ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား ပွင့်ထွန်းပေါ်ပေါက်လာရခြင်းရဲ့ အဓိက အနှစ်သာရဟာ သတ္တဝါတွေကို သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်စေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နှစ်ကာလတွေ ကြာညောင်းလာတာနဲ့အမျှ အဲဒီ သန့်စင်တဲ့ လွတ်မြောက်ရေး လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ လောကီရေးရာ ကိစ္စရပ်တွေ၊ ဓလေ့ထုံးစံတွေနဲ့ အခြားသော အယူဝါဒဟောင်းတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ရောထွေး စိမ့်ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ တရားအားထုတ်မယ်၊ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို လျှောက်မယ်ဆိုရင် ဒီလို ရောထွေးနေတဲ့ အယူအဆဟောင်းတွေကနေ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖောက်ထွက်နိုင်ဖို့ အလွန်ကို အရေးကြီးပါတယ်။

ရွှေနဲ့ ရွှံ့ ရောနေသော မြစ် (ဥပမာ)

ဒီသဘောတရားကို ရှင်းလင်းသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။ လူတစ်ယောက်ဟာ မြစ်တစ်စင်းထဲမှာ ရွှေသွားကျင်တယ် ဆိုပါစို့။ မြစ်ကြမ်းပြင်ကနေ ခပ်ယူလိုက်တဲ့ ဗန်းထဲမှာ သန့်စင်တဲ့ ရွှေမှုန်တွေအပြင်၊ ရွှံ့တွေ၊ သဲတွေ၊ ကျောက်ခဲတွေ အများကြီး ရောနှော ပါဝင်နေပါတယ်။ အဲဒီလူဟာ ရွှေနဲ့ ရွှံ့ကို ခွဲခြားရကောင်းမှန်း မသိဘဲ၊ ဗန်းထဲ ပါလာသမျှ အရာအားလုံးကို “ဒါဟာ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အရာတွေချည်းပဲ” ဆိုပြီး အိမ်ကို သယ်သွားမယ်ဆိုရင် သူဟာ တကယ့် ရွှေအစစ်ကို ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ့် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရွှေအစစ်ကို ရချင်ရင် ရွှံ့တွေ၊ သဲတွေကို ရေနဲ့ ပြောင်စင်အောင် ဆေးကြောပြီး ဖယ်ရှားပစ်ရပါမယ်။

ကျနော်တို့ လက်ရှိ လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ လမ်းခရီးမှာလည်း အတိအကျ ဒီအတိုင်းပါပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက စိမ့်ဝင်လာခဲ့တဲ့ ဟိန္ဒူအယူအဆတွေ၊ ပွဲလမ်းသဘင်တွေ၊ ကျေးရွာရပ်ကွက်ရဲ့ လူမှုရေး ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းပေးရတဲ့ လောကီ အလုပ်တွေဟာ ဗန်းထဲက ရွှံ့တွေ၊ သဲတွေနဲ့ တူပါတယ်။ တကယ့် ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအလုပ် ဆိုတာကတော့ ရွှေအစစ်နဲ့ တူပါတယ်။ ရဟန်းတော်များအနေနဲ့ “သံသရာဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ပါရစေ” ဆိုတဲ့ မူလကတိကဝတ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ဆိုရင်၊ ဒီလောကီ အရှုပ်အရှင်းတွေ၊ အယူအဆဟောင်းတွေ ဆိုတဲ့ ရွှံ့တွေကို ကိုယ့်ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲကနေ ပြောင်စင်အောင် ဆေးကြော ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ မဖြစ်မနေ လိုအပ်နေပါပြီ။

လောကီအာရုံများ၏ ဖမ်းစားမှုကို ဉာဏ်ဖြင့် ခွဲခြားခြင်း

လောကီရေးရာတွေနဲ့ ရောထွေးနေတဲ့ အယူအဆဟောင်းတွေထဲမှာ အဆိုးရွားဆုံးကတော့ “ခိုင်မာတဲ့ အကောင်အထည်၊ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိတယ်” လို့ ယုံကြည်ထားတဲ့ အစွဲကြီးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လောကီအလုပ်တွေကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နေသရွေ့ “ငါ လုပ်နေတယ်၊ သူကတော့ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးတယ်၊ ငါ့လူမျိုး၊ ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်” ဆိုတဲ့ ပညတ် အမည်နာမတွေက စိတ်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေမှာပါ။ ဒီလို ပညတ်တွေ လွှမ်းမိုးနေသရွေ့ ပကတိ အရှိတရားကို ဘယ်တော့မှ မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒီအယူအဆဟောင်းတွေကနေ ဖောက်ထွက်ဖို့ဆိုရင် အပြင်ဘက် လောကကြီးကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲနေဖို့ မလိုပါဘူး။ မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ တကယ် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘာဝတရားကို တိုက်ရိုက် လေ့လာတဲ့ အလုပ်ကိုသာ ဇောက်ချ လုပ်ဆောင်ရပါမယ်။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ အပူ၊ အအေး၊ လှုပ်ရှားမှု၊ တင်းမာမှု တွေကို “ငါ့ကိုယ်ကြီး၊ ငါ့ခြေထောက်” လို့ အမည်မတပ်ပါနဲ့။ ဒါတွေဟာ ပိုင်ရှင်မရှိဘဲ သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အဆက်မပြတ် ဖောက်ပြန် ပြောင်းလဲနေတဲ့ ရုပ်တရား သက်သက်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း ကင်းကင်းနဲ့ သက်သက် စောင့်ကြည့် လေ့လာရပါမယ်။

ထို့အတူပဲ မျက်စိ၊ နား စတဲ့ ဒွါရတွေနဲ့ အာရုံ တိုက်ခိုက်မိလို့ ပေါ်လာတဲ့ မြင်သိစိတ်၊ ကြားသိစိတ် အစရှိတဲ့ ဝိဉာဏ် တွေကိုလည်း မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ရပါမယ်။ ဒီ ဝိဉာဏ် ကလေးတွေဟာ ခိုင်မာတဲ့ အကောင်အထည် လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး အကြောင်းကုန်ရင် ချက်ချင်း ပြန်ပျက်သွားတဲ့ သဘာဝတရားတွေချည်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို ရုပ်နဲ့ ဝိဉာဏ် ရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို တိုက်ရိုက် လေ့လာနေတဲ့ အချိန်မှာ စိတ်ထဲကနေ ပညတ်တွေ ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကြီး အလိုလို ကွာကျသွားပါတယ်။

နိဂုံးချုပ်

ပကတိ အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်လာတဲ့အခါ၊ အရင်က အမှန်လို့ ထင်မှတ်ပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တဲ့ လောကီရေးရာ အယူအဆတွေ၊ အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုတွေဟာ ဘယ်လောက်တောင် အနှစ်သာရ ကင်းမဲ့နေသလဲ ဆိုတာကို ကိုယ်တွေ့ သဘောပေါက်လာပါလိမ့်မယ်။ အရာရာဟာ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ သဘာဝတရား သက်သက်သာ ဖြစ်တယ်လို့ မြင်သွားတဲ့အခါ၊ လူမှုရေး ပြဿနာတွေ၊ လောကီ အရှုပ်အရှင်းတွေအပေါ်မှာ တွယ်တာစွဲလမ်းမှုတွေ အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားပါတယ်။

ဒါကြောင့် လောကီရေးရာတွေနဲ့ ရောထွေးနေတဲ့ အယူအဆဟောင်းတွေထဲကနေ ရုန်းထွက်ပြီး၊ သံသရာစက်ရဟတ်ကို ရပ်တန့်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းဖြစ်တဲ့ ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ကို ယနေ့ပဲ လက်တွေ့ စတင် လေ့လာ အားထုတ်ကြပါစို့လို့ လေးနက်စွာ တိုက်တွန်းလိုက်ရပါတယ်။