ကျနော်တို့ သံဃာ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ဝိနည်းနဲ့ မညီညွတ်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေ၊ ငွေကြေး ကိုင်တွယ်သုံးစွဲမှုတွေကနေ ကြီးမားတဲ့ ကျူးလွန်မှုတွေအထိ မြင်တွေ့လာရတဲ့အခါ၊ အများစုက ပြင်းထန်တဲ့ အရေးယူမှုတွေ၊ အာဏာစက်နဲ့ ထိန်းချုပ်မှုတွေကို တောင်းဆိုလာတတ်ကြပါတယ်။ စည်းကမ်းတွေ ပိုကြပ်ဖို့၊ ပြစ်ဒဏ်တွေ ပိုကြီးဖို့ စဉ်းစားလာကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သေချာ ဉာဏ်နဲ့ ချိန်ဆကြည့်ရင် အဲဒီလို အာဏာစက်ကို သုံးပြီး အတင်းအကျပ် ဖြေရှင်းတာဟာ မြတ်စွာဘုရား သာသနာအတွက် ရေရှည် တည်တံ့မယ့်၊ သမိုင်းတွင်မယ့် အဖြေ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။

အလေးတုံးဖြင့် ဖိထားသော စပရင် (ဥပမာ)

ဒီသဘောတရားကို ရှင်းလင်းသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။ အလွန် တွန်းကန်အား ကောင်းတဲ့ သံမဏိ စပရင်ကြီး တစ်ခုကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အဲဒီ စပရင်ကို အပေါ်ကနေ အလေးတုံးကြီး တစ်ခုနဲ့ အတင်းအကျပ် ဖိချထားမယ် ဆိုပါစို့။ အလေးတုံး ဖိထားသရွေ့တော့ စပရင်ဟာ ပြားကပ်ပြီး ငြိမ်သက်နေပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါဟာ စပရင်ရဲ့ သဘာဝအစစ်အမှန် ငြိမ်ကျသွားတာ၊ ပြောင်းလဲသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အပေါ်က ဖိအားပေးထားတဲ့ အလေးတုံးကို ဖယ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ ဒါမှမဟုတ် ဖိအား နည်းနည်းလေး လျော့သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အဲဒီ စပရင်ဟာ အရင်ကထက် ပိုပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ အပေါ်ကို ရုတ်တရက် ကန်ထွက်လာမှာပါပဲ။

ဝိနည်းဖောက်ဖျက်မှုတွေကို အာဏာစက်နဲ့ လိုက်လံ ထိန်းချုပ်နေတာဟာ အဲဒီ စပရင်ကို အလေးတုံးနဲ့ ဖိထားတာနဲ့ အတိအကျ တူညီပါတယ်။ ပြစ်ဒဏ်ပေးခံရမှာ ကြောက်လို့၊ အာဏာကို ကြောက်လို့ ခဏတဖြုတ် ငြိမ်နေတာမျိုးဟာ စစ်မှန်တဲ့ သီလစောင့်ထိန်းမှု မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်အစဉ်မှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ လိုချင်တပ်မက်မှု (လောဘ)၊ မကျေနပ်မှု (ဒေါသ)၊ “ငါ” လို့ ထင်မှတ်နေမှု (မောဟ၊ ဒိဋ္ဌိ) ဆိုတဲ့ ကိလေသာ စပရင်ကြီးက အတွင်းထဲမှာ အပြည့်အဝ ရှင်သန်နေသရွေ့တော့၊ အခွင့်အရေး ရတာနဲ့ ဝိနည်းဖောက်ဖျက်မှုတွေဟာ နေရာအနှံ့မှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာဦးမှာ အသေအချာပါပဲ။

အာဏာစက် အစား ဉာဏ်စက်ဖြင့် ဖြတ်တောက်ခြင်း

ဒါဆိုရင် သမိုင်းတွင်မယ့် အဖြေက ဘာလဲ။ အဖြေကတော့ အာဏာစက်ကို မသုံးဘဲ၊ အနုနည်းဖြစ်တဲ့ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအလုပ်နဲ့ ကိုယ်တွင်းက အရှိတရားကို တိုက်ရိုက် သိမြင်အောင် အားထုတ်ခြင်းပါပဲ။

ပြင်ပက စည်းကမ်းတွေနဲ့ အတင်း ထိန်းချုပ်မယ့်အစား မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ သဘာဝတရားတွေကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ရပါမယ်။ ခန္ဓာမှာ ပူခြင်း၊ အေးခြင်း၊ လှုပ်ရှားခြင်း စတဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့ သဘောတရားတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ၊ ဒါတွေကို “ငါ့ကိုယ်ကြီး၊ ငါ့ခံစားချက်” လို့ အမည်တပ်ပြီး တွယ်တာနေမယ့်အစား၊ အကြောင်းရှိလို့ ပေါ်လာတဲ့ ရုပ်သဘာဝ သက်သက်အဖြစ်သာ တိုက်ရိုက် လေ့လာပါ။

ထို့အတူပဲ မြင်သိ၊ ကြားသိ၊ တွေးသိ စတဲ့ သိတတ်တဲ့ ဝိဉာဏ် တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတိုင်းလည်း ဒါဟာ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေတဲ့ အရာမဟုတ်ဘဲ၊ ချက်ချင်း ပြန်ချုပ်ပျောက်သွားတဲ့ သဘောတရားမျှသာ ဖြစ်ကြောင်းကို ဉာဏ်နဲ့ စောင့်ကြည့်ပါ။ အာရုံတစ်ခုခုနဲ့ တိုက်မိလို့ ခံစားမှု ဝေဒနာ ပေါ်လာတိုင်း အဲဒီခံစားမှုအပေါ် သာယာတာ၊ ငြင်းဆန်တာတွေ မလုပ်ဘဲ “ဝေဒနာဟာ ဝေဒနာသက်သက်ပဲ” လို့ သိလိုက်တာနဲ့ ကိလေသာ စပရင်ကြီးရဲ့ တွန်းကန်အားဟာ အလိုလို ရပ်တန့်သွားပါတယ်။

ဒီလို ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ကျင့်ကြံလို့ ပုထုဇဉ် သဘာဝကို ဉာဏ်နဲ့ ပယ်သတ်နိုင်သွားပြီ ဆိုရင်၊ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ မိမိရဲ့ အသက်ကို အသေခံရမယ် ဆိုရင်တောင် ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်ကို လုံးဝ မကျူးလွန်တော့ပါဘူး။ အပြင်ကနေ ဘယ်သူကမှ လိုက်ပြီး အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ၊ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်က ပေးတဲ့ သီလဟာ အလိုအလျောက် ဖြူစင်သွားပါတယ်။

အချုပ်အားဖြင့် ပြောရရင် ပြင်ပက အာဏာစက်ဆိုတာ ကြောက်ရွံ့မှုကိုသာ ဖြစ်စေပြီး၊ အတွင်းက ဝိပဿနာဉာဏ်ကသာ စစ်မှန်တဲ့ ဖြူစင်မှုကို ဖြစ်စေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဝိနည်းပြဿနာတွေကို အတင်းအကျပ် ဖြေရှင်းနေမယ့်အစား၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တကယ်ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရှိတရားကို လေ့လာတဲ့ ဝိပဿနာအလုပ်နဲ့သာ သမိုင်းတွင်မယ့် အေးချမ်းမှုအစစ်ကို လက်တွေ့ တည်ဆောက်ကြပါစို့လို့ တိုက်တွန်းလိုက်ပါတယ်။