နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရား အသွယ်သွယ်ကို ထမ်းဆောင်ရင်း ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအလုပ်ကို လက်တွေ့ ကျင့်ကြံနေကြတဲ့ ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့…
တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာနဲ့ လူအများစု ပြေးမြင်တတ်တာက တောတောင်တွေ၊ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ရိပ်သာတွေမှာ မျက်စိမှိတ်ပြီး ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေတဲ့ ပုံရိပ်ကိုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် “အလုပ်တွေ အရမ်းများလို့၊ မိသားစု ကိစ္စတွေ ရှုပ်နေလို့ တရားအားထုတ်ဖို့ အချိန်မရသေးဘူး” ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေ အမြဲတမ်းလိုလို ထွက်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ တကယ်တမ်း ပကတိ အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့၊ ကျနော်တို့ နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ဆူညံရှုပ်ထွေးလှတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်နဲ့ အိမ် ဆိုတာဟာ ဝိပဿနာဉာဏ်ကို အထွတ်အထိပ် ရောက်အောင် သွေးပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးသော လေ့ကျင့်ကွင်းကြီးတွေပဲ ဖြစ်နေတာကို ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်ရပါလိမ့်မယ်။
ဒီနေရာတွေဟာ ဘာကြောင့် အကောင်းဆုံး လေ့ကျင့်ကွင်း ဖြစ်ရသလဲ ဆိုတာကို တိကျတဲ့ သဘောတရားတွေ၊ ရှင်းလင်းတဲ့ ဥပမာတွေနဲ့ သက်သေပြ လေ့လာကြည့်ကြပါစို့။
၁။ အာရုံများ ပေါများခြင်းနှင့် အလေးမသမား ဥပမာ
ဝိပဿနာ ဆိုတာ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ် ဆိုတဲ့ တံခါးပေါက် ခြောက်ပေါက်ကနေ အာရုံတွေ ဝင်လာတိုင်း ပေါ်လာတဲ့ “ဝိဉာဏ်” အသိစိတ်လေးတွေရဲ့ ဖြစ်ပေါ် ချုပ်ပျောက်မှုကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အလွန် တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာမှာ အာရုံ လာရောက် တိုက်ခတ်မှု နည်းပါးပေမယ့်၊ လုပ်ငန်းခွင်နဲ့ အိမ်မှာတော့ မြင်စရာ၊ ကြားစရာ၊ တွေးတောစရာ အာရုံတွေဟာ ရေတံခွန်က ရေတွေလို အဆက်မပြတ် စီးဆင်း ဝင်ရောက်နေပါတယ်။
ဒီသဘောတရားကို “အလေးမ ကစားသမား (Weightlifter)” တစ်ယောက်ရဲ့ ဥပမာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်နိုင်ပါတယ်။ ကြွက်သားတွေ ကြီးထွား သန်မာချင်တဲ့ အလေးမသမား တစ်ယောက်ဟာ ပေါ့ပါးတဲ့ အလေးတုံးလေး တွေကိုချည်း အမြဲတမ်း မ နေလို့ မရပါဘူး။ မိမိ တတ်နိုင်သလောက် လေးလံတဲ့ အလေးတုံးကြီးတွေကို ချွေးထွက်ခံပြီး အားစိုက် မတင်ရပါတယ်။ အဲဒီလို လေးလံတဲ့ ဝန်တွေကို အခက်အခဲခံ ရင်ဆိုင်ရလေလေ၊ သူ့ရဲ့ ကြွက်သားတွေ ပိုမို သန်မာလာလေလေ ဖြစ်ပါတယ်။
ဝိပဿနာ ယောဂီ တစ်ယောက်အတွက် “ဉာဏ်ပညာ” ဟာ အဲဒီ ကြွက်သားတွေ လိုပါပဲ။ လုပ်ငန်းခွင်က ဖိအားတွေ၊ မိသားစု အတွင်းက အလိုမကျမှုတွေ ဆိုတာဟာ လေးလံတဲ့ အလေးတုံးကြီးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ လောကဓံ အာရုံတွေ လာတိုက်တဲ့ အခါတိုင်း၊ ပေါ်လာတဲ့ ဝိဉာဏ်ကို ဇာတ်လမ်းနောက် မပါသွားဘဲ ဉာဏ်နဲ့ ဖြတ်တောက် လေ့လာနိုင်ရင်၊ မိမိရဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ်ဟာ အံ့မခန်း ထက်မြက် လျင်မြန်လာမှာ အသေအချာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
၂။ လုပ်ငန်းခွင် (အကောင်းဆုံး စမ်းသပ်ခန်းကြီး)
လုပ်ငန်းခွင် ဆိုတာ လောကဓံ တရားတွေ အစုံအလင်ဆုံး ရှိတဲ့ နေရာပါ။ အထက်လူကြီးဆီက ချီးမွမ်းသံ ကြားရသလို၊ အပြစ်တင် ဝေဖန်သံတွေလည်း မလွဲမသွေ ကြားရတတ်ပါတယ်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ အဆင်ပြေတဲ့ အချိန် ရှိသလို၊ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေကြောင့် စိတ်ဖိစီးရတဲ့ အချိန်တွေလည်း ရှိပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တိုင်းဟာ မိမိဉာဏ်ကို စမ်းသပ်ဖို့ အကောင်းဆုံး စမ်းသပ်ခန်းတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။
ဥပမာ – အလုပ်မှာ ကိုယ်မလုပ်တဲ့ အမှားတစ်ခုအတွက် မတရား အပြစ်တင် ခံရတယ် ဆိုပါစို့။ သာမန်အချိန် ဆိုရင် “ငါ မလုပ်ဘဲနဲ့ အပြောခံရတယ်” ဆိုပြီး ဒေါသတွေ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ယောဂီ တစ်ယောက် အနေနဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ နားကနေ ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံကြောင့် “ကြားသိ ဝိဉာဏ်” လေး ပေါ်လာတာကို အရင် သိလိုက်ပါ။ ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ရင်ဘတ်ထဲမှာ ပူလောင်ပြီး အလိုမကျတဲ့ “တွေးသိ ဝိဉာဏ်” လေးတွေ ဆက်တိုက် ပေါ်လာပါမယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ “ငါ” လို့ ဝင်မခံဘဲ၊ “ဪ… နားနဲ့ အသံတိုက်လို့ ကြားစိတ် ပေါ်တယ်၊ အဲဒီနောက်မှာ ပူလောင်တဲ့ တွေးသိစိတ်လေး ပေါ်လာပြီး ပြန်ပျက်သွားတယ်” လို့ နောက်ခံအသိနဲ့ အသာအယာ စောင့်ကြည့် လေ့လာလိုက်ပါ။ ဇာတ်လမ်း ဆက်မတွေးတဲ့အတွက် ဒေါသဟာ အလိုလို ငြိမ်းသွားပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို လေ့လာလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် လုပ်ငန်းခွင်ဟာ စိတ်ညစ်စရာ နေရာ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်ကို ကိုယ်တွေ့ မျက်မှောက်ပြုရာ တကယ့် လေ့ကျင့်ကွင်း အစစ်အမှန်ကြီး ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။
၃။ အိမ်တွင်းရေး (အနီးကပ်ဆုံး လေ့ကျင့်ကွင်း)
အိမ် ဆိုတာကတော့ မိမိ အချစ်ခင်ဆုံး၊ အသံယောဇဉ် အကြီးမားဆုံး လူတွေနဲ့ အတူ နေထိုင်ရာ နေရာ ဖြစ်ပါတယ်။ သံယောဇဉ် ကြီးလေလေ၊ အလိုမကျမှုလေး တစ်ခု ဖြစ်တာနဲ့ စိတ်ရဲ့ တုန်လှုပ်မှု ပိုမြန်လေလေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အိမ်ဟာ အသိဉာဏ်ကို အနီးကပ်ဆုံး သွေးပေးနိုင်တဲ့ လေ့ကျင့်ကွင်း ဖြစ်လာပါတယ်။
ကလေးတွေ ဆူညံနေလို့၊ သို့မဟုတ် အိမ်ထောင်ဖက်နဲ့ စကားများလို့ ရင်ထဲမှာ အလိုမကျမှုတွေ ဖြစ်လာတဲ့အခါ အဲဒီ ဒေါသကို ထွက်ပေါက် မပေးဘဲ လေ့လာကြည့်ပါ။ ဒေါသဆိုတာ အခိုင်အမာ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ မဟုတ်ပါဘူး။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ပူလောင်လာတဲ့ ဖောက်ပြန်မှု (ရုပ်) နဲ့၊ မကျေနပ်တဲ့ သိစိတ် (နာမ်) ယန္တရား သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ဝိဉာဏ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုကို ဉာဏ်နဲ့ ပိုင်းခြား လေ့လာနိုင်စွမ်း ရှိလာတဲ့အခါ၊ မိသားစု ပြဿနာတွေကို ဒေါသနဲ့ မဟုတ်ဘဲ အေးချမ်း တည်ငြိမ်တဲ့ အသိဉာဏ်နဲ့ အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းလာနိုင်ပါလိမ့်မယ်။
နိဂုံး
အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင် ဝိပဿနာ ဆိုသည်မှာ လောကကြီးကို ကျောခိုင်းပြီး တိတ်ဆိတ်ရာသို့ ထွက်ပြေး ပုန်းအောင်းနေရမည့် အလုပ် မဟုတ်ပါ။ မိမိ နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းနေရသော လုပ်ငန်းခွင်နှင့် အိမ်တွင် တွေ့ကြုံရသမျှသော အာရုံတိုင်းကို “ငါ” ဟူသော အတ္တဖြင့် မဖမ်းဆုပ်ဘဲ၊ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝိဉာဏ် အသိစိတ်လေးများကို အရှိကို အရှိတိုင်း ဉာဏ်ဖြင့် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာရန်သာ ဖြစ်ပါသည်။
ထို့ကြောင့် ယောဂီ သူတော်စင် အပေါင်းတို့ အနေဖြင့် သီးသန့် အချိန်နှင့် နေရာကို စောင့်ဆိုင်းနေမည့် အစား၊ ယခု မိမိတို့ ရောက်ရှိ ဖြတ်သန်းနေသော အိမ်နှင့် လုပ်ငန်းခွင်ကို အကောင်းဆုံးသော ဝိပဿနာ လေ့ကျင့်ကွင်းကြီးများ အဖြစ် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောင်းလဲ အသုံးချကြပါစို့။ ဤသို့ အာရုံများနှင့် ပွတ်တိုက်တိုင်း ဉာဏ်ဖြင့် မဆုတ်မနစ် လေ့လာ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့်သာလျှင် အတ္တအစွဲများ တဖြည်းဖြည်း ကင်းစင်ကာ တကယ့် ငြိမ်းချမ်းမှု အစစ်အမှန်ကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။
Leave a Reply