုတာကို စူးစူးစိုက်စိုက် မြင်အောင် ကြည့်ပါ။ ဆန္ဒ၊ ဝီရိယ တွေကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ပြီး အတ္တရဲ့ ထောင်ချောက်ကို ဖောက်ထွက်ပါ။
သံသရာရဲ့ အကျဉ်းသားဘဝကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် တံခါးပေါက်ဟာ ပွင့်နေပါပြီ။ သော့တံဟာလည်း ခင်ဗျားရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။ အပြင်ကို လှမ်းထွက်ဖို့အတွက် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း စတင်ဖို့ပဲ လိုပါတော့တယ်။ ပါရမီဆိုတဲ့ ဆင်ခြေကို ဖြိုခွင်းပြီး၊ ဒီဘဝ၊ ဒီခန္ဓာ၊ ဒီအချိန်မှာတင် သောတာပန်ဖြစ်ရေးကို လက်တွေ့မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေလို့ လေးနက်စွာ တိုက်တွန်းနှိုးဆော်လိုက်ရပါတယ်။