ညနေခင်း၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အချိန်ကာလများတွင် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်အစဉ်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ကာ ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ကို မဆုတ်မနစ် အားထုတ်နေကြသော ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့…

လူသားတို့၏ ရှင်သန် ဖြတ်သန်းရသော ဘဝခရီးလမ်း တစ်လျှောက်လုံးတွင် အခက်အခဲများ၊ စိန်ခေါ်မှုများနှင့် လောကဓံ၏ ရိုက်ခတ်မှုပေါင်း မြောက်မြားစွာကို မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ကြရပါသည်။ ထိုသို့ ရင်ဆိုင်ရသည့် အခါတိုင်းတွင် မိမိတို့၏ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်ဆီသို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် တိကျသေချာသော အားထုတ်မှုများ၊ လက်တွေ့ကျသော လုပ်ဆောင်ချက်များ လွန်စွာ လိုအပ်လှပါသည်။ အမှန်တရားကို ရှာဖွေရာတွင်လည်းကောင်း၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးပမ်းရာတွင်လည်းကောင်း ပကတိ အရှိတရားကို မှန်ကန်စွာ သိမြင်နားလည်ခြင်းသည် လုပ်ငန်းစဉ်များကို ရပ်တန့်ပစ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ပိုမို ရှင်းလင်း ပြတ်သားသော ဉာဏ်ပညာဖြင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။

မှားယွင်းသော အတ္တအစွဲများကို ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းသည် မိမိ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို လျော့ကျသွားစေခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ပါ။ အမှန်တကယ်အားဖြင့် ဖြူစင်ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှု၊ မဆုတ်မနစ်သော ဇွဲလုံ့လ၊ ခိုင်မာသော စူးစိုက်မှုနှင့် စူးရှထက်မြက်သော ဉာဏ်ပညာတို့ကို အခြေခံ၍ စနစ်တကျ အားထုတ်မည် ဆိုပါက မိမိတို့ ရည်မှန်းထားသော အမြင့်မြတ်ဆုံးသော လွတ်မြောက်ခြင်း ပန်းတိုင်သို့ မလွဲမသွေ ရောက်ရှိနိုင်မည်သာ ဖြစ်ပါသည်။ ဤဆောင်းပါးတွင် ထိုကဲ့သို့ ခိုင်မာသော တွန်းအားများဖြင့် အရှိတရားကို မည်သို့ မျက်မှောက်ပြုရမည် ဆိုသည်ကို အသေးစိတ် ခွဲခြမ်း လေ့လာသွားမည် ဖြစ်ပါသည်။

၁။ ခန္ဓာ့ယန္တရားကို အရှိအတိုင်း ထိုးထွင်း လေ့လာခြင်း

လိုရာပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် ပထမဦးဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံး အဆင့်မှာ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် ယန္တရားကြီး လည်ပတ်နေပုံကို ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ဖြင့် အရှိကို အရှိတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ ပြင်ပလောကရှိ အရာဝတ္ထုများကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေခြင်းထက်၊ မိမိ၏ အတွင်း သန္တာန်၌ အချိန်နှင့်အမျှ ဖြစ်ပျက်နေသော ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်များကိုသာ မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာခြင်း သည် ဝိပဿနာ၏ အနှစ်သာရ ဖြစ်ပါသည်။

လူသားတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြင်ပလောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်ရန်အတွက် သဘာဝတရားက ဖန်တီးပေးထားသော တံခါးပေါက် ခြောက်ပေါက် အတိအကျ တည်ရှိနေပါသည်။ ၎င်းတို့မှာ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ် ဟူသော ဒွါရခြောက်ပါးပင် ဖြစ်ပါသည်။ ဤတံခါးပေါက်များသည် မည်သည့်အခါမျှ ပိတ်ဆို့နေခြင်း မရှိဘဲ၊ အပြင်ဘက်မှ လာရောက် ရိုက်ခတ်သော အဆင်း၊ အသံ၊ အနံ့၊ အရသာ၊ အတွေ့အထိ၊ အတွေးအာရုံ များနှင့် အချိန်တိုင်း အချိန်တိုင်းတွင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဆုံတွေ့ တိုက်ခတ်နေကြပါသည်။

ထိုသို့ တံခါးပေါက် တစ်ခုခုနှင့် အာရုံ တစ်ခုခု ဆုံတွေ့ တိုက်မိလိုက်သည့် လျှပ်တစ်ပြက် စက္ကန့်ပိုင်းလေး အတွင်းမှာပင်၊ မည်သူကမှ ကြိုတင် စီစဉ် ဖန်တီးထားခြင်း မရှိဘဲ သဘာဝ အလျောက် အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာသော သိမ်မွေ့သည့် အသိစိတ်လေးများ ရှိပါသည်။ ထိုအသိစိတ်လေးများကို “ဝိဉာဏ်” ဟု ခေါ်ဆိုပါသည်။

မျက်စိတံခါးတွင် အဆင်းအာရုံ လာရောက် တိုက်မိသောအခါ “မြင်သိ ဝိဉာဏ်” လေးသည် ရေပြင်တွင် လှိုင်းကလေးများ ထသွားသကဲ့သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာပါသည်။

နားတံခါးတွင် အသံအာရုံ လာရောက် တိုက်မိသောအခါ “ကြားသိ ဝိဉာဏ်” လေး ပေါ်လာပါသည်။

နှာခေါင်းတွင် အနံ့အာရုံ လာရောက် တိုက်မိသောအခါ “နံသိ ဝိဉာဏ်” လေး ပေါ်လာပါသည်။

လျှာပေါ်သို့ အရသာ တစ်ခုခု ရောက်ရှိသွားသောအခါ “စားသိ ဝိဉာဏ်” လေး ပေါ်လာပါသည်။

ကိုယ်ခန္ဓာတွင် အေးခြင်း၊ ပူခြင်း၊ လှုပ်ရှားခြင်း စသည့် အတွေ့အထိများ လာရောက် တိုက်မိသောအခါ “ထိသိ ဝိဉာဏ်” လေး ပေါ်လာပါသည်။

စိတ်ထဲတွင် အတိတ်က အကြောင်းအရာများ၊ အနာဂတ် အစီအစဉ်များကို တွေးတောလိုက်သောအခါ “တွေးသိ ဝိဉာဏ်” လေး ပေါ်လာပါသည်။

ဤဝိဉာဏ်လေးများသည် ပေါ်လာပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစားထိုးစရာ အကြွင်းအကျန် အလျင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်လည် ချုပ်ပျောက်သွားကြပါသည်။ မြင်သိ ဝိဉာဏ်သည် မြင်မှန်း သိပြီးသည်နှင့် ပျက်စီးသွားသကဲ့သို့၊ ကြားသိ ဝိဉာဏ်သည်လည်း ကြားမှန်း သိပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ကွယ်ပျောက်သွားပါသည်။ ဤသည်မှာ မည်သူမျှ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်၍ မရသော၊ တားဆီး၍ မရသော သဘာဝတရား၏ ပကတိ အရှိတရား သက်သက်သာ ဖြစ်ပါသည်။ ယောဂီ တစ်ယောက်၏ တကယ့် လက်တွေ့ အလုပ်မှာ ထိုသို့ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ချက်ချင်း ပြန်လည် ပျက်စီးသွားကြသော ဝိဉာဏ်လေးများ၏ သဘာဝကို ဉာဏ်ဖြင့် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာနေခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။

၂။ အတ္တ အမှောင်ထုကို ခွင်း၍ အရှိတရားကို လက်ခံခြင်း

သာမန် အားဖြင့် သတိမကပ်ဘဲ နေထိုင်သူများသည် ဤကဲ့သို့ အလွန် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေသော ဝိဉာဏ်လေးများ၏ သဘာဝကို သေချာစွာ အနီးကပ် မလေ့လာနိုင်ကြပါ။ ထိုအခါ အမြန်နှုန်း မြင့်မားစွာ ဖြစ်ပျက်နေသော ရုပ်နာမ် အစဉ်တန်းကြီးကို တဆက်တည်း တစပ်တည်း ဖြစ်နေသော အရာတစ်ခု၊ ပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါ တစ်ခု အဖြစ် အထင်အမှား ရှိသွားကြပါသည်။ ထိုအထင်မှားမှုမှ တစ်ဆင့် “ငါ မြင်သည်”၊ “ငါ ကြားသည်”၊ “ငါ ခံစားရသည်” ဟူသော “ငါ” ဟူသည့် မှားယွင်းစွာ ကောက်ချက်ချမှု အတ္တအစွဲကြီး အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာပါတော့သည်။

ထိုသို့ “ငါ” ဟူသော အတ္တ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ပြင်ပ အာရုံများအပေါ်တွင် တုံ့ပြန်မှုများ စတင်ပါတော့သည်။ မိမိ သဘောကျသော အာရုံနှင့် တိုက်မိလျှင် “ငါ လိုချင်သည်” ဟူသော လောဘ ဖြစ်လာပြီး၊ မိမိ မနှစ်သက်သော အာရုံနှင့် တိုက်မိလျှင် “ငါ မကြိုက်ဘူး” ဟူသော ဒေါသ ဖြစ်လာပါသည်။ ထိုလောဘ၊ ဒေါသ အပူမီးများသည် သန္တာန်ကို ပူလောင်စေပြီး သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကို ပိုမို ရှည်လျားအောင် ဖန်တီးပေးနေသော အဓိက လက်သည် တရားခံများပင် ဖြစ်ပါသည်။

ဝိပဿနာ ယောဂီ တစ်ယောက် အနေဖြင့် မိမိ၏ တံခါးပေါက်များတွင် ပေါ်လာသော ဝိဉာဏ်လေးများကို ကြေးမုံမှန်ပြင် ရှေ့တွင် အရိပ်များ လာရောက် ထင်ဟပ်သကဲ့သို့ အရှိကို အရှိတိုင်း ဉာဏ်ကပ်၍ လေ့လာနိုင်လာသော အခါ အံ့မခန်း ပြောင်းလဲမှုကြီး တစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာပါသည်။ မြင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်လေးတွင် “မြင်ခြင်း သက်သက်” သာ ရှိပြီး ထိုလုပ်ငန်းစဉ်ကို နောက်ကွယ်မှ ခိုင်းစေနေသော “ငါ” ဟူသည့် ပြုလုပ်သူ လုံးဝ မရှိကြောင်းကို ဉာဏ်ဖြင့် ရှင်းလင်း ပြတ်သားစွာ မျက်မှောက်ပြုလိုက်ရပါသည်။ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်သည့် အခါတွင်လည်း “ကြားခြင်း သက်သက်” သာ ရှိပြီး၊ အဆိုပါ အသံကို ခံစားနေသော “ငါ” မရှိကြောင်းကို ကိုယ်တွေ့ ထိုးထွင်း သိမြင်သွားပါသည်။

ဤကဲ့သို့ ပကတိ အရှိတရားကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်သွားခြင်းသည် လုပ်ငန်းစဉ်များကို ရပ်တန့်သွားစေခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ပါ။ အလုပ်များကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေမည်၊ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ဆက်လက် ထမ်းဆောင်နေမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုလှုပ်ရှားမှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပူလောင်စေသော “ငါ” ဟူသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး မပါဝင်တော့ခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ အတ္တ ကင်းစင်သွားသော လုပ်ရပ်တိုင်းသည် အလွန် ဖြူစင် သန့်ရှင်းပြီး၊ ထိရောက် အောင်မြင်မှု အမြင့်မားဆုံးသော လုပ်ရပ်များ အဖြစ်သို့ အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲသွားပါတော့သည်။

၃။ မဆုတ်မနစ်သော ခွန်အားများဖြင့် ရှေ့သို့ ချီတက်ခြင်း

လိုရာပန်းတိုင် ဖြစ်သော သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်ရေးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းရာတွင် လမ်းခုလတ်၌ ရပ်တန့် မသွားစေရန် အင်မတန် အားကောင်းသော အတွင်း စိတ်ဓာတ် ခွန်အားများကို မွေးမြူ တည်ဆောက်ထားရန် လိုအပ်ပါသည်။ ဤတွန်းအားများသည် ပြင်ပမှ ရယူရမည့် အရာများ မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ၏ စိတ်အစဉ် အတွင်း၌သာ စနစ်တကျ ပြုစု ပျိုးထောင်ရမည့် အရာများ ဖြစ်ပါသည်။

ပထမဦးစွာ – ဖြူစင်ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှု မိမိ၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် လောကီ အာရုံများအပေါ် သာယာ တွယ်တာနေသော မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်လွှတ်ကာ၊ ခန္ဓာက ပြသနေသည့် ပကတိ အရှိတရားကိုသာ အမြဲတမ်း မျက်မှောက်ပြုလိုသော ဖြူစင် ပြင်းပြသည့် လိုလားမှုကို တည်ဆောက်ရပါမည်။ ဤလိုလားမှုသည် “ငါ” ဟူသော အမှောင်ထုမှ ရုန်းထွက်လိုသည့် သန့်ရှင်းသော ဆန္ဒသက်သက်သာ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုစိတ်အားထက်သန်မှု အားကောင်းနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အပြင်ဘက်မှ မည်သည့် လောကဓံ လှည့်စားမှုကမျှ မိမိအား တရားလမ်းကြောင်းမှ ဆွဲထုတ်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

ဒုတိယ – ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်၌ တည်ရှိသော ခိုင်မာသည့် စူးစိုက်မှု နေ့စဉ် သွားလာ လှုပ်ရှားနေသော အချိန်တိုင်း၊ အလုပ်လုပ်နေသော အချိန်တိုင်းတွင် မိမိ၏ စိတ်အစဉ်ကို ပြင်ပ အာရုံများ နောက်သို့ လွင့်မျော မသွားစေဘဲ၊ ခန္ဓာပေါ်တွင် လက်ရှိ ပေါ်ပေါက်နေသော ဝိဉာဏ်လေးများ၏ ဖြစ်ပျက်မှု အပေါ်၌သာ အပြည့်အဝ စူးစိုက် နစ်မြုပ်ထားရပါမည်။ မြင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၊ ကြားလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်လေးတွင် အာရုံတစ်ခု တိုက်မိတိုင်း “ငါ” ဟု မဝင်ခင် ကြားဖြတ်၍ လေ့လာနိုင်စွမ်းသည် ဤခိုင်မာသော စူးစိုက်မှု၏ အစွမ်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ စိတ်ကို ခန္ဓာနှင့် တစ်သားတည်း အစဉ်မပြတ် ကပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိမှသာလျှင် အရှိတရားကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။

တတိယ – အခက်အခဲများကို အံတုနိုင်သော မဆုတ်မနစ်သည့် ဇွဲလုံ့လ ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ် ဆိုသည်မှာ အားလပ်ချိန် ရမှသာ ထိုင်၍ အားထုတ်ရသော အလုပ် မဟုတ်ပါ။ နေ့စဉ်ဘဝ၏ ထွက်သက်ဝင်သက် တိုင်း၊ ခြေလှမ်းတိုင်း၊ မျက်တောင်ခတ်သည့် အခိုက်အတန့် တိုင်းတွင် ပေါ်ပေါက်နေသော ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ် သက်သက်ကို အရှိန်မပြတ် ဆက်တိုက် လေ့လာနေရမည့် အလုပ် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုသို့ အားထုတ်ရာတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုများ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျင်းရိ ငြီးငွေ့မှုများ ဝင်ရောက်လာပါကလည်း တွန့်ဆုတ်သွားခြင်း အလျင်းမရှိဘဲ၊ ထိုအခက်အခဲ ခံစားချက်များကိုပင် တွေးသိ ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲ သတ်မှတ်ကာ ဇွဲလုံ့လ အပြည့်ဖြင့် အစဉ်တစိုက် ဆက်လက် လေ့လာ အားထုတ်နေရပါမည်။

စတုတ္ထ – လမ်းကြောင်းမှန်ကို အမြဲတည့်မတ်ပေးသော စူးရှသည့် ဉာဏ်ပညာ မိမိ၏ ကျင့်ကြံ အားထုတ်မှု ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံးကို အမှားအယွင်း မရှိစေရန် အမြဲတမ်း ပြန်လည် ဆန်းစစ် တည့်မတ်ပေးနေမည့် ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ပညာသည် အလွန် အရေးကြီးလှပါသည်။ မိမိ လေ့လာနေသည်မှာ တကယ့် ခန္ဓာ၏ အရှိတရားလော၊ သို့မဟုတ် စာအုပ်ထဲမှ မှတ်သားထားသော စာသားများကို စိတ်ကူးဖြင့် ပုံဖော်နေခြင်းလော။ “ငါ ရှုမှတ်နေသည်”၊ “ငါ တရားရနေပြီ” ဟူသော အတ္တမာနများ ပြန်လည် ဝင်ရောက်နေသလော ဆိုသည်ကို ဉာဏ်ဖြင့် အစဉ်မပြတ် စစ်ဆေး ထောက်လှမ်းနေရပါမည်။ ဤကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို ဉာဏ်ဖြင့် အကဲဖြတ်ပေးနေမှသာလျှင် လမ်းမှားသို့ ချော်ထွက် မသွားဘဲ တကယ့် အရှိတရား လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။

၄။ နေ့စဉ်ဘဝ လက်တွေ့နယ်ပယ်မှ အောင်ပွဲများ

ဤသို့ ခိုင်မာသော တွန်းအားများကို အသက်သွင်းပြီးနောက်၊ ယောဂီ တစ်ယောက် အနေဖြင့် မိမိ၏ နေ့စဉ် လှုပ်ရှား ရုန်းကန်နေရသော ဘဝကြီးကိုပင် ဝိပဿနာ အလုပ်အတွက် အကောင်းဆုံးသော လက်တွေ့ စမ်းသပ်ခန်းကြီး အဖြစ် အသုံးချနိုင်စွမ်း ရှိလာပါတော့သည်။ လူစည်ကားသော နေရာ၊ အလုပ်များသော ရုံးခန်း၊ လမ်းပိတ်ဆို့နေသော ကားလမ်းမ စသည့် နေရာများသည် တရားအားထုတ်ရန် အဟန့်အတားများ လုံးဝ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်ကို အနီးကပ် လေ့လာရန် ပေါများလှသော ကုန်ကြမ်းများ အဖြစ်သို့ အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲသွားပါသည်။

ဥပမာအားဖြင့် လုပ်ငန်းခွင်တွင် အဆင်မပြေမှု တစ်ခု ကြုံရ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိအား ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန် လာသည် ဆိုပါစို့။ ထိုအချိန်တွင် “ငါ့ကို စော်ကားသည်” ဟူသော အတွေး မဝင်ခင်၊ ထိုအသံကို နားတံခါးမှ ကြားလိုက်ရသော “ကြားသိ ဝိဉာဏ်” လေး၏ ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားမှု အဖြစ် ချက်ချင်း ရှုထောင့် ပြောင်း၍ လေ့လာလိုက်ပါသည်။ ထိုသို့ လေ့လာလိုက်နိုင်သည့် အတွက် ဝေဖန်သည့် အသံနှင့် မိမိ၏ ကြားတွင် “ငါ” ဟူသော ခံစားမည့်သူ၊ နာကျင်မည့်သူ မရှိတော့ဘဲ၊ ဒေါသ မီးတောက်များသည်လည်း လောင်ကျွမ်းခွင့် မရတော့ဘဲ သဘာဝကျကျ ငြိမ်းအေးသွားပါတော့သည်။

ထို့အတူပင် လမ်းလျှောက်နေစဉ် ခြေဖဝါးနှင့် မြေကြီး ထိတွေ့သွားတိုင်း ပေါ်လာသော “ထိသိ ဝိဉာဏ်” လေးကို ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားသည်ဟု ဉာဏ်ဖြင့် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေပါက၊ လမ်းလျှောက်နေသည့် လှုပ်ရှားမှုသည်ပင်လျှင် အမြင့်မားဆုံးသော ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေပါတော့သည်။ ဤသည်မှာ ပကတိ အရှိတရားကို သိမြင်သူတိုင်း နေ့စဉ်ဘဝတွင် ရယူနိုင်သော အဖိုးမဖြတ်နိုင်သည့် အောင်ပွဲများပင် ဖြစ်ပါသည်။

၅။ အရိယာများစွာ ပေါ်ထွန်းလာမည့် အနာဂတ် လူ့အဖွဲ့အစည်း

ကျနော်တို့ ဤသို့ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဉာဏ်ပညာကို မျှဝေ တိုက်တွန်းနေရခြင်း၏ အဓိက အန္တိမ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်မှာ အခြားမဟုတ်ပါ။ လောကကြီး အတွင်း၌ လူ၊ ရဟန်း အရိယာတတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေးပါ။ ဟူသော မြင့်မြတ်လှသည့် ပန်းတိုင်ပင် ဖြစ်ပါသည်။

အရိယာ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုသည်မှာ ပြင်ပ အသွင်သဏ္ဌာန်များ၊ ရုပ်ဝတ္ထုများဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အလှဆင်နေသူများ မဟုတ်ပါ။ လူစုလူဝေး အခမ်းအနားများကို ဦးဆောင်နေသူများလည်း မဟုတ်ပါ။ အရိယာ ဆိုသည်မှာ မိမိ၏ ခန္ဓာပေါ်က ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်ကို အနီးကပ် လေ့လာပြီး၊ ကိုယ်တွေ့ ဉာဏ်ဖြင့် အရှိတရားကို မျက်မှောက်ပြုကာ “ငါ” ဟူသော အတ္တ အစွဲကြီးကို အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားထားနိုင်သည့် အလွန်တရာမှ ငြိမ်းချမ်းသော သူတော်စင်များကိုသာ ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

အထူးသဖြင့် သာသနာ့ ဝန်ထမ်း ရဟန်းတော်များ အနေဖြင့် အခြားသော ပြင်ပ ဝေယျာဝစ္စများ၊ အဆောက်အအုံ ကြီးကြပ် တည်ဆောက်မှုများ၊ ပွဲလမ်းသဘင် အခမ်းအနား ကျင်းပခြင်းများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်လွှတ် ဖယ်ခွာ၍၊ မိမိ ခန္ဓာပေါ်ရှိ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်များကို ဉာဏ်ဖြင့် အစဉ်မပြတ် လေ့လာသည့် ဝိပဿနာဓုရ တစ်ခုတည်းကိုသာ အပြည့်အဝ အချိန်ပေး အားစိုက်ထုတ်ကြရန် အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပါသည်။ ရဟန်းတော်များ ကိုယ်တိုင် ဤကဲ့သို့ မိမိ လွတ်မြောက်ရေး အတွက် အရှိတရားကို လက်တွေ့ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ဆိုက်ရောက်သော အရိယာများ ဖြစ်လာကြမည် ဆိုပါက၊ ထိုအရိယာ ရဟန်းတော်များ၏ သန္တာန်မှ သဘာဝကျကျ ထွက်ပေါ်လာမည့် အေးချမ်း တည်ငြိမ်သော အဆုံးအမများသည် လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံးကို အလိုအလျောက် ငြိမ်းချမ်း သာယာသွားစေမည် ဖြစ်ပါသည်။

ထို့အတူပင် လူဝတ်ကြောင် ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ဘက်မှလည်း မိမိတို့ ကိုယ်တိုင် နေ့စဉ်ဘဝတွင် ဝိပဿနာကို လက်တွေ့ ကျင့်ကြံ လေ့လာနေရမည် ဖြစ်သကဲ့သို့၊ အခြား တစ်ဖက်တွင်လည်း ပြင်ပ လောကီ ကိစ္စများကို စွန့်လွှတ်ကာ မိမိကိုယ်တိုင် လွတ်မြောက်ရေး အတွက် ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာ အလုပ်ကို အချိန်ပြည့် အားထုတ်နေကြသော ထိုရဟန်းတော်များကိုသာ အဓိကထား ရွေးချယ်ပြီး လိုအပ်သော ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး စသည်တို့ကို မှန်ကန်သော အသိဉာဏ်ဖြင့် လုံလောက်စွာ အားဖြည့် ပံ့ပိုးပေးကြရမည် ဖြစ်ပါသည်။

ဒကာ၊ ဒကာမများက အပြင်ပန်း ခမ်းနားမှုများကို မတောင်းဆိုတော့ဘဲ၊ ဝိပဿနာ ဉာဏ်ပညာကိုသာ တန်ဖိုးထားကြောင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြသလာသော အခါ၊ ရဟန်းတော်များ အတွက်လည်း မဂ်ဖိုလ်လမ်းပေါ်သို့ ဖြောင့်တန်းစွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ရန် အကြီးမားဆုံးသော တွန်းအားကြီး ဖြစ်လာပါတော့သည်။ ဤကဲ့သို့ အားထုတ်သူ ရဟန်းတော်များနှင့် ပံ့ပိုးသူ လူဝတ်ကြောင်များ၏ အကြောင်းအကျိုး ညီညွတ်စွာ ပူးပေါင်း ပါဝင်မှုများ အားကောင်းလာသည်နှင့် အမျှ၊ မကြာသော ကာလအတွင်း၌ပင် အရိယာ ရဟန်းတော်များ၊ အရိယာ လူပုဂ္ဂိုလ်များ သိန်းနှင့်ချီ၍ ပေါ်ထွက်လာတော့မည်မှာ မြေကြီး လက်ခတ်မလွဲပင် ဖြစ်ပါသည်။

အရိယာ ပုဂ္ဂိုလ်များ အများအပြား ပေါ်ထွန်းလာသော လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် လောဘ၊ ဒေါသ၊ မာန အစွဲအလမ်းများ သဘာဝကျကျ ကင်းစင်သွားမည် ဖြစ်ပြီး၊ အချင်းချင်း နားလည်မှု၊ မေတ္တာထားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အမှန်တကယ် အေးချမ်း သာယာသည့် ပတ်ဝန်းကျင်ကြီး အဖြစ်သို့ မလွဲမသွေ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်ပါသည်။

နိဂုံး

အချုပ်အားဖြင့် ထပ်လောင်း အသိပေးလိုသည်မှာ ပကတိ အရှိတရားကို သိမြင်နားလည်ခြင်း သည် မည်သည့်အခါမျှ ဆုတ်ယုတ်ခြင်းကို မဖြစ်စေဘဲ၊ မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အားမာန် အပြည့်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းနိုင်ရန် အလင်းပြပေးခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်း၌ အချိန်နှင့်အမျှ ဖြစ်ပျက်နေသော ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်များကို ပကတိ အတိုင်း ရှုမြင် လေ့လာရာမှ ရရှိလာသော တိုက်ရိုက် အသိဉာဏ် တစ်ခုတည်းသာလျှင် “ငါ” ဟူသော အတ္တအစွဲကို အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားပေးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော လက်နက် ဖြစ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် နေ့လယ်ခင်း၏ အချိန်များတွင် တရားအားထုတ်ရန် ဆန္ဒရှိနေကြသော ဝိပဿနာ ယောဂီ သူတော်စင် အပေါင်းတို့ အနေဖြင့်၊ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ တံခါးပေါက် ခြောက်ပေါက်မှ တစ်ဆင့် အစဉ်မပြတ် ပေါ်ပေါက်နေသော ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်ကို သက်သက်သော သဘာဝတရား အဖြစ် ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ဖြင့် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာသည့် စစ်မှန်သော လက်တွေ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို မဆုတ်မနစ် ဆက်လက် အားထုတ်ကြပါစို့။

ထိုသို့ မိမိ ကိုယ်တွေ့ ဉာဏ်ဖြင့် အရှိတရားကို အပြည့်အဝ လက်ခံ မျက်မှောက်ပြုပြီး၊ ခိုင်မာသည့် အတွင်း တွန်းအားများဖြင့် ကိုယ်တိုင် လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးပမ်းခြင်းဖြင့်သာလျှင်၊ ကျနော်တို့ အားလုံး မျှော်မှန်းထားသည့် လူ၊ ရဟန်း အရိယာတတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေးပါ။ ဆိုသည့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပန်းတိုင်ကြီးဆီသို့ အမြန်ဆုံးနှင့် အသေချာဆုံး လျှောက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။