နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ဘဝခရီးလမ်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်အစဉ်မှာ ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာ အားထုတ်နေကြတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့…
ယနေ့ခေတ် မြို့ပြ နေထိုင်မှု ဘဝမှာ ကျနော်တို့ အားလုံး မလွဲမသွေ နေ့စဉ် ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ယာဉ်ကြော ပိတ်ဆို့မှု (Traffic Jam) ကြီးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ရုံးသွားမယ့် အချိန်၊ အိမ်ပြန်မယ့် အချိန်၊ သို့မဟုတ် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ ကားလမ်းပေါ်မှာ ရှေ့ဆက်တိုးမရဘဲ ရပ်တန့်နေရတဲ့ အခါ၊ ကျနော်တို့ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ “မွန်းကျပ်မှု၊ ပူလောင်မှု၊ စိတ်မရှည်မှု” ဆိုတဲ့ လေးလံတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခု အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။
သာမန်အားဖြင့်တော့ အဲဒီလို လမ်းပိတ်တဲ့ အခါ ကျနော်တို့ဟာ ကားဟွန်းတွေ တီးကြတယ်၊ စိတ်တို ဒေါသထွက်ကြတယ်၊ “ဘယ်တော့မှ ရောက်မှာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ပိတ်နေရတာလဲ” ဆိုပြီး ညည်းတွား ပူလောင်တတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ကို လက်တွေ့ အသုံးချနေတဲ့ ယောဂီ တစ်ယောက် အနေနဲ့တော့၊ လမ်းပိတ်နေတဲ့ အချိန်ဟာ ဒေါသထွက်ပြီး အချိန်ဖြုန်းရမယ့် အချိန် မဟုတ်ပါဘူး။ မိမိရဲ့ အတွင်း သန္တာန်မှာ ပေါ်လာတဲ့ “မွန်းကျပ်တဲ့ ဝိဉာဏ်” လေးတွေကို ဉာဏ်နဲ့ အကဲခတ်ပြီး၊ ဆူညံနေတဲ့ ကားလမ်းမ ပေါ်မှာတင် အေးချမ်းမှုကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေ တည်ဆောက်ဖို့ အကောင်းဆုံးသော လေ့ကျင့်ကွင်းကြီး တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
၁။ မွန်းကျပ်မှု၏ တကယ့် ဇစ်မြစ်ကို ဉာဏ်ဖြင့် ရှာဖွေခြင်း
ကားလမ်း ပိတ်နေလို့ ရင်ထဲမှာ မွန်းကျပ်လာပြီ ဆိုရင်၊ “ငါ ကားပိတ်လို့ စိတ်ညစ်နေတယ်” ဆိုတဲ့ အပေါ်ယံ အမြင်ကနေ ခွာပြီး၊ တကယ့် ဇစ်မြစ်ကို ဉာဏ်နဲ့ အရင်ဆုံး ထိုးထွင်း ကြည့်ရှုဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
တကယ်တမ်း ကျနော်တို့ကို မွန်းကျပ်အောင်၊ ပူလောင်အောင် လုပ်နေတာ ရှေ့က ရပ်နေတဲ့ ကားတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီ ကားတွေဟာ သိတတ်မှု မရှိတဲ့ ရုပ်တရား အတုံးအခဲတွေ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ့် ပူလောင်မှု အစစ်အမှန်ဟာ “လက်ရှိ ရပ်တန့်နေရတဲ့ အခြေအနေ (ပစ္စုပ္ပန်) ကို လက်မခံချင်ဘဲ၊ ကိုယ်ရောက်ချင်တဲ့ နေရာ (အနာဂတ်) ကို ချက်ချင်း ရောက်ချင်နေတဲ့” မိမိရဲ့ စိတ်အတွင်းက တွန်းကန်မှု (ဒေါသ) နဲ့ လိုချင်မှု (လောဘ) တို့ ပွတ်တိုက်ရာကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ မီးတောက် သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီလို ကိုယ့်ရဲ့ အလိုဆန္ဒနဲ့ အပြင်က အရှိတရား လွဲချော်နေတဲ့ အခါ၊ စိတ်တံခါးမှာ “တွေးသိ ဝိဉာဏ်” လေးတွေ အဆက်မပြတ် ပေါ်လာပါတယ်။ “နောက်ကျတော့မယ်၊ အလုပ်တွေ ပျက်တော့မယ်” ဆိုတဲ့ အတွေးတွေ ဆက်တိုက် ဝင်လာတဲ့ အတွက်၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသက်ရှူ မြန်လာတာ၊ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တင်းကျပ်လာတာ ဆိုတဲ့ ရုပ်တရားရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုတွေ အလိုအလျောက် ဆက်စပ် ဖြစ်ပေါ်လာရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် မွန်းကျပ်မှု ဆိုတာ အပြင်က ကားတွေကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်အစဉ်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် ယန္တရား လည်ပတ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်အောင် အရင်ဆုံး ကြည့်ရပါမယ်。
၂။ လှောင်ချိုင့်ထဲက ငှက်ငယ် ဥပမာ
ဒီသဘောတရားကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်သာစေဖို့ “လှောင်ချိုင့်ထဲ ရောက်နေတဲ့ ငှက်ငယ်” တစ်ကောင်ရဲ့ ဥပမာနဲ့ နှိုင်းယှဉ် လေ့လာကြည့်ကြပါစို့။
တောထဲမှာ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနေတဲ့ ငှက်ငယ်လေး တစ်ကောင်ဟာ ရုတ်တရက် လှောင်ချိုင့် တစ်ခုထဲကို အဖမ်းခံလိုက်ရတယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီငှက်လေးဟာ အပြင်ကို ပြန်ထွက်ချင်လွန်းတဲ့ အတွက် လှောင်ချိုင့် သံတိုင်တွေကို အတင်း ဝင်တိုက်ပါတော့တယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ဝင်တိုက်တိုက် သံတိုင်တွေက ပွင့်မသွားတဲ့ အပြင်၊ ငှက်လေးရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာမှာသာ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှု ဒဏ်ရာတွေ ရရှိသွားပါတယ်။
တစ်ဖက်မှာတော့ ဉာဏ်ရှိတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်ဟာ လှောင်ချိုင့်ထဲ ရောက်သွားတဲ့ အခါ၊ အပြင်ကို ထွက်လို့ မရသေးဘူး ဆိုတဲ့ အရှိတရားကို လက်ခံလိုက်ပါတယ်။ သံတိုင်တွေကို အတင်း ဝင်မတိုက်တော့ဘဲ တည်ငြိမ်စွာနဲ့ အနားယူနေလိုက်ပါတယ်။ တံခါး ပွင့်လာမယ့် အချိန်ကို အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ အတွက် သူ့မှာ ဘာဒဏ်ရာမှ မရရှိတော့ပါဘူး။
ကျနော်တို့ ကားလမ်းပိတ်လို့ ကားထဲမှာ ထိုင်နေရတဲ့ အချိန် ဟာလည်း အဲဒီ လှောင်ချိုင့်ထဲ ရောက်နေတာနဲ့ အတိအကျ တူညီပါတယ်။ အရှေ့မှာရော၊ အနောက်မှာပါ ကားတွေ ပိတ်ဆို့နေတဲ့ အတွက် ဘယ်လိုမှ ရှေ့ကို သွားလို့ မရသေးပါဘူး။ အဲဒီ အချိန်မှာ “မြန်မြန် သွားချင်တယ်” ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ဒေါသထွက်၊ ပူလောင်နေတာဟာ သံတိုင်ကို အတင်း ဝင်တိုက်နေတဲ့ ငှက်ငယ်နဲ့ တူပါတယ်။ ကားတွေက ချက်ချင်း ရှင်းမသွားတဲ့ အပြင် မိမိရဲ့ စိတ်နဲ့ ခန္ဓာမှာသာ သောက ဒဏ်ရာတွေ အပြင်းအထန် ရရှိသွားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဝိပဿနာ ယောဂီ တစ်ယောက်ဟာ ဒုတိယ ငှက်ငယ်လို ကျင့်ကြံရပါမယ်။ လမ်းပိတ်နေတယ် ဆိုတဲ့ အရှိတရားကို ငြင်းဆန် တွန်းကန် မနေဘဲ၊ ဉာဏ်နဲ့ လက်ခံလိုက်ပြီး မိမိရဲ့ ခန္ဓာမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘာဝတရားတွေကို အေးချမ်းစွာ အကဲခတ် လေ့လာဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန် အဖြစ် ပြောင်းလဲ အသုံးချပစ်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
၃။ မွန်းကျပ်မှုကို ဉာဏ်ဖြင့် အကဲခတ် လေ့လာခြင်း အဆင့်ဆင့်
တကယ်တမ်း လမ်းပိတ်လို့ ရင်ထဲမှာ ပူလောင် မွန်းကျပ်လာပြီ ဆိုရင်၊ အပြင်ကို လွှတ်ထားတဲ့ စိတ်ကို ကိုယ့်ခန္ဓာထဲ ချက်ချင်း ပြန်ဆွဲသွင်းပြီး အောက်ပါ လက်တွေ့ အဆင့်များ အတိုင်း စနစ်တကျ အကဲခတ် လေ့လာရပါမယ်။
ပထမအဆင့် – ရုပ်တရား၏ ဖောက်ပြန်မှုကို ထောက်လှမ်းခြင်း: ကားထဲမှာ ထိုင်နေရင်း စိတ်မရှည်မှုတွေ စတင်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ ကားစတီယာရင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသလား၊ ပခုံးကြွက်သားတွေ တောင့်တင်းနေသလား၊ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ပူနွေး လေးလံနေသလား ဆိုတာကို အရင်ဆုံး ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ခုလုံးကို ဉာဏ်နဲ့ ပတ်ပြီး အကဲခတ်လိုက်ပါ။ အဲဒီလို တောင့်တင်း တင်းကျပ်နေတဲ့ သဘောတရားလေးတွေဟာ ဒေါသကြောင့် ဖောက်ပြန်နေတဲ့ “ရုပ်တရား” အစစ်အမှန်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ “ငါ မွန်းကျပ်တယ်” လို့ ကိုယ်ပိုင် အဖြစ် မယူဘဲ၊ “ဪ… တင်းကျပ်တဲ့ ရုပ်တရားလေးတွေ ခန္ဓာမှာ ပေါ်နေပါလား” လို့ အရှိကို အရှိတိုင်း ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ အသာအယာ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။ ရုပ်ရဲ့ သဘာဝကို သတိထားမိလိုက်တာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဖိအားတွေဟာ ချက်ချင်း လျော့ကျသွားပါလိမ့်မယ်။
ဒုတိယအဆင့် – ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်ကို အနီးကပ် လေ့လာခြင်း: ခန္ဓာကိုယ်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီးတဲ့ နောက်မှာ၊ အဲဒီလို လောလောလောလော ဖြစ်နေတဲ့၊ ပူလောင် မွန်းကျပ်နေတဲ့ စိတ်အစဉ်ဆီကို ဆက်လက် ဉာဏ်လှည့်ပါ။ အဲဒီ မွန်းကျပ်နေတဲ့ သိစိတ်လေးတွေဟာ တစ်သမတ်တည်း တည်ရှိနေတဲ့ အရာကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ လမ်းပိတ်တာကို ကြည့်ပြီး တွေးလိုက်တိုင်း “တွေးသိ ဝိဉာဏ်” လေးတွေ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာလိုက်၊ ချက်ချင်း ပြန်ချုပ်ပျောက် သွားလိုက် ဖြစ်နေတာကို သေချာ အကဲခတ်ကြည့်ပါ။ အဲဒီ ဝိဉာဏ်လေးတွေကို “မဖြစ်ပါစေနဲ့” လို့ အတင်း မတားဆီးပါနဲ့။ သူ့ဘာသာသူ ပေါ်လာပြီး သူ့ဘာသာသူ ပြန်ပျက်သွားတဲ့ သက်သက်သော ဖြစ်စဉ် အနေနဲ့ ခပ်ခွာခွာလေး ကနေ နောက်ခံ အသိနဲ့သာ လေ့လာနေလိုက်ပါ။
တတိယအဆင့် – ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်တောက်ခြင်း: မွန်းကျပ်မှု ဝိဉာဏ်လေးတွေ ပေါ်လာတဲ့ အခါ “ဒီလို ပိတ်နေရင်တော့ ငါ အလုပ် နောက်ကျတော့မှာပဲ၊ သူဌေး ဆူတော့မှာပဲ” ဆိုတဲ့ အနာဂတ် ဇာတ်လမ်းတွေကို ဆက်မတွေးပါနဲ့။ ဇာတ်လမ်း ဆိုတာ မီးလောင်ရာ လေပင့်ပေးတဲ့ လောင်စာ တွေပါပဲ။ ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်ချလိုက်တာနဲ့ အဲဒီ မွန်းကျပ်တဲ့ ဝိဉာဏ်လေးတွေဟာ လောင်စာ ပြတ်သွားတဲ့ မီးလို တဖြည်းဖြည်း အားပျော့သွားပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ လုံးဝ ချုပ်ပျောက် ငြိမ်းအေးသွားတာကို လက်တွေ့ မျက်မှောက်ပြု လာရပါလိမ့်မယ်။
၄။ လမ်းပိတ်ခြင်းမှ အနတ္တ သဘောကို မျက်မှောက်ပြုခြင်း
ဒီလို မွန်းကျပ်မှုကို ဉာဏ်နဲ့ အကဲခတ် လေ့လာနေရင်းနဲ့၊ ဝိပဿနာရဲ့ အနှစ်သာရ ဖြစ်တဲ့ “အနတ္တ” သဘောတရားကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ လက်တွေ့ ထိုးထွင်း သိမြင်လာပါလိမ့်မယ်။
ကားလမ်း ပိတ်ဆို့နေတယ် ဆိုတဲ့ ဖြစ်စဉ်ကြီးဟာ သင် တစ်ယောက်တည်းက ဝင်ရောက် စီမံ ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်သလို၊ သင် တစ်ယောက်တည်း ရဲ့ အလိုကျ “ချက်ချင်း ရှင်းသွားစမ်း” လို့ အတင်းအကျပ် စီမံ ခြယ်လှယ်လို့ လုံးဝ မရတဲ့ ပြင်ပ သဘာဝတရား သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ထို့အတူ သင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ မွန်းကျပ်တဲ့ ဝိဉာဏ် တွေဟာလည်း အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် “မပေါ်ပါနဲ့” လို့ တားဆီးလို့ မရပါဘူး။
အရာရာဟာ မိမိ အလိုအတိုင်း ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး၊ သူ့သဘာဝ အတိုင်း သူ အလုပ်လုပ်နေတယ်၊ သူ့သဘောသူ ဆောင်နေတယ်၊ ပိုင်စိုးတဲ့ “ငါ” လုံးဝ မရှိဘူး ဆိုတဲ့ “အစိုးမရတဲ့ အနတ္တ အရှိတရား” ကို ယာဉ်ကြော ပိတ်ဆို့နေတဲ့ ကားပေါ်မှာတင် အပြည့်အဝ နားလည် သွားပါတော့တယ်။
၅။ အေးချမ်းသော တရားစခန်းငယ်လေး ဖန်တီးခြင်း
ဒီလို အရှိတရားကို လက်ခံပြီး ဉာဏ်နဲ့ အကဲခတ်နိုင်လာတဲ့ အခါ၊ ကားလမ်း ပိတ်နေတဲ့ အချိန်တွေဟာ ငြီးငွေ့စရာ၊ စိတ်ညစ်စရာ လုံးဝ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
“ငါ” ဆိုတဲ့ အတ္တနဲ့ ဖမ်းဆုပ် မထားတော့တဲ့ အတွက် မွန်းကျပ်မှု ဆိုတာ လေထဲ လွင့်ပါသွားသလို ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။ အပြင်မှာ ကားတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ဆူညံ ပိတ်ဆို့နေပါစေ၊ မိမိရဲ့ အတွင်းစိတ် မှာတော့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်ပျက်မှုကို တည်ငြိမ်စွာ လေ့လာနေတဲ့ ဉာဏ်အလင်း သက်သက်သာ ကျန်ရှိပါတော့တယ်။ အဲဒီ အချိန်လေးဟာ နေ့စဉ် ရုန်းကန်နေရတဲ့ ဘဝကြီးထဲမှာ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် အနားပေးပြီး အသိဉာဏ်ကို ထက်မြက်အောင် သွေးပေးတဲ့ အလွန် တန်ဖိုးရှိလှတဲ့ “တရားစခန်း ငယ်လေး” တစ်ခု အဖြစ် သဘာဝကျကျ အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲသွားပါတော့တယ်။
နိဂုံး
အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင် ယာဉ်ကြော ပိတ်ဆို့မှုများ၊ လမ်းခရီး ကြန့်ကြာမှုများ ဆိုသည်မှာ မြို့ပြ လူနေမှု ဘဝတွင် ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သော လောကဓံ အပြောင်းအလဲများသာ ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ထိုအခြေအနေများကြောင့် မိမိ သန္တာန်၌ ပေါ်ပေါက်လာသော မွန်းကျပ်မှု၊ ပူလောင်မှု များကို “ငါ၏ ဒုက္ခ” ဟု ဖက်တွယ်၍ စိတ်ဆင်းရဲ နေမည့် အစား၊ ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက် ဖြစ်နေသော ဝိဉာဏ် ယန္တရား သက်သက် အဖြစ် ဉာဏ်ဖြင့် အရှိကို အရှိတိုင်း စောင့်ကြည့် လေ့လာရန်သာ ဖြစ်ပါသည်။
ထို့ကြောင့် ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ ယောဂီ သူတော်စင် အပေါင်းတို့ အနေဖြင့်၊ နောင်တစ်ကြိမ် လမ်းပိတ်ဆို့မှုများနှင့် ကြုံတွေ့လာရသော အခါတိုင်း ငြီးငွေ့ ပူလောင်နေခြင်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပါစို့။ ပိတ်ဆို့နေသော ကားလမ်းမကြီးကို မိမိ၏ ဝိပဿနာ ဉာဏ်ပညာကို လေ့ကျင့်ရာ အကောင်းဆုံးသော လေ့ကျင့်ကွင်း အဖြစ် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောင်းလဲ အသုံးချကာ၊ ဝင်ရောက်လာသော မွန်းကျပ်မှု ဝိဉာဏ်လေးများကို အသာအယာ အကဲခတ် လေ့လာသွားကြပါစို့။ ဤသို့ အဆိုးကို အကောင်း အဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ဉာဏ်ဖြင့် လေ့လာ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့်သာလျှင်၊ အစွဲအလမ်း အားလုံးမှ ကင်းစင်ပြီး မည်သည့် နေရာ၊ မည်သည့် အခြေအနေတွင်မဆို တကယ့် လွတ်လပ် ငြိမ်းချမ်းမှု အစစ်အမှန်ကို လက်တွေ့ မျက်မှောက်ပြု နေနိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။
Leave a Reply