ကျနော်တို့ နေ့စဉ်ဖြတ်သန်းရတဲ့ လူမှုဘဝမှာ အနာကျင်ရဆုံး အခိုက်အတန့်တွေထဲက တစ်ခုကတော့ ကိုယ့်ကို တခြားသူတစ်ယောက်က အသိအမှတ်မပြုတာ၊ လျစ်လျူရှုတာ၊ ဒါမှမဟုတ် နှိမ့်ချဆက်ဆံတာကို ခံရတဲ့ အချိန်ပါပဲ။ ကျနော်တို့က စေတနာနဲ့ ကူညီလိုက်ပေမယ့် တစ်ဖက်လူက အလေးမထားဘဲ မျက်နှာလွှဲသွားတဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် အထက်စီးကနေ မထီမဲ့မြင် စကားတစ်ခွန်း ပြောချလိုက်တဲ့အခါ ကျနော်တို့ ရင်ထဲမှာ ဘယ်လို ခံစားရပါသလဲ။

“ငါ့ကိုများ လူရာမသွင်းဘူး၊ ငါ့ကိုများ အထင်သေးရသလား၊ ငါ လုပ်ပေးခဲ့တာတွေကို နည်းနည်းလေးမှ အသိအမှတ် မပြုဘူး” ဆိုပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှာ မီးတောက်မီးလျှံတွေလို ပူလောင်လာတတ်ပါတယ်။ အဲဒီ လောင်မြိုက်မှုဟာ တစ်ခါတလေ ချက်ချင်း မပျောက်သွားဘဲ ညအိပ်ရာဝင်တဲ့အထိ၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ရက်တွေအထိ ကျနော်တို့ကို လိုက်လံ နှိပ်စက်နေတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် ဝိပဿနာ ယောဂီတစ်ယောက်ရဲ့ ဉာဏ်မျက်စိနဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့၊ အဲဒီလို လောင်မြိုက်နေတာဟာ တကယ်မရှိတဲ့ “ငါ” နဲ့ “သူ” ကို အသက်သွင်းပြီး ကျနော်တို့ ကိုယ်တိုင် ငရဲမီး မွေးနေတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီဆောင်းပါးမှာ “သူ ငါ့ကို နှိမ့်ချတယ်” ဆိုတဲ့ ပညတ်ဇာတ်လမ်းကြီးကို ကျနော်တို့ ဘယ်လို တိခနဲ ဖြတ်တောက်မလဲ၊ ပြီးရင် အဲဒီလို အဆက်ဆံခံရတဲ့ အချိန်မှာ တကယ် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ “ကြားသိစိတ်၊ မြင်သိစိတ်” တွေရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းသွားပုံကို ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲထည့်ပြီး ဘယ်လို အသေးစိတ် စောင့်ကြည့်ရမလဲ ဆိုတာကို ကျနော် လမ်းညွှန်ပေးသွားပါမယ်။

၁။ “ငါ နှင့် သူ” ဟူသော ပညတ်ဇာတ်လမ်းနှင့် လောင်မြိုက်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်း

တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ့်ကို အသိအမှတ်မပြုတဲ့ အပြုအမူ လုပ်လိုက်တဲ့အခါ၊ ကျနော်တို့ရဲ့ စိတ်ဟာ အရှိတရားကို မမြင်တော့ဘဲ အလွန် နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ “ပညတ်ဇာတ်လမ်း” ကြီးတွေကို ချက်ချင်း တည်ဆောက်ပါတော့တယ်။

အမှန်တကယ် ဖြစ်နေတဲ့ အရှိတရား (ပရမတ်): တကယ့် သဘာဝတရား အနေနဲ့ ကြည့်ရင်၊ တစ်ဖက်လူက မျက်နှာလွှဲသွားတယ် ဆိုတာ ကျနော်တို့ရဲ့ မျက်စိထဲကို ဝင်လာတဲ့ “အရောင်အဆင်း၊ လှုပ်ရှားမှု (ရူပါရုံ)” သက်သက်ပါ။ သူက မောက်မာတဲ့ စကားပြောလိုက်တယ် ဆိုတာလည်း ကျနော်တို့ နားထဲ ဝင်လာတဲ့ “အသံ (သဒ္ဒါရုံ)” သက်သက်ပါ။ အဲဒီ ရုပ်တရားတွေက ကျနော်တို့ရဲ့ အကြည်ဓာတ်တွေကို လာတိုက်မိလို့ “မြင်သိစိတ်” နဲ့ “ကြားသိစိတ်” ဆိုတဲ့ နာမ်တရားလေးတွေ ပေါ်လာပါတယ်။ ဒါဟာ ရုပ်နဲ့ နာမ် အလုပ်လုပ်သွားတာ သက်သက်ပါ။ ဒီဖြစ်စဉ်မှာ “ငါ” လည်း မပါဘူး၊ “သူ” လည်း မပါပါဘူး။

စိတ်က ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ဇာတ်လမ်း (ပညတ်): ဒါပေမဲ့ ဉာဏ်မပါတဲ့ ကျနော်တို့ရဲ့ စိတ်က အဲဒီလို မမြင်ပါဘူး။ အဲဒီ အသံနဲ့ မြင်ကွင်းကို တွေ့တာနဲ့ “သူက ငါ့ကို အထင်သေးတာပဲ” ဆိုပြီး “ငါ (အတ္တ)” နဲ့ “သူ” ကို အခိုင်အမာ တည်ဆောက်လိုက်ပါတယ်။

“ငါ” ပါလာပြီ ဆိုတာနဲ့၊ အဲဒီ “ငါ” ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်သွားပြီလို့ ယူဆပြီး ဒေါသ၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ မကျေနပ်မှု ဆိုတဲ့ မီးတောက်တွေဟာ မလွဲမသွေ လောင်မြိုက်လာပါတော့တယ်။ တကယ်တော့ တစ်ဖက်လူက ကိုယ့်ကို နှိမ့်ချသွားတာဟာ (ပထမမြား) အနေနဲ့ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ “သူ ငါ့ကို ဒီလို လုပ်ရက်တယ်” ဆိုပြီး အထပ်ထပ် အခါခါ တွေးတော လောင်မြိုက်နေတာကတော့ ကျနော်တို့ ကိုယ်တိုင် ဒုတိယမြား၊ တတိယမြား တွေနဲ့ ကိုယ့်ရင်ဘတ်ကို ပြန်စိုက်နေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

၂။ ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်၍ “ကြားသိ၊ မြင်သိ ဝိဉာဏ်” သို့ ပြန်လှည့်ခြင်း

ဒီတော့ လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို အသိအမှတ်မပြုဘူး၊ မထီမဲ့မြင် လုပ်သွားတယ်လို့ ခံစားရလို့ ရင်ထဲမှာ ဆို့ကနဲ နာကျင်သွားပြီ၊ ဒေါသထွက်လာပြီ ဆိုတာနဲ့…

“ဪ… နာကျင်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား၊ ဒေါသဖြစ်နေတဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ သတိကပ်လိုက်ပါ။

“သူ ဘာလို့ ဒီလို ပြောရတာလဲ၊ ငါက ဘာပြန်ပြောရမလဲ” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်း (Content) နောက်ကို ဆက်မလိုက်ပါနဲ့။ အဲဒီ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ချလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ကိုယ့်ကို နာကျင်စေတဲ့ အဲဒီ မြင်ကွင်း၊ အဲဒီ အသံတွေကိုပဲ ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲ ထည့်ပြီး အောက်ပါအတိုင်း အသေးစိတ် လေ့လာကြည့်ပါ-

အရှုခံကို ပြောင်းခြင်း: “သူ့ မျက်နှာထား၊ သူပြောတဲ့ စကား” လို့ ပညတ်နာမည် မတပ်ပါနဲ့။ မျက်စိမှာ လာထိတဲ့ အလင်းရောင် (ရုပ်)၊ နားမှာ လာထိတဲ့ အသံ (ရုပ်) သက်သက် အဖြစ်သာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပါ။

သိစိတ်ကို ဖမ်းခြင်း: အဲဒီလို မြင်လိုက်၊ ကြားလိုက်တဲ့အခါ “မြင်တယ်၊ ကြားတယ်” လို့ ချက်ချင်း သိလိုက်တဲ့ စိတ်ကလေးတွေ ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒါဟာ အဘိဓမ္မာ သဘောအရ “စက္ခုဝိဉာဏ် (မြင်သိစိတ်)” နဲ့ “သောတဝိဉာဏ် (ကြားသိစိတ်)” ပါပဲ။ “ငါ” က ကြားတာ၊ မြင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံကြောင့် ပေါ်လာတဲ့ သိစိတ် (နာမ်) သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

၃။ ဝိဉာဏ်တို့၏ အစားထိုး ပျက်ကျမှုကို လက်တွေ့ ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုမှတ်ခြင်း

ဒီအဆင့်ဟာ ကျနော်တို့ ယောဂီတွေအတွက် လောင်မြိုက်မှု ဒေါသမီးကနေ လွတ်မြောက်စေမယ့် အရေးကြီးဆုံး အဆင့် ဖြစ်ပါတယ်။ “မြင်သိစိတ်၊ ကြားသိစိတ်” ဟာ အကောင်အထည်ကြီး မဟုတ်ဘူး၊ တဒင်္ဂလေးသာ ပေါ်လာပြီး ပျက်ကျသွားတယ် ဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်နဲ့ မြင်အောင် ကြည့်ရပါမယ်။

လက်တွေ့ ရှုမှတ်ပုံ အဆင့်ဆင့်:

ဖြစ်ခြင်း: သူက နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး မျက်နှာလွှဲသွားတာကို မျက်စိက မြင်လိုက်တယ်။ အဲဒီအခါ မျက်စိမှာ “မြင်သိစိတ် (စက္ခုဝိဉာဏ်)” လေး တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာတယ်။ ပြီးတော့ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းကနဲ နာကျင်သွားတဲ့ “ခံစားသိစိတ်” ဝင်လာတယ်။

ပျက်ခြင်း: အဲဒီနောက် သူလှည့်ထွက်သွားတဲ့ ခြေသံကို နားက ကြားလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါ နားမှာ “ကြားသိစိတ် (သောတဝိဉာဏ်)” အသစ်တစ်ခု ချက်ချင်း အစားထိုး ပေါ်လာတယ်။

ဉာဏ်ဖြင့် ဓာတ်ခွဲခြင်း: ခြေသံကို ကြားလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပဲ၊ စောစောက သူ့မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်တဲ့ “မြင်သိစိတ်ဟောင်း” ကလေးဟာ အခု လက်ရှိမှာ ဆက်ပြီး ရှိသေးသလား လို့ ကျနော်တို့ ဉာဏ်နဲ့ မေးကြည့်ရပါမယ်။ လုံးဝ (လုံးဝ) မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီ မြင်သိစိတ်ကလေးဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် သေဆုံး (ချုပ်ငြိမ်း) သွားပါပြီ။ အတိတ်ဖြစ်သွားပါပြီ။

ပြီးတော့ “သူ ငါ့ကို နှိမ့်ချတယ်” လို့ တွေးတဲ့ “အတွေးစိတ် (မနောဝိဉာဏ်)” ဝင်လာပြန်တယ်။ ကြားသိစိတ်က ပျက်သွားပြီ။ အဲဒီ တွေးတဲ့စိတ်ကို သတိကပ်လိုက်တော့၊ တွေးသိစိတ်လည်း ချက်ချင်း ပျက်ကျသွားပြန်တယ်။

ဒီလိုနဲ့ ကျနော်တို့ကို လာရောက် နှိမ့်ချသွားတဲ့ စက္ကန့်ပိုင်း၊ မိနစ်ပိုင်းလေး အတွင်းမှာတင်၊ “မြင်သိစိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်၊ “ကြားသိစိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်၊ “တွေးသိစိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်နဲ့၊ ဝိဉာဏ်စိတ်ကလေးတွေဟာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလွန် လျင်မြန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ ဖြစ်လိုက် ပျက်လိုက် အစားထိုးနေတာကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း မြင်လာပါလိမ့်မယ်။

“အနှိမ်ခံရတဲ့ ငါ”၊ “မောက်မာတဲ့ သူ” ဆိုတာ အကောင်အထည်ကြီး အနေနဲ့ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ “သိစိတ်” ကလေးတွေ ပေါ်လာလိုက်၊ ပျက်သွားလိုက် သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

၄။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်း (ရှုဉာဏ်ဖြင့် နှလုံးသွင်းခြင်း)

ဒီလို ဝိဉာဏ်စိတ်ကလေးတွေ တရစပ် ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကို ဉာဏ်မျက်စိနဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာပြီဆိုရင်၊ ကျနော်တို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု (Insight) ကျလာပါလိမ့်မယ်။

“ဪ… ‘ငါ့ကို နှိမ့်ချတယ်’ ဆိုတာ တကယ်တော့ ငါ မဟုတ်ပါလား။ မျက်စိနဲ့ အဆင်း တိုက်မိလို့ မြင်သိစိတ် ပေါ်တာပဲ၊ နားနဲ့ အသံ တိုက်မိလို့ ကြားသိစိတ် ပေါ်တာပဲ။ အဲဒီ ကြားသိစိတ်၊ မြင်သိစိတ် ကလေးတွေ ကိုယ်တိုင်ဟာလည်း မြဲတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပေါ်လာပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း အစားထိုး ပျက်စီးသွားတာပဲ။ မရှိတော့တဲ့ အသံတွေ၊ မရှိတော့တဲ့ စိတ်ကလေးတွေကို အတင်း ဖက်တွယ်ပြီး ‘ငါ့ကို အသိအမှတ် မပြုဘူး’ လို့ လောင်မြိုက်နေတာဟာ၊ လေဟာပြင်ကို ဓားနဲ့ ခုတ်နေသလိုပါလား။ အရာရာဟာ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်စီးသွားကြတာ ချည်းပါပဲလား။ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ရုပ်နဲ့ နာမ် ဖြစ်ပျက်နေခြင်း သက်သက်သာ ရှိပါလား။”

ဒီလို “ဖြစ်ပျက်” ကို တည့်တည့်မြင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ “ငါ၊ သူ” ဆိုတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ “ငါ့ကို အသိအမှတ် မပြုဘူး” ဆိုတဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ လောင်မြိုက်မှုတွေဟာ မှီခိုစရာ “ငါ” မရှိတော့တဲ့အတွက် အလိုလို အရည်ပျော် ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ ကျနော်တို့ရဲ့ စိတ်ကတော့ သူ့စကား အပေါ်မှာ လှုပ်ခတ်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ သတိနဲ့အတူ အေးချမ်းစွာနဲ့ “ဥပေက္ခာ (အလယ်အလတ် သာတူညီမျှ ရှုမြင်နိုင်သော စိတ်)” ဖြင့် ယှဉ်လျက်သား ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ လောကဓံရဲ့ “အပူမီး” ကို ဉာဏ်ရေစင်နဲ့ ငြှိမ်းသတ်လိုက်ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၅။ အနတ္တကို နားလည်ခြင်းနှင့် အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အားထုတ်ခြင်း

ဒီလို ရုပ်နာမ် ဖြစ်ပျက်ကို မြင်လာတဲ့အခါ၊ ယောဂီတချို့ အထင်မှားတတ်တဲ့ အချက်တစ်ခုကို ကျနော် ရှင်းလင်းချင်ပါတယ်။ “ဪ… အနှိမ်ခံရတာလည်း ငါမဟုတ်ဘူး၊ ကြားစိတ်ကလည်း ပျက်သွားတာပဲ ဆိုတော့… သူတို့ ဘာပြောပြော ခေါင်းငုံ့ခံနေလိုက်တော့မယ်” ဆိုတဲ့ သတ္တိကြောင်တဲ့၊ ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့တဲ့ အတွေးမျိုး လုံးဝ (လုံးဝ) မဝင်သင့်ပါဘူး။

ဝိပဿနာ ဆိုတာ အမှားကို အမှားအတိုင်း လက်ခံခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပူလောင်တဲ့ “ဒေါသ” နဲ့ “အတ္တ” ကိုသာ ဖယ်ရှားခိုင်းတာပါ။ လုပ်ငန်းခွင်မှာဖြစ်စေ၊ မိသားစုထဲမှာဖြစ်စေ မတရား နှိမ့်ချဆက်ဆံခံရရင် ရှင်းပြသင့်တာ ရှင်းပြရပါမယ်၊ တုံ့ပြန်သင့်တာကို ပညာပါပါ တုံ့ပြန်ရပါမယ်။ သို့သော် အဲဒီလို တုံ့ပြန်တဲ့အခါ “ငါ့ကို ထိရမလား” ဆိုတဲ့ ပူလောင်တဲ့ လောင်မြိုက်မှု (Burning Ego) တွေ ကင်းကင်းနဲ့ ပြုလုပ်နိုင်ဖို့ အတွက် “အဓိပတိတရားလေးပါး” ကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ရပါမယ်။

ဆန္ဒ (Chanda): ဒေါသ၊ မာန နှင့် အတ္တစွဲမှ ကင်းစင်ပြီး၊ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ဤပြဿနာကို အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းလိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒ။

စိတ္တ (Citta): အသိအမှတ်မပြု ခံရချိန်တွင် ပေါ်လာသမျှသော “ကြားသိစိတ်၊ မြင်သိစိတ်” နှင့် ခန္ဓာတို့၏ အစားထိုး ဖြစ်ပျက်မှု အပေါ်သို့သာ မလွတ်တမ်း စူးစိုက်ထားသော စိတ်။

ဝီရိယ (Viriya): “သူ ငါ့ကို နှိမ့်ချတယ်” စတဲ့ ပညတ် ဇာတ်လမ်းတွေ ဝင်လာတိုင်း၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ပယ်ခွာပြီး ပစ္စုပ္ပန် ဖြစ်ပျက်ဆီသို့ မဆုတ်မနစ် ပြန်ဆွဲခေါ်နေသော ကြိုးစားအားထုတ်မှု ဝီရိယ။

ဝီမံသာဉာဏ် (Vimamsa): “ငါ နာကျင်ပြီး လောင်မြိုက်နေတာလား” သို့မဟုတ် “ဝိဉာဏ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို ဉာဏ်နဲ့ သက်သက် ကြည့်ပြီး ပြဿနာကို တည်ငြိမ်စွာ ဖြေရှင်းနေတာလား” ဆိုသည်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြား စစ်ဆေးနေသော ဉာဏ်။

ဒီ အဓိပတိတရား လေးပါးကို တပ်ဆင်ထားတဲ့ ယောဂီဟာ၊ မည်သူက မည်သို့ပင် နှိမ့်ချစေကာမူ တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် “ငါ” ဟူသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး လုံးဝ ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ၊ လောကဓံများကြားတွင် မတုန်မလှုပ် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်မည်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံးချုပ် (အရိယာအဖြစ်ကို ရည်မှန်းခြင်း)

တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ လူတကာရဲ့ အချစ်တော် ဖြစ်နေချိန်မှ လုပ်ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ကို အသိအမှတ်မပြုတဲ့ အချိန်၊ နှိမ့်ချခံရလို့ နာကျင်ရတဲ့ အချိန်မှာ ပေါ်လာတဲ့ “ကြားသိစိတ်၊ မြင်သိစိတ်” ကလေးအပေါ်မှာလည်း အရှိကို အရှိအတိုင်း ဉာဏ်နဲ့ ဓာတ်ခွဲနိုင်ရင် အဲဒါ အမြင့်ဆုံး ဝိပဿနာပါပဲ။

ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အပေါင်းတို့ ခင်ဗျာ…

မထီမဲ့မြင် အပြုအမူတွေကြားမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အတ္တကို ကာကွယ်ရင်း လောင်မြိုက်ခံပြီး သံသရာကို မရှည်စေပါနဲ့တော့။ အဲဒီ နှိမ့်ချမှုတွေဟာ သင့်အတွက် ဝိပဿနာဉာဏ်ကို ထက်မြက်စေမယ့် အလွန် အဖိုးတန်တဲ့ အရှုခံ အာရုံတွေပါ။ “သူ ငါ့ကို နှိမ့်ချတယ်” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ပြီး၊ မြင်လိုက်၊ ကြားလိုက်တိုင်း ပေါ်လာတဲ့ “ကြားသိ၊ မြင်သိ ဝိဉာဏ်” တို့ရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းနေမှုကိုသာ စူးစိုက် လေ့လာပါ။

ခန္ဓာငါးပါး ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး အမြစ်ပြတ် ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန် အစရှိတဲ့ အရိယာအဖြစ်သို့ ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။