ဝိပဿနာ အားထုတ်တယ်ဆိုတာ တန်ခိုးတွေရဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းတဲ့ အလင်းရောင်တွေ မြင်ဖို့ လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်သန္တာန်မှာ ကပ်ငြိနေတဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အမြင်မှား (Ditthi) ကို ခွာချတဲ့ အလုပ်ပါ။
ကျွန်တော်တို့က ထိုင်ရင် “ငါ ထိုင်တယ်”၊ ရှူရင် “ငါ ရှူတယ်” လို့ အလိုလို ယူဆထားကြတယ်။ သေချာကြည့်ရင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက သူ့သဘောနဲ့သူ လှုပ်ရှားနေတာ၊ လေက သူ့သဘောနဲ့သူ ဝင်ထွက်နေတာပါ။ “ငါ” ဆိုတာ ကြားထဲကနေ ဝင်ပြီး ပိုင်ရှင်လုပ်နေတာ သက်သက်ပါပဲ။
မိတ်ဆွေအနေနဲ့ “ငါ” အကောင်အထည် မရှိဘူးဆိုတာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ သိဖို့ လိုပါတယ်။
ဒီနေ့ ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ အဲဒီလုပ်ရပ်တွေမှာ “ငါ” တကယ် ပါနေသလား၊ သဘာဝတရား အလုပ်လုပ်နေတာလား ဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ပေးပါ။
ဒီနေ့အတွက် အမေး- အရာရာကို “ငါ့ဟာ” လို့ မသိမ်းပိုက်ဘဲ ခဏလောက် နေကြည့်ရင် စိတ်က ဘယ်လို နေမလဲ?
Leave a Reply