ကျနော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝတွေကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရင် မနက်မိုးလင်းကနေ ညအိပ်ရာဝင်တဲ့အထိ အဆင်း၊ အသံ၊ အနံ့၊ အရသာ၊ အတွေ့အထိ၊ တွေးတောစရာ ဆိုတဲ့ လောကီအာရုံတွေရဲ့ နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေကြတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ ဒီအာရုံတွေက ကျနော်တို့ကို ခဏတာ သာယာမှုလေးတွေ ပေးပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းကျတော့ သံသရာထဲမှာ ဆက်လက် လည်ပတ်နေစေမယ့် အဓိက ကြိုးကွင်းကြီးတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ့် အေးချမ်းမှုကို ရှာဖွေချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ဒီလှည့်စားနေတဲ့ လောကီအာရုံတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကျောခိုင်းပြီး ဝိပဿနာ လမ်းကြောင်းပေါ်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

သဲကန္တာရထဲက တံလျှပ်ကို ရေထင်နေသူ (ဥပမာ)

ဒီအခြေအနေကို ရှင်းလင်းသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ ပြောပြချင်ပါတယ်။ အလွန် ပူပြင်းခြောက်သွေ့တဲ့ သဲကန္တာရကြီးထဲမှာ ရေငတ်ပြီး လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ခရီးသည်တစ်ယောက် ရှိတယ် ဆိုပါစို့။ သူက ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရေကန်ကြီးတစ်ခုလို တဖျပ်ဖျပ် လက်နေတဲ့ တံလျှပ်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ရေငတ်နေတဲ့သူမို့ အဲဒီတံလျှပ်ကို ရေအစစ်ထင်ပြီး အားတက်သရော ပြေးသွားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက်ပြေးပြေး အဲဒီရေကန်က အမြဲတမ်း ရှေ့ကို ရောက်သွားပြီး ဘယ်တော့မှ သောက်လို့ မရပါဘူး။ သူ ပိုပြေးလေ၊ ပိုပြီး ရေဆာပြီး ပင်ပန်းလေပါပဲ။

တကယ်တော့ သူလျှောက်လာတဲ့ လမ်းရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ အေးမြတဲ့ ရေထွက်စမ်းပေါက်လေး တစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူက ရှေ့က တံလျှပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတဲ့အတွက် အဲဒီ စမ်းရေပေါက်ကို မမြင်ပါဘူး။ သူ တကယ် ရေဆာပြေချင်တယ် ဆိုရင် ရှေ့က လှည့်စားနေတဲ့ တံလျှပ်ကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး၊ နောက်က စမ်းရေပေါက်ဆီကို တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားဖို့ပဲ လိုပါတယ်။

ကျနော်တို့ ခုံမင်နေတဲ့ လောကီအာရုံတွေ ဆိုတာဟာ အဲဒီ သဲကန္တာရထဲက တံလျှပ်တွေနဲ့ အတိအကျ တူညီပါတယ်။ ရာထူး၊ အာဏာ၊ စည်းစိမ်၊ ချီးမွမ်းခံရမှု ဆိုတဲ့ အာရုံတွေနောက်ကို လိုက်လေလေ၊ ပိုပြီး ပင်ပန်းလေလေ၊ လိုချင်မှုတွေ ပိုကြီးလာလေလေပါပဲ။ ဘယ်တော့မှ ရောင့်ရဲသွားတယ်၊ ပြီးပြည့်စုံသွားတယ် ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ဒီလို လှည့်စားမှုတွေကနေ ရုန်းထွက်ချင်ရင်တော့ အဲဒီ အာရုံတွေကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး၊ တကယ့် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးမယ့် ဝိပဿနာအလုပ်ဆီကိုသာ ဦးလှည့်ရပါတော့မယ်။

ခန္ဓာကို တိုက်ရိုက် လေ့လာခြင်းဖြင့် လမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းခြင်း

လောကီအာရုံတွေကို ကျောခိုင်းတယ် ဆိုတာ တောထဲကို ထွက်ပြေးသွားတာမျိုးကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံတွေအပေါ်မှာ တပ်မက်နေတဲ့ စိတ်ကို ရပ်တန့်ပြီး၊ မိမိ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တကယ် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရှိတရားကို ပြန်လည် လေ့လာခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။

နေ့စဉ် ဘဝမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တရားထိုင်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ပါ။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပူလာတာ၊ တင်းမာလာတာ၊ နာကျင်လာတာတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ “ငါခံစားရတယ်” ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ဝင်မပါဘဲ၊ ဒါဟာ သဘာဝတရားရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု သက်သက်ပဲလို့ အရှိအတိုင်း လေ့လာပါ။ လိုချင်တာ၊ မကျေနပ်တာတွေ မပါဘဲ ဧည့်သည်တစ်ယောက်လို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် စောင့်ကြည့်နေတာဟာ ဝိပဿနာ လမ်းကြောင်းပေါ်ကို ရောက်နေတာပါပဲ။

ထို့အတူပါပဲ၊ အာရုံခြောက်ပါးနဲ့ တိုက်မိလို့ ပေါ်လာတဲ့ ဝိဉာဏ် ကလေးတွေကိုလည်း မျက်ခြည်မပြတ် သတိထားပါ။ မြင်လိုက်တဲ့၊ ကြားလိုက်တဲ့၊ တွေးလိုက်တဲ့ သိစိတ် ဝိဉာဏ် လေးတွေဟာ ပေါ်လာပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ချုပ်ပျောက်သွားတယ် ဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်အောင် ကြည့်ပါ။ ဒီလို ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတဲ့ သဘာဝလေးတွေကို တိုက်ရိုက် သိမြင်လာတဲ့အခါ၊ အရင်က အသေအလဲ ဆုပ်ကိုင်ထားချင်ခဲ့တဲ့ လောကီအာရုံတွေဟာ ဘယ်လောက်တောင် အနှစ်သာရ ကင်းမဲ့သလဲ ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်လာပါလိမ့်မယ်။

နိဂုံး

အာရုံတွေနောက်ကို လိုက်နေသရွေ့တော့ ကျနော်တို့ဟာ တံလျှပ်ကို ရေထင်နေတဲ့ ခရီးသည်လိုပဲ သံသရာထဲမှာ မရပ်မနား ပင်ပန်းနေရဦးမှာပါ။ ဒါကြောင့် လှည့်စားနေတဲ့ လောကီအာရုံတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကျောခိုင်းလိုက်ပါ။ ပြောင်းလဲဖောက်ပြန်နေတဲ့ ရုပ်တရားနဲ့၊ ဖြစ်ပြီးပျက်နေတဲ့ ဝိဉာဏ် တို့ရဲ့ သဘာဝကို မျက်ခြည်မပြတ် လေ့လာတဲ့ ဝိပဿနာ လမ်းကြောင်းပေါ်ကိုသာ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းကြပါစို့လို့ ကျနော် တိုက်တွန်းရေးသားလိုက်ပါတယ်။