ကျနော်တို့ နေထိုင်တဲ့ လောကကြီးမှာဖြစ်စေ၊ သံဃာ့အဖွဲ့အစည်း အတွင်းမှာဖြစ်စေ အလွန် အကျည်းတန် အရုပ်ဆိုးတဲ့ ပြဿနာတွေ၊ ဖြေရှင်းရခက်တဲ့ အကျပ်အတည်းတွေကို ကြုံတွေ့လာရတဲ့အခါ ဥပဒေတွေ ထုတ်ပြီး တားဆီးဖို့၊ ပြင်းထန်တဲ့ စည်းကမ်းတွေ ချမှတ်ဖို့ အလွယ်တကူ တွေးတောတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အပြင်ဘက်ကနေ ဘယ်လိုပဲ ချုပ်ချယ် ဖိနှိပ်ထားပါစေ၊ တကယ့် အဆိုးရွားဆုံးသော ပြဿနာတွေဟာ ခဏတာ ငြိမ်ကျသွားပြီး အချိန်တန်ရင် ပိုမို ဆိုးရွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတတ်ပါတယ်။ ဒီလို သံသရာလည်နေတဲ့ အကျပ်အတည်းတွေကနေ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်ကတော့ မိမိခန္ဓာကို ဉာဏ်နဲ့ကြည့်တဲ့ လက်တွေ့ ဝိပဿနာအလုပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အဆိပ်ပင်ကြီးကို အမြစ်မှ တူးထုတ်ခြင်း (ဥပမာ)

ဒီအချက်ကို ပိုပြီး ထင်ရှားသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။ ရွာတစ်ရွာရဲ့ အလယ်မှာ အလွန် အဆိပ်ပြင်းတဲ့ အသီးတွေ သီးတဲ့ အဆိပ်ပင်ကြီး တစ်ပင် ရှိတယ် ဆိုပါစို့။ ရွာသူရွာသားတွေဟာ အဲဒီအသီးကို စားမိပြီး ဒုက္ခရောက်ကြတဲ့အတွက် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားကြပါတယ်။ တချို့က အသီးတွေကို လိုက်ခူးပစ်တယ်၊ တချို့က အပင်ကို ခြံခတ်ထားတယ်၊ တချို့က အသီးတွေ အပေါ်ကနေ ဆေးသုတ်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားကြပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုပဲ ဖြေရှင်းဖြေရှင်း၊ ရာသီဥတု ဖောက်ပြန်လာတာနဲ့၊ မိုးရွာတာနဲ့ အဲဒီ အဆိပ်ပင်ကနေ အသီးအသစ်တွေ ထပ်ထွက်လာပြီး ဒုက္ခပေးနေဦးမှာပါပဲ။ အသီးကို လိုက်ခူးနေတာ၊ ခြံခတ်ထားတာတွေဟာ အဆိုးရွားဆုံး ပြဿနာကို အပေါ်ယံ ဖြေရှင်းနေတာပါ။ တကယ့် ထွက်ပေါက် အစစ်အမှန်ကတော့ အဲဒီ အဆိပ်ပင်ကြီးရဲ့ အမြစ်ကို မြေကြီးထဲကနေ အပြီးတိုင် တူးထုတ်ပစ်လိုက်ခြင်းပါပဲ။ အမြစ်ပြတ်သွားရင် ဘယ်အဆိပ်သီးမှ ထပ်မသီးနိုင်တော့ပါဘူး။

ကျနော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တွေ့နေရတဲ့ လောဘ၊ ဒေါသ အခြေခံတဲ့ အဆိုးရွားဆုံးသော ပြဿနာတွေ၊ ကျူးလွန်မှုတွေ ဆိုတာဟာ အဲဒီ အဆိပ်သီးတွေပါပဲ။ အဲဒီ ပြဿနာတွေရဲ့ တကယ့် အမြစ်ကတော့ “ငါ၊ ငါ့ဟာ” လို့ စွဲလမ်းနေတဲ့ အတ္တအစွဲကြီးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအမြစ်ကြီးကို တူးထုတ်ပစ်ဖို့အတွက် ဥပဒေတွေ၊ စည်းမျဉ်းတွေက မတတ်နိုင်ပါဘူး။ မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်အစဉ်မှာ တကယ် ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို အရှိကိုအရှိတိုင်း လေ့လာတဲ့ အလုပ်နဲ့သာ တူးထုတ်နိုင်ပါတယ်။

ခန္ဓာကို ဉာဏ်ဖြင့် လေ့လာခြင်း

တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ အပြင်ဘက်က ပြဿနာတွေကို ထွက်ပြေးတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ပြဿနာရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းတာပါ။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ ပူခြင်း၊ အေးခြင်း၊ ကိုက်ခဲခြင်း စတဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့ သဘောတရားတွေကို “ငါ ခံစားနေရတယ်” ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ မချဉ်းကပ်ဘဲ၊ သဘာဝတရားရဲ့ ပြောင်းလဲမှု သက်သက်အဖြစ်သာ စောင့်ကြည့် လေ့လာရပါမယ်။

အလားတူပါပဲ၊ မျက်စိက မြင်လိုက်တဲ့၊ နားက ကြားလိုက်တဲ့၊ စိတ်က တွေးလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်တိုင်းမှာ ပေါ်လာတဲ့ ဝိဉာဏ် ကလေးတွေကို မျက်ခြည်မပြတ် သတိထားကြည့်ပါ။ အဲဒီ သိတတ်တဲ့ သဘောလေးတွေဟာ ခိုင်မာတဲ့ အရာတစ်ခုအနေနဲ့ ရပ်တည်နေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ပေါ်လာပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတယ် ဆိုတာကို ကိုယ်တွေ့ဉာဏ်နဲ့ သိမြင်လာပါလိမ့်မယ်။ အာရုံတွေနဲ့ တိုက်မိလို့ နှစ်သက်မှု၊ မနှစ်သက်မှုဆိုတဲ့ ခံစားချက်တွေ ဖြစ်လာတဲ့အခါ အဲဒီခံစားချက်ရဲ့ နောက်ကို မျောမပါသွားဘဲ ချက်ချင်း သိလိုက်တဲ့အတွက် အကုသိုလ်ဖြစ်စေမယ့် အကြောင်းတရားတွေ အလိုလို ရပ်တန့်သွားပါတယ်။

နိဂုံး

ဒီလို ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် လေ့လာခြင်းဖြင့် “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲအမြစ်ကြီး ပြတ်တောက်သွားတဲ့အခါ၊ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဘယ်လို အဆိုးရွားဆုံးသော ပြဿနာ၊ ကျူးလွန်မှုမျိုးမှ ထပ်ပြီး မပေါ်ပေါက်နိုင်တော့ပါဘူး။ ပြင်ပက အာဏာစက်တွေ မလိုတော့ဘဲ အတွင်းစိတ်ကနေ အလိုအလျောက် ငြိမ်းချမ်းသွားပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပြဿနာတွေကို အပေါ်ယံ လိုက်လံ ဖြေရှင်းနေမယ့်အစား၊ မိမိရဲ့ အတွင်းသန္တာန်က အမှားတွေကို အမြစ်ဖြတ်ပေးနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်ဖြစ်တဲ့ လက်တွေ့ ဝိပဿနာအလုပ်ကို ဇောက်ချ ကြိုးစားကြပါစို့လို့ ကျနော့်အနေနဲ့ လေးနက်စွာ တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။