လူတွေဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း ခိုင်မြဲနေတယ်၊ တည်မြဲနေတယ်လို့ ခံစားနေကြရတယ်။တကယ့်အရှိတရားကတော့ ရုပ်တရားဟာ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မနားဘဲ ဆက်တိုက် ဖောက်ပြန် ပျက်စီးနေပါတယ်။ နာမ်တရားကလည်း မရပ်မနား အစားထိုး ဖြစ်ပျက်နေတာပါ။ ဒီလို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေတဲ့ သဘာဝကို ဉာဏ်နဲ့ သတိမထားမိဘဲ၊ “ငါ” ဆိုတာကြီး အခိုင်အမာ ရှိနေတယ်လို့ ထင်မှတ်နေတာဟာ ကြောင်တောင်ကန်းဖြစ်နေတဲ့ မောဟ သဘောပါပဲ။ မသိမှု ဖုံးလွှမ်းနေသရွေ့ အမှန်တရားကို တိုက်ရိုက် မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။အခု ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမြဲဆိုသလို (ပူရာကအေး၊ အေးရာကပူ၊ တင်းရာကလျော့၊ လျော့ရာကတင်း အစရှိသဖြင့်) ဖောက်ပြန်နေတဲ့ သဘောလေးတွေကို သတိလေးထားပြီး အကဲခတ်ကြည့်ပါလား။
Leave a Reply