ရဟန်းတော်များအနေဖြင့် သာသနာ့ဘောင်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တရားဘာဝနာများကို ကြိုးစားအားထုတ်ကြရာတွင် အလွန်တရာ အရေးကြီးပြီး လက်တွေ့ကျလှသော စမ်းသပ်မှုကြီးတစ်ခုနှင့် မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ကြရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ယင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး၏ ဖောက်ပြန်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သော ရောဂါဝေဒနာများကို ခံစားရချိန်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ လူသားတိုင်း၊ ရဟန်းတိုင်းသည် ဤရုပ်အစုအဝေးကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသရွေ့ ဖျားနာခြင်း၊ ကိုက်ခဲခြင်း၊ နာကျင်ခြင်းဟူသော ဒုက္ခလောကဓံနှင့် ကင်းလွတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း တကယ့် စိတ္တာနုပဿနာ ဝိပဿနာအလုပ်ကို အားထုတ်နေသော ရဟန်းတော်များအတွက်မူ ဤရောဂါဝေဒနာ ခံစားရချိန်သည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်စေနိုင်သော လက်တွေ့ အလုပ်ခွင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။ ဤနေရာတွင် အဓိက သော့ချက်မှာ ရုပ်၏ နာကျင်မှုကို အာရုံစိုက်နေမည့်အစား၊ ထိုနာကျင်မှုအပေါ် အခြေခံ၍ ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်၏ ညည်းတွားပူပန်မှု၊ မကျေနပ်မှုများကို ဉာဏ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်လေ့လာရန်ပင် ဖြစ်ပါသည်။

၁။ ရုပ်၏ ဖောက်ပြန်မှုနှင့် စိတ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ခွဲခြားသိမြင်ခြင်း

ပထမဦးစွာ သဘောပေါက်ရမည်မှာ ခန္ဓာကိုယ် (ရုပ်) တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ကိုက်ခဲနာကျင်မှုနှင့် ထိုနာကျင်မှုကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်နေသော စိတ် (နာမ်) တို့သည် တရားသဘောအရ လုံးဝ မတူညီသော သဘောတရားနှစ်ရပ် ဖြစ်သည်ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ပုထုဇဉ် သဘာဝအရ ခန္ဓာကိုယ် တစ်နေရာရာတွင် ရောဂါဝေဒနာ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် “ငါ နာတယ်၊ ငါ ကိုက်တယ်၊ ငါ ခံစားနေရတယ်” ဟူသော အမှတ်သညာဖြင့် ရုပ်၏ ဖောက်ပြန်မှုကို စိတ်က အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဝင်ရောက် ခံစားတတ်ကြပါသည်။ သို့ရာတွင် စိတ္တာနုပဿနာကို အားထုတ်နေသော ရဟန်းတော်တစ်ပါး အနေဖြင့်မူ ရုပ်၏ ဖောက်ပြန်မှု (ရုပ်ဓမ္မ) ကို ရုပ်ဓမ္မသက်သက်အဖြစ် ထားရှိခဲ့ပြီး၊ ထိုရုပ်ဖောက်ပြန်မှုကို အကြောင်းပြု၍ မိမိသန္တာန်တွင် ဆင့်ကဲဖြစ်ပေါ်လာသော မကျေနပ်မှု၊ ဒေါသထွက်မှု၊ ညည်းတွားမှု၊ ပူပန်မှု စသည့် သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) များကိုသာလျှင် သီးသန့် ခွဲထုတ်၍ ဉာဏ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။

မြတ်စွာဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူခဲ့သည့် ဥပမာတစ်ခုကို ဆင်ခြင်ကြည့်ပါက ပိုမို ထင်ရှားပါလိမ့်မည်။ ပုထုဇဉ်တစ်ဦးသည် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားရသောအခါ ရုပ်ကာယနာကျင်မှုဟူသော ပထမမြှားဖြင့် အပစ်ခံရရုံမျှမက၊ ထိုဝေဒနာအပေါ် စိတ်ပျက်ညည်းတွားခြင်း၊ ငိုကြွေးခြင်းဟူသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒုက္ခတည်းဟူသော ဒုတိယမြှားဖြင့်ပါ ထပ်မံ အပစ်ခံရသည်ဟု ဟောကြားထားပါသည်။ သို့သော် တရားအားထုတ်နေသော အရိယာသူတော်စင်သည် ပထမမြှား (ရုပ်နာကျင်မှု) ကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သော်လည်း၊ ဒုတိယမြှား (စိတ်၏ ဆင်းရဲမှု) ကိုမူ ဉာဏ်ဖြင့် ကာကွယ်နိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရဟန်းတော်များအနေဖြင့် ဝေဒနာဖြစ်ပေါ်လာချိန်တွင် ကိုယ်လက်နာကျင်နေသည်ကို အာရုံမပြုဘဲ၊ ထိုနာကျင်မှုကြောင့် စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော “မကျေနပ်သည့် ဝိဉာဏ်” လေးကိုသာ ချက်ချင်း ဖမ်းယူ လေ့လာရမည် ဖြစ်ပါသည်။

၂။ အကြောင်းအကျိုး သက်သက်ဖြစ်သော နာမ်ဓမ္မများကို ဖောက်ထွင်းသိမြင်ခြင်း

ဖျားနာနေချိန်၊ ကိုက်ခဲနာကျင်နေချိန်တွင် “ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ဘာလို့ ဒီလောက်နာနေရတာလဲ၊ ဘယ်တော့များမှ ပျောက်ပါ့မလဲ၊ ဒီဝေဒနာကြီးနဲ့ပဲ သေသွားရတော့မလား” စသဖြင့် ပူပန်သောကရောက်နေသော အတွေးများ၊ ညည်းတွားမှုများ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာတတ်ပါသည်။ ဤနေရာတွင် ထိုညည်းတွားနေသော စိတ်၊ ပူပန်နေသော စိတ်များသည် လွတ်လပ်စွာ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အကြောင်းတရားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသည့် အကျိုးတရားသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ရပါမည်။

ရုပ်ကာယ၏ နာကျင်မှု (ဒုက္ခဝေဒနာ) သည် “အကြောင်းတရား” ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအကြောင်းတရားကို အာရုံပြု၍ မနှစ်သက်မှု၊ တွန်းလှန်လိုမှု၊ ညည်းတွားပူပန်မှု (ဒေါသ၊ ဥဒ္ဓစ္စ၊ ကုက္ကုစ္စ ယှဉ်သော ဝိဉာဏ်) သည် “အကျိုးတရား” အဖြစ် ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဤဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးသည် အလွန်တိကျလှသော သဘာဝနိယာမအတိုင်း အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်၍ ဖြစ်ပျက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ ယင်းကို ဉာဏ်ဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မြင်အောင် ကြည့်နိုင်ပါက၊ ညည်းတွားနေသော စိတ်၊ ပူပန်နေသော စိတ်ဆိုသည်မှာ အစစ်အမှန် ခိုင်မာစွာ တည်ရှိနေသော အရာများ မဟုတ်ဘဲ၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်၍ ပေါ်လာပြီး အကြောင်းကင်းပါက ချက်ချင်း ပြန်လည်ချုပ်ပျောက်သွားမည့် “နာမ်ဓမ္မ” သက်သက်တွေသာ ဖြစ်သည်ဆိုသည်ကို ထိုးထွင်း သိမြင်လာပါလိမ့်မည်။

၃။ ရဟန်းမဟုတ်၊ သတ္တဝါမဟုတ်၊ ငါမဟုတ် ဟူသော အမြင်မှန်ကို တည်ဆောက်ခြင်း

ထိုသို့ အကြောင်းအကျိုး သက်သက်သာ ဖြစ်သော နာမ်ဓမ္မတစ်ခုချင်းစီကို ဉာဏ်ဖြင့် စူးစူးစိုက်စိုက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ လေ့လာကြည့်လိုက်သောအခါ အလွန် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်တွေ့ရှိလာရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ယင်းမှာ ထိုညည်းတွားနေသော နာမ်ဓမ္မ၊ ပူပန်နေသော နာမ်ဓမ္မတို့၏ အတွင်း၌ဖြစ်စေ၊ အပြင်၌ဖြစ်စေ “ငါ” ဆိုသော အရာ လုံးဝ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။

သင်္ကန်းရုံထားပြီး ရဟန်းအဖြစ် ခံယူထားသော်လည်း၊ ပူပန်နေသော ဝိဉာဏ်လေးသည် “ရဟန်း” မဟုတ်ပါ။ နာကျင်မှုကို မခံနိုင်ဖြစ်နေသော အသိစိတ်လေးသည် အသက်ရှင်နေသော “သတ္တဝါ” တစ်ဦးတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ပါ။ ကျနော်တို့ အစဉ်အဆက် ထင်မှတ်စွဲလမ်းနေကြသော ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ၊ ရဟန်း၊ လူ ဆိုသည့် ပညတ်ချက်များမှာ တကယ်တမ်း စိစစ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ငါမဟုတ်၊ ရဟန်းမဟုတ်၊ သတ္တဝါမဟုတ်သော နာမ်ဓမ္မလေးများက အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်ပြီး လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်နေသည့် ဖြစ်စဉ်သက်သက် (Process) သာ ဖြစ်နေသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လာရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဝေဒနာပြင်းထန်လာလေလေ၊ စိတ်၏ ညည်းတွားမှုက မြန်ဆန်လေလေ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုညည်းတွားမှုတိုင်းကို ဉာဏ်ဖြင့် လိုက်လံ ရှုမှတ်နိုင်လေလေ “ငါ” ဆိုသော အစွဲကြီး ပြိုကျလေလေ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

၄။ သဗ္ဗေ ဓမ္မာ အနတ္တာ ကို မျက်မှောက်ပြုခြင်း

ဤကဲ့သို့ သတ္တဝါမဟုတ်၊ ကိုယ်မဟုတ်၊ ရဟန်းမဟုတ်သော နာမ်ဓမ္မများသည် မိမိသဘောအလျောက် အကြောင်းအကျိုး သက်သက် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာသောအခါ၊ “အနတ္တ” ဟူသော စကားလုံး၏ အနက်အဓိပ္ပာယ် အစစ်အမှန်ကို ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ဖြင့် ကောင်းစွာ သဘောပေါက်လာမည် ဖြစ်ပါသည်။

နာကျင်မှုကို မဖြစ်အောင် တားဆီး၍ မရသကဲ့သို့၊ နာကျင်မှုကြောင့် ပေါ်လာတတ်သော ညည်းတွားစိတ်ကိုလည်း အတင်းအဓမ္မ ဖျောက်ဖျက်ပစ်၍ မရပါ။ မိမိက အစိုးရခြင်း၊ မိမိက ပိုင်ဆိုင်ခြင်း၊ မိမိက ဖန်တီးစီမံနိုင်ခြင်း ဘာတစ်ခုမှ မရှိသည်ကို ဉာဏ်ဖြင့် ဖောက်ထွင်းသိမြင်လာပြီး၊ “သဗ္ဗေ ဓမ္မာ အနတ္တာ” (ရုပ်နာမ် စိတ် စေတသိက် အပါအဝင် ခပ်သိမ်းသော တရားတို့သည် အနတ္တသာတည်း၊ ငါပိုင် ငါဆိုင် ငါအစိုးရသော တရား လုံးဝ မဟုတ်ပါတကား) ဟူသော အမြင်မှန် (သမ္မာဒိဋ္ဌိ) အစစ်အမှန်ကို ဆိုက်ရောက်လာမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဤသည်မှာ ဝေဒနာကို ဆရာတင်၍ သံသရာမှ လွတ်မြောက်ကြောင်း လမ်းမှန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။

၅။ အနတ္တအပေါ် လွဲမှားသော အမြင် (အဆိုးမြင်ဝါဒ) ကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်း

ဤနေရာတွင် အထူးသတိပြုရန် လိုအပ်သော၊ အလွန်အရေးကြီးသော အချက်တစ်ချက် ရှိပါသည်။ ယင်းမှာ “အနတ္တ” ဆိုသည်ကို “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး၊ ငါနာနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ ဆေးလည်း မသောက်တော့ဘူး၊ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် လွှတ်ထားလိုက်တော့မယ်” ဟူသော တာဝန်မဲ့သည့် အဆိုးမြင်ဝါဒ (Nihilism / Fatalism) မျိုးနှင့် လုံးဝ မရောထွေးမိစေရန် အထူး သတိပေးလိုပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ သဗ္ဗေ ဓမ္မာ အနတ္တာ ကို သိမြင်ခြင်းဆိုသည်မှာ အရာရာကို လက်မှိုင်ချပြီး အရှုံးပေးလိုက်ရန် လုံးဝ မဟုတ်ပါ။ ရောဂါဝေဒနာဖြစ်လျှင် ဆေးဝါးကုသရမည်၊ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အနေအထိုင် အစားအသောက်များကို ဆင်ခြင်ရမည်။ ဤသည်မှာ အကြောင်းတရားကို ပြုပြင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် အနတ္တကို သိမြင်သော ရဟန်းတော်သည် ဆေးကုသမှု ခံယူရာတွင် “ငါသေသွားမှာလား၊ ရောဂါမပျောက်ဘဲ နေမလား” ဟူသော စိတ်ဆင်းရဲမှု၊ ညည်းတွားမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုများ (ဒုတိယမြှား) လုံးဝ မပါဝင်တော့ဘဲ၊ ရုပ်ကာယကို အကြောင်းအကျိုးအရ ပြုပြင်ခြင်းသက်သက်ကိုသာ ပညာရှိရှိ ဆောင်ရွက်သွားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် အနတ္တကို သဘောပေါက်ခြင်းသည် အရှုံးပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ငါမဟုတ်သော နာမ်ဓမ္မဖြစ်စဉ်ကို မှန်ကန်စွာ သိမြင်ပြီး လွတ်မြောက်ရာလမ်းသို့ တည့်မတ်စွာ လျှောက်လှမ်းခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။

၆။ အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အနတ္တလမ်းမှန်ကို လက်တွေ့ တည်ဆောက်ခြင်း

ရောဂါဝေဒနာ ခံစားရချိန်ကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းလွယ်သော၊ သတိလွတ်လွယ်သော အချိန်ကာလမျိုးတွင် မိမိ၏ ဉာဏ်ကို မလွတ်တမ်း ထိန်းကျောင်းနိုင်ရန်အတွက် “အဓိပတိတရားလေးပါး နှင့်ပြည့်စုံလျှင် မိမိလိုတာ ပြည့်သည်” ဟူသော မူဝါဒကို မဖြစ်မနေ လက်ကိုင်ထားရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဝေဒနာပြင်းထန်လာလေလေ၊ အဓိပတိတရားလေးပါးကို ပိုမို အားကောင်းအောင် တည်ဆောက်ရလေလေ ဖြစ်ပါသည်။

ဆန္ဒာဓိပတိ (ပြင်းပြသော ဆန္ဒ) ៖ ရောဂါဝေဒနာကို ခံစားနေရစဉ်မှာပင် “ဤဝေဒနာသည် ခန္ဓာ၏ သဘောသာ ဖြစ်သည်၊ ဤခန္ဓာရထားသရွေ့ ဤဒုက္ခမျိုး ကြုံရဦးမည်ဖြစ်ရာ၊ ဤသံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်လိုသည်” ဟူသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒကို မွေးမြူရပါမည်။ ညည်းတွားစိတ်ကို စောင့်ကြည့်၍ အရိယာလမ်းသို့ သွားမည်ဟူသော တိကျခိုင်မာသည့် ဆန္ဒရှိရပါမည်။

ဝီရိယာဓိပတိ (မဆုတ်မနစ်သော ဝီရိယ) ៖ ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေသော်လည်း၊ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသမျှသော ညည်းတွားမှု၊ မကျေနပ်မှု ဝိဉာဏ်များကို တစ်ချက်မျှ မလွတ်သွားစေရန် မနားမနေ သတိကပ်၍ အားထုတ်သော ဝီရိယကို အဓိပတိအဖြစ် တင်ထားရပါမည်။ ရောဂါကြောင့် အိပ်ရာထဲ လှဲနေရသော်လည်း အတွင်းစိတ်၏ ဝီရိယမှာမူ မီးတောက်မီးလျှံကဲ့သို့ တက်ကြွနေရပါမည်။

စိတ္တာဓိပတိ (စူးစိုက်သော စိတ်) ៖ နာကျင်နေသော ရုပ်အာရုံဆီသို့ စိတ်ကို မရောက်စေဘဲ၊ ထိုနာကျင်မှုကို အကြောင်းပြု၍ ဖောက်ပြန်လာသော မိမိစိတ်၏ လှုပ်ရှားပြောင်းလဲမှု၊ ညည်းတွားမှုပေါ်၌သာ စိတ်ကို အပြည့်အဝ စူးစိုက်ထားရပါမည်။

ဝီမံသာဓိပတိ (ထိုးထွင်းသိမြင်သော ဉာဏ်ပညာ) ៖ ပေါ်လာသမျှသော ညည်းတွားသည့် ဝိဉာဏ်၊ ကြောက်ရွံ့သည့် ဝိဉာဏ်တို့သည် “ငါမဟုတ်၊ ရဟန်းမဟုတ်၊ သတ္တဝါမဟုတ်၊ အကြောင်းအကျိုး ဖြစ်ပျက်နေသော နာမ်ဓမ္မသက်သက်သာတည်း၊ သဗ္ဗေ ဓမ္မာ အနတ္တာ သဘောတရားများသာတည်း” ဟု အဖန်တလဲလဲ ပိုင်းခြားသိမြင်သော ဉာဏ်ဖြင့် ထိုးထွင်းလေ့လာရပါမည်။

နိဂုံး

အချုပ်အားဖြင့် ပြန်လည် သုံးသပ်ရသော် ရဟန်းတော်များအနေဖြင့် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားရချိန်သည် အလဟဿ အချိန်ကုန်သွားရမည့် အချိန်မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ၏ သန္တာန်၌ ကိန်းအောင်းနေသော “ငါ” ဟူသော အတ္တဒိဋ္ဌိကို ခွာချရန် အကောင်းဆုံးသော အခွင့်အရေးကြီး တစ်ရပ် ဖြစ်ပါသည်။ ရုပ်၏ နာကျင်မှုကို အာရုံမပြုဘဲ၊ ထိုနာကျင်မှုကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသော စိတ်၏ ညည်းတွားပူပန်မှု (ဝိဉာဏ်) ကိုသာ ဉာဏ်ဖြင့် ချက်ချင်း ဖမ်းယူစောင့်ကြည့်ရပါမည်။

ထိုသို့ စောင့်ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုညည်းတွားမှုများသည် အလိုအလျောက် ဖြစ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အကြောင်းအကျိုး သက်သက်ဖြစ်သော နာမ်ဓမ္မများသာ ဖြစ်ကြောင်းကို တွေ့မြင်လာပါမည်။ ထိုနာမ်ဓမ္မတစ်ခုချင်းစီကို ဆန်းစစ်လိုက်သောအခါ ကိုယ်မဟုတ်၊ ရဟန်းမဟုတ်၊ သတ္တဝါမဟုတ်ဘဲ ယာယီဖြစ်ပျက်နေသော သဘောတရားများသာ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်လာပြီး “သဗ္ဗေ ဓမ္မာ အနတ္တာ” ဟူသော အမှန်တရားကို မျက်မှောက်ပြုလာနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။

ယင်းသို့ အနတ္တကို မြင်သော်လည်း အဆိုးမြင်ဝါဒ (Nihilism) သို့ မရောက်စေဘဲ၊ အဓိပတိတရားလေးပါးကို အပြည့်အဝ အသုံးချ၍ အရိယာမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ဆီသို့ ရောက်ရှိရန် မှန်ကန်သော အကြောင်းတရားများကို ပညာရှိရှိ ဆက်လက် ဖန်တီးတည်ဆောက်သွားရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဤကဲ့သို့ ရောဂါဝေဒနာကိုပင် ဝိပဿနာဉာဏ်ရင့်သန်ရေးအတွက် အသုံးချတတ်မည် ဆိုပါက၊ ကျနော်တို့ အထူး မျှော်မှန်းထားသည့် တကယ့် လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုသည့် မွန်မြတ်လှသော သာသနာ့ပန်းတိုင်ကြီးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ မလွဲမသွေ ဆိုက်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားအပ်ပါသည်။ ယခုကဲ့သို့ စိတ္တာနုပဿနာ ကျင့်စဉ်များကို နေ့စဉ်ကြုံတွေ့နေရသော ဘဝအခြေအနေ အသီးသီးတွင် အံဝင်ခွင်ကျ အသုံးချသွားနိုင်မည်ဆိုလျှင်၊ သာသနာတော်ကြီးအတွင်း၌ အရိယာသူတော်စင်များ ဧကန်မလွဲ ပေါ်ထွန်းလာမည်သာ ဖြစ်ပါသည်။