ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ကို ပကတိ အရှိတရားအတိုင်း ဇွဲလုံ့လဖြင့် ဆက်လက် အားထုတ်နေကြတဲ့ ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့…

ကျနော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အာရုံတွေနဲ့ တိုက်မိတိုင်း ပေါ်လာတဲ့ အသိစိတ်ကို “ဝိဉာဏ်” လို့ ခေါ်ဆိုပါတယ်။ ဒီဝိဉာဏ်လေးတွေဟာ အင်မတန် လျင်မြန်လွန်းတဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ဖြစ်ပေါ်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်လည် ချုပ်ပျောက်သွားကြတဲ့ သဘာဝ ရှိပါတယ်။ သာမန် အချိန်တွေမှာ ဒီလို လျင်မြန်လွန်းတဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း မမြင်နိုင်တဲ့အခါ “မြင်တာလည်း ငါပဲ၊ ကြားတာလည်း ငါပဲ၊ တွေးတာလည်း ငါပဲ” လို့ အထင်မှားပြီး အတ္တအစွဲတွေ အခိုင်အမာ ဖြစ်ပေါ်လာရပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဝိဉာဏ်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို တောက်လျှောက် မျက်ခြည်မပြတ် လေ့လာခြင်း ဟာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် မဖြစ်မနေ လိုအပ်လှတဲ့ လက်တွေ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

မီးစက်ဝိုင်း ဥပမာဖြင့် လျင်မြန်မှုကို တိုင်းတာခြင်း

ဝိဉာဏ်ရဲ့ လျင်မြန်တဲ့ သဘာဝကို သေချာစွာ နားလည်နိုင်ဖို့ မီးစက်ဝိုင်း ဥပမာ တစ်ခုနဲ့ လေ့လာကြည့်ကြပါစို့။

အမှောင်ထဲမှာ မီးတောက်နေတဲ့ ထင်းစတစ်ခုကို အမြန်နှုန်းနဲ့ ဝိုင်းစက်အောင် လှည့်ပတ်လိုက်တယ် ဆိုပါစို့။ ကျနော်တို့ မျက်စိထဲမှာတော့ ဆက်တိုက် လင်းထိန်နေတဲ့ “မီးစက်ဝိုင်းကြီး” တစ်ခု အဖြစ် တွေ့မြင်ရပါလိမ့်မယ်။ တကယ်တမ်း ပကတိ အရှိတရားမှာတော့ အဲဒီ မီးစက်ဝိုင်းကြီး ဆိုတာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ မီးပွင့်လေး တစ်ခုတည်းက အလွန် လျင်မြန်တဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ နေရာပြောင်းသွားတာကို တဆက်တည်း တသားတည်းလို့ အထင်မှား မြင်နေရတာ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဝိဉာဏ် ဆိုတာလည်း အဲဒီ မီးပွင့်လေး လိုပါပဲ။ မျက်စိတံခါးမှာ မြင်သိ ဝိဉာဏ်ပေါ်လိုက်၊ နားတံခါးမှာ ကြားသိ ဝိဉာဏ်ပေါ်လိုက်၊ စိတ်မှာ တွေးသိ ဝိဉာဏ်ပေါ်လိုက်နဲ့ တစ်လှည့်စီ အလွန် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကို ပုထုဇဉ်တို့ရဲ့ သာမန် မျက်စိနဲ့ ကြည့်တဲ့အခါ ခိုင်မာတဲ့ အကောင်အထည် “ငါ” လို့ အထင်မှားနေကြခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ အထင်မှားမှုကို ချေဖျက်ဖို့ဆိုရင် ဉာဏ်ပညာ ဆိုတဲ့ အလင်းရောင်နဲ့ ဝိဉာဏ်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာဖို့ လိုအပ်လာပါတယ်။

အဝေးပြေး ကားလမ်းမပေါ်က လေ့လာသူ

ဒီလို လျင်မြန်လွန်းတဲ့ ဝိဉာဏ်ကို တောက်လျှောက် လေ့လာတဲ့ အခါ အတင်းအကျပ် လိုက်ဖမ်းဆုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ပေါ်လာတဲ့ အာရုံကို သိလိုက်၊ ပျက်သွားတာကို သိလိုက်နဲ့ အသာအယာ သတိကပ် လေ့လာရုံသာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအလုပ်ကို အဝေးပြေး လမ်းမကြီး ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဥပမာနဲ့ ယှဉ်ပြီး လေ့လာကြည့်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ကားတွေဟာ တစ်စီးပြီး တစ်စီး အလွန် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်း မောင်းနှင်သွားကြပါတယ်။ လမ်းဘေးက ထိုင်ကြည့်နေတဲ့ သူဟာ အဲဒီ ကားတွေနောက်ကို ပြေးလိုက်စရာ မလိုသလို၊ ကားတွေကို ရပ်တန့်ခိုင်းဖို့လည်း မလိုပါဘူး။ သူ့ရှေ့ကို ကားရောက်လာရင် မြင်လိုက်တယ်၊ ဖြတ်သွားရင် ဖြတ်သွားမှန်း သိလိုက်တယ်။ အနီရောင် ကားလာရင် သိတယ်၊ အဖြူရောင် ကားလာရင် သိတယ်။

ဝိပဿနာ ယောဂီ တစ်ယောက် ဟာလည်း အဲဒီ လမ်းဘေးက လေ့လာသူ လိုပါပဲ။ မိမိရဲ့ ခြောက်ပေါက် တံခါးကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ ဝိဉာဏ်လေးတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ နောက်ခံ အသိအနေနဲ့ တောက်လျှောက် လေ့လာနေရုံသာ ဖြစ်ပါတယ်။

• မျက်စိရှေ့မှာ အာရုံလာတိုက်လို့ “မြင်သိ ဝိဉာဏ်” လေး ပေါ်လာရင် ဖြတ်သွားတဲ့ ကားတစ်စီးလိုပဲ ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတာကို အသာအယာ လေ့လာလိုက်ပါ။

• အဲဒီနောက်မှာ နားထဲကို အသံ ဝင်လာလို့ “ကြားသိ ဝိဉာဏ်” အသစ် တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာရင်လည်း နောက်ထပ် ကားတစ်စီး ဖြတ်သွားသလိုမျိုး မျက်ခြည်မပြတ် ဆက်လက် လေ့လာလိုက်ပါ။

• တစ်ခါတစ်ရံ သဘောကျခြင်း သို့မဟုတ် မနှစ်မြို့ခြင်း ဆိုတဲ့ “တွေးသိ ဝိဉာဏ်” လေးတွေ ပေါ်လာရင်လည်း၊ အဲဒါဟာ “ငါ” မဟုတ်ဘဲ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ် သက်သက် အဖြစ် တောက်လျှောက် အမီလိုက်ပြီး လေ့လာနေရပါမယ်။

အရှိတရားကို မျက်မှောက်ပြုခြင်း

ဒီလို ဝိဉာဏ်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ကွင်းဆက်မပြတ် တောက်လျှောက် လေ့လာနိုင်လာတဲ့ အခါ၊ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေတဲ့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်တွေ ကြားထဲမှာ ခိုင်မြဲတဲ့ “အတ္တ” ဆိုတာ လုံးဝ မရှိဘူး ဆိုတဲ့ အရှိတရားကို ရှင်းလင်းစွာ မျက်မှောက်ပြုလာပါလိမ့်မယ်။

အရာရာဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်ပေါက်လာရတဲ့ အကျိုးတရား သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ မိမိ အလိုကျ အတင်းအကျပ် စီမံလို့ မရဘူး ဆိုတဲ့ အနတ္တ သဘောတရားကို လက်တွေ့ နားလည်လာပါလိမ့်မယ်။ ထိုအခါ လောကဓံရဲ့ ရိုက်ခတ်မှု အာရုံပေါင်းစုံ ကြားထဲမှာ ရှင်သန် နေရသော်လည်း၊ လောဘ၊ ဒေါသ အစွဲအလမ်းများ သဘာဝကျကျ ပြုတ်ကျသွားပြီး တကယ့် ငြိမ်းချမ်းမှု အစစ်အမှန်ကို လက်တွေ့ ခံစား ရရှိလာမည် ဖြစ်ပါကြောင်း အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။