ယနေ့ခေတ်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေကြား၊ လူဝတ်ကြောင်တွေနဲ့ ရဟန်းသံဃာတွေကြားမှာ အငြင်းပွားစရာ အဖြစ်ဆုံး ကိစ္စတစ်ခုကတော့ ဝိနည်းဖောက်ဖျက်မှု၊ ငွေကိုင်တွယ်သုံးစွဲမှု ပြဿနာတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လူတွေက ရဟန်းတွေရဲ့ အားနည်းချက်ကို ထောက်ပြကြ၊ ဝေဖန်ကြ၊ အပြစ်တင်ကြနဲ့ သံသရာလည်နေကြပါတယ်။ တကယ်တော့ ဒီလို အပြစ်တင် ရှုတ်ချနေကြတာဟာ မြတ်စွာဘုရားရှင် တကယ်အလိုရှိတဲ့ လမ်းစဉ် ဟုတ်၊ မဟုတ်ဆိုတာကို အားလုံး စိတ်အေးအေးထားပြီး ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်နေပါပြီ။
ဘုရားရှင်၏ မျက်နှာမလိုက်သော မဟာကရုဏာတော်
ပထမဆုံး နားလည်ထားရမယ့် အချက်က လောကမှာ ဘယ်သူတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ဝေဖန် အပြစ်တင်နေပါစေ၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ မဟာကရုဏာတော်ကတော့ အလွန်ကို ကြီးမားကျယ်ပြန့်ပါတယ်။ ဘုရားရှင်ဟာ သီလစင်ကြယ်တဲ့ ရဟန်း၊ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုမှ ရွေးချယ်ချစ်ခင်ပြီး၊ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ဝိနည်းဖောက်ဖျက်မိတဲ့ ရဟန်း၊ အလဇ္ဇီ ဒုဿီလ ဖြစ်နေတဲ့ ရဟန်းတွေကို မုန်းတီးသွားတာမျိုး လုံးဝ မရှိပါဘူး။
ပုထုဇဉ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အရိယာပဲဖြစ်ဖြစ် သတ္တဝါအားလုံးအပေါ်မှာ တူညီတဲ့ မဟာကရုဏာတော်ကိုသာ ထားရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဝိနည်းကျိုးပေါက်နေတဲ့၊ ခေတ်စနစ်အရ ငွေကိုင်နေရတဲ့ ရဟန်းတွေအနေနဲ့ “ငါတော့ မှားပြီ၊ သာသနာမှာ နေခွင့်မတန်တော့ဘူး၊ တရားထိုင်လို့လည်း ထူးမှာမဟုတ်တော့ပါဘူး” ဆိုပြီး စိတ်ဓာတ်ကျစရာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင် အားငယ်စရာ လုံးဝ မလိုပါဘူး။
ဝေဖန်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တတ်နိုင်သလောက် ပြင်မည့်စိတ်
လောကလူသားတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ပုထုဇဉ်သဘာဝအရ အပြစ်တင်ချင် တင်ကြပါလိမ့်မယ်။ သရော်ချင် သရော်ကြပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေဖြစ်တဲ့ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကတော့ သားတော်ရဟန်းတွေကို အမြဲတမ်း ခွင့်လွှတ် နားလည်ပေးလျက် ရှိပါတယ်။ ဘုရားရှင်က ခွင့်လွှတ်ထားမှတော့ ကျန်တဲ့ လောကီလူသားတွေရဲ့ အပြစ်တင် ဝေဖန်မှုတွေကို ခေါင်းထဲထည့်ပြီး ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။
ရဟန်းတော်များအနေနဲ့ “လူတွေ ဘယ်လိုပဲပြောပြော၊ ငါ တတ်နိုင်သလောက်တော့ ငါ့အမှားတွေကို ပြင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအမှားတွေ၊ ဒီဝိနည်းကျိုးပေါက်မှုတွေကြောင့် ငါ့ရဲ့ ပင်မရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်တဲ့ တရားအားထုတ်ခြင်းကိုတော့ အပျက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး” ဆိုတဲ့ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး မွေးမြူရပါမယ်။ အတိတ်က အမှားတွေထဲမှာပဲ လိပ်ပြာမလုံဖြစ်ပြီး နစ်မွန်းမနေဘဲ၊ ဘုရားရှင် အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ဝိပဿနာအလုပ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည်စတင်ဖို့ကသာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ပါတယ်။
ဝိနည်းသည် ဘုရားရှင်နှင့် ရဟန်းတို့ကြားက ကိစ္စသာဖြစ်သည်
လူဝတ်ကြောင်တွေ (ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာမတွေ) အနေနဲ့လည်း အလွန်သတိထားရမယ့် အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ရဟန်းတစ်ပါး ဝိနည်းဖောက်ဖျက်တယ် ဆိုတာဟာ ထိုရဟန်းနဲ့ မြတ်စွာဘုရားကြားက ပြဿနာသက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူတွေ ဝင်ပါရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ သာသနာပေါ်ထားတဲ့ သဒ္ဓါတရားနဲ့ စေတနာမှန်နဲ့ ပြင်ဖို့ ပြောနေကြတာကိုလဲ မကန့်ကွက်ပါဘူး။
ရဟန်းဆိုတာ လူတွေရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့၊ လူတွေ အထင်ကြီးအောင် နေပြဖို့ တာဝန်ရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရဟန်းတစ်ပါးရဲ့ တစ်ခုတည်းသော တာဝန်ဟာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ မိမိကိုယ်တိုင် လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် တရားအားထုတ်ရန်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပုထုဇဉ်ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ကိလေသာရဲ့ ဖိစီးမှုကြောင့် ဝိနည်းဖောက်ဖျက်မိတာတွေ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒါကို လူတွေက နားလည်ပေးပြီး၊ အပြစ်တင်နေမယ့်အစား ထိုရဟန်းတော်များ တရားအားထုတ်ဖြစ်အောင်သာ အားပေးကူညီသင့်ပါတယ်။
စစ်မှန်သော အဖြေ (သို့မဟုတ်) အရိယာသံဃာအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းခြင်း
ဒီလို ဝိနည်းဖောက်ဖျက်မှုတွေ၊ အလဇ္ဇီ ဒုဿီလ ဖြစ်နေမှုတွေကို ဘယ်လို အဆုံးသတ်ကြမလဲ။ အဖြေက အင်မတန် ရှင်းပါတယ်။ “အရိယာ ဖြစ်အောင် လုပ်ခြင်း” ပါပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ဒုဿီလဖြစ်နေပါစေ၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိကပ်ပြီး ဝိပဿနာတရားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အားထုတ်လို့ သောတာပန်အဖြစ်ကို ဆိုက်ရောက်သွားပြီဆိုတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရိယာသံဃာ (သံဃာရတနာအစစ်) အဖြစ်ကို ချက်ချင်း ကူးပြောင်းသွားပါတယ်။
သောတာပန်ဖြစ်သွားတဲ့ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဘယ်သူမှ တိုက်တွန်းစရာမလို၊ ဘယ်သူမှ စောင့်ကြည့်စရာမလိုဘဲ မိမိရဲ့ သီလနဲ့ ဝိနည်းကို အသက်နဲ့လဲပြီး အလိုအလျောက် စောင့်ထိန်းသွားမှာ သေချာပါတယ်။ ဒါဟာ ပုထုဇဉ်အဆင့်ကနေ အရိယာအဆင့်ကို ကူးပြောင်းသွားတဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ အပြောင်းအလဲပါပဲ။ ဒီအဆင့်ကို ရောက်သွားဖို့အတွက် ဆန္ဒ၊ စိတ္တ၊ ဝီရိယ၊ ဝီမံသာ ဆိုတဲ့ အဓိပတိတရားလေးပါးကို “ငါ မဟုတ်၊ အတ္တမဟုတ်” မှန်း သိလျက်နဲ့ပဲ အပြည့်အဝ အသုံးချပြီး ကြိုးစားသွားဖို့ လိုပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပြီးခဲ့တဲ့ အတိတ်က အမှားတွေကို ငြင်းခုန်နေမယ့်အစား၊ အရိယာအဖြစ်ကို အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိရေးကသာ အဓိက အကျဆုံး ဖြစ်ပါတယ်။
ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်က ဝိပဿနာအလုပ်
ဘုရားရှင် အလိုလားဆုံး၊ အနှစ်သက်ဆုံး အလုပ်က ဘာလဲ။ အတိတ်က လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေကို ပြန်တွေးပြီး နောင်တရနေဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုပြီး ကြိုတွေး ပူပန်နေဖို့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်ကို လုံးဝ ပစ်ချထားခဲ့ပြီး၊ ယခု လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ “ရုပ်နဲ့ နာမ်” ရဲ့ ဖြစ်ပျက်သဘောကိုသာ ဉာဏ်နဲ့ စောင့်ကြည့်နေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။
စိတ်ထဲမှာ “ငါ ဝိနည်းကျိုးသွားပြီ” ဆိုတဲ့ ဝမ်းနည်းမှု၊ အားငယ်မှု၊ ဒါမှမဟုတ် လောကကြီးက အပြစ်တင်လို့ ဒေါသထွက်မှုတစ်ခုခု ပေါ်လာရင် “ဪ… ဒါဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ နာမ်တရားလေးပါလား၊ ပြီးတော့ ပြန်ပျက်သွားတာပါလား” လို့ အရှိကို အရှိအတိုင်း ရှုမှတ်နေရပါမယ်။ အဲဒီ ဒေါသစိတ်၊ အားငယ်စိတ်တွေဟာလည်း ပိုင်စိုးလို့မရတဲ့ အနတ္တတရားတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို ခန္ဓာမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ရုပ်နာမ်တွေရဲ့ သဘောကို အမှန်အတိုင်း မြင်အောင် ကြည့်ခြင်းဟာ ဘုရားရှင်ရဲ့ မဟာကရုဏာတော်ကို အကောင်းဆုံး ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းပါပဲ။
ပုဂ္ဂလပညတ်ကျမ်းလာ မဂ်ဖိုလ်အဟန့်အတား
လူအများစုကြားမှာ “ဒုဿီလ ဖြစ်သွားရင်၊ အလဇ္ဇီ ဖြစ်သွားရင် မဂ်ဖိုလ်မရနိုင်တော့ဘူး၊ ဒီဘဝတော့ တရားထိုင်လည်း အချည်းနှီးပဲ” ဆိုတဲ့ မှားယွင်းတဲ့ ကောက်ချက်ချမှုတွေ ရှိနေပါတယ်။ တကယ်တော့ ဒီစကားဟာ လုံးဝ (လုံးဝ) မမှန်ကန်ပါဘူး။
ပိဋကတ်တော်လာ အဘိဓမ္မာ ပုဂ္ဂလပညတ်ကျမ်း မှာ မဂ်ဖိုလ်ရရန် မထိုက်တန်သော၊ တရားထူးမရနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ (အဘဗ္ဗပုဂ္ဂိုလ်) ကို အတိအကျ ပြဆိုထားပါတယ်။ ထိုစာရင်းထဲမှာ –
- မိဘကို သတ်ခြင်း စသည့် ပဉ္စာနန္တရိယကံ (၅) ပါး ကျူးလွန်ထားသူများ
- အယူမှားကို အမြစ်တွယ်နေအောင် စွဲကိုင်ထားသည့် နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ ရှိသူများ
- ပဋိသန္ဓေကတည်းက ဉာဏ်မပါခဲ့သော အဟိတ်၊ ဒွိဟိတ် ပုဂ္ဂိုလ်များ
စသည်တို့သာ အဓိက ပါဝင်ပါတယ်။ ဝိနည်းဖောက်ဖျက်ထားတဲ့ ရဟန်းဟာ အထက်ပါ ကံကြီးတွေကို မကျူးလွန်ထားဘူးဆိုရင်၊ မဂ်ဖိုလ်ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး လုံးဝ မပိတ်သေးပါဘူး။
သဒ္ဓါဗိုလ်၏ စွမ်းအင်နှင့် စစ်မှန်သော သန့်စင်ခြင်း
ဒါဆိုရင် ဒုဿီလ၊ အလဇ္ဇီ ရဟန်းတစ်ပါးက ဝိပဿနာတရားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အားထုတ်လိုက်ရင် ဘာတွေ ကြုံရမလဲ။ အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပါတယ်။
ဝိပဿနာဉာဏ်တွေ ရင့်သန်လာပြီး ယုံကြည်မှုစွမ်းအား (သဒ္ဓါဗိုလ်) အားကောင်းလာတဲ့အခါ၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ တရားတော်တွေအပေါ်မှာ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သက်ဝင်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာပါမယ်။ အဲဒီအခါမှာ ဘုရားရှင်ရဲ့ စကားတော်ကို တစ်သွေမတိမ်း အပြည့်အဝ နားထောင်ချင်စိတ်တွေ ပြင်းပြလာပြီး၊ ကိုယ်ကျူးလွန်ထားတဲ့ ဖြေရှင်းရခက်တဲ့ အာပတ်တွေကို ဆက်လက်ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ဖြေရှင်းချင်စိတ် ပေါက်လာပါလိမ့်မယ်။
အတွင်းစိတ်မှာ ဟိရိ၊ သြတ္တပ္ပ (အပြစ်လုပ်ရမည်ကို ရှက်ခြင်း၊ ကြောက်ခြင်း) တရားတွေ အပြည့်အဝ နိုးကြားလာတဲ့အတွက် လိုအပ်ရင် သာသနာတော်ကို အစွန်းအထင်း မခံတော့ဘဲ ရဟန်းဘဝကို စွန့်ခွာကာ လူထွက်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာပါမယ်။ အဲဒီလို ရိုးသားစွာ ဝန်ခံဖြေရှင်းလိုက်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် လူဝတ်လဲပြီး သီလကို ပြန်လည်စင်ကြယ်စေလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ မဂ်ဖိုလ်ရဖို့ အပြည့်အဝ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားပါပြီ။
နိဂုံး
ကျွန်တော်တို့ အားလုံးရဲ့ ဦးတည်ချက်ဟာ လူပုဂ္ဂိုလ်၊ ရဟန်းပုဂ္ဂိုလ် အရိယာတွေ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဖြစ်ရပါမယ်။
ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်ရဲ့ မဟာကရုဏာတော်အောက်မှာ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ၊ ဘိက္ခုတို့ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ် ငြင်းခုန်နေတာတွေကို နည်းနည်းလောက် လျော့ကြပါစို့။ လူဝတ်ကြောင်တွေကလည်း ရဟန်းတွေရဲ့ ဝိနည်းကိစ္စကိုပဲ စဉ်းစားမနေပဲ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ဉာဏ်လှည့်လို့ ဝိပဿနာရှုကြပါစို့။ ရဟန်းတော်များကလည်း လောကဓံရဲ့ ဝေဖန်မှုတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ဘုရားရှင်ရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို အင်အားယူကာ “တတ်နိုင်သလောက် ပြင်မယ်၊ တရားကိုတော့ မလွတ်တမ်း အားထုတ်မယ်” ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် လွတ်မြောက်ရေးအတွက် ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာရှိတဲ့ ရုပ်နာမ်ကိုသာ ရှုမှတ်ကြပါစို့။ အားလုံး ညီညီညွတ်ညွတ်နဲ့ မြတ်စွာဘုရား အလိုကျ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်လာအောင်သာ ကြိုးစားအားထုတ်ကြပါစို့။
Leave a Reply