ကျနော်တို့ သံဃာ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာဖြစ်စေ၊ လောကီ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာဖြစ်စေ ပြဿနာတစ်ခုခု ပေါ်လာတဲ့အခါ အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းတတ်ကြတဲ့ အလေ့အထတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ် အစစ်အမှန်ကို ရှာဖွေ ကုသမယ့်အစား၊ မျက်စိရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ အပေါ်ယံ အခြေအနေတွေကိုသာ လိုက်လံ ဖာထေး ပြုပြင်နေခြင်းပါပဲ။ တကယ့် လွတ်မြောက်မှု ပန်းတိုင်ကို သွားမယ့် လမ်းခရီးမှာ ဒီလို အပေါ်ယံ ဖြေရှင်းနည်းတွေဟာ ဘယ်လိုမှ ခရီးမရောက်နိုင်ပါဘူး။

သွေးထဲက ပိုးနှင့် အပေါ်ယံ အနာ (ဥပမာ)

ဒီသဘောတရားကို သေချာ မြင်သာသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ ပြောပြချင်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်မှာ သွေးထဲကို အဆိပ်သင့်ပိုး တစ်မျိုး ဝင်ရောက်နေတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ အရေပြား တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အနာတွေ ဆက်တိုက် ထွက်နေတယ် ဆိုပါစို့။ သူက ဆေးခန်းသွားပြတဲ့အခါ ဆရာဝန်က သွေးထဲက ပိုးကို သေစေမယ့် ဆေးကို မတိုက်ဘဲ၊ အပေါ်ယံ အရေပြားက အနာတွေကိုပဲ လိမ်းဆေးတွေ အထပ်ထပ် လိုက်လိမ်းပေးနေမယ် ဆိုရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ။

ဆေးလိမ်းလိုက်တဲ့အတွက် အနာတွေက ခဏတဖြုတ်တော့ သက်သာသွားသယောင် ရှိပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းပိုင်း သွေးထဲမှာ လှည့်လည်နေတဲ့ ပိုး (တကယ့် ရောဂါဇာစ်မြစ်) မသေသရွေ့တော့ ဒီအနာတွေ (ရောဂါလက္ခဏာ) ဟာ နောက်တစ်နေရာကနေ အမြဲတမ်း ထပ်ထွက်လာဦးမှာ အသေအချာပါပဲ။ အနာကို လိုက်ကုနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူဟာ ရောဂါဝေဒနာကနေ ဘယ်တော့မှ အပြီးတိုင် ပျောက်ကင်းသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျနော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ဝိနည်းဖောက်ဖျက်မှုတွေ၊ လောကီအာရုံ ခုံမင်မှုတွေ၊ ပဋိပက္ခတွေ ဆိုတာဟာ အဲဒီ အရေပြားပေါ်က အနာတွေနဲ့ အတိအကျ တူညီပါတယ်။ အဲဒီ အမှားတွေကို အာဏာစက်နဲ့ ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားတာ၊ ပြစ်ဒဏ်ပေးတာ၊ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းတွေ ထပ်မံ ချမှတ်တာတွေဟာ အပေါ်ယံ လိမ်းဆေး လိမ်းနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပေမယ့်၊ တကယ့် ရောဂါဇာစ်မြစ်ဖြစ်တဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲ၊ လိုချင်တပ်မက်မှု၊ မကျေနပ်မှု စတဲ့ ကိလေသာပိုးတွေ မသေသရွေ့ အမှားတွေနဲ့ ပြဿနာတွေက နေရာအနှံ့မှာ အမြဲတမ်း ခေါင်းထောင်နေဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ရောဂါဇာစ်မြစ်ကို ဖြတ်တောက်မည့် ဝိပဿနာ

ဒီကိလေသာဆိုတဲ့ ရောဂါဇာစ်မြစ်ကို အမြစ်ပြတ် ကုသနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆေးစွမ်းကောင်းကတော့ မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို ဉာဏ်နဲ့ တိုက်ရိုက် လေ့လာတဲ့ ဝိပဿနာအလုပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အပြင်ဘက်က ပြဿနာတွေကို အာရုံစိုက်နေမယ့်အစား၊ မိမိရဲ့ အတွင်းသန္တာန်မှာ တကယ် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရှိတရားကိုသာ မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ရပါမယ်。

နေ့စဉ် သွားလာ လှုပ်ရှားနေစဉ်မှာဖြစ်စေ၊ တရားမှတ်နေစဉ်မှာဖြစ်စေ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ ဖောက်ပြန်မှုတွေကို ချက်ချင်း သတိထားပါ။ ပူလာတာ၊ အေးလာတာ၊ တင်းမာလာတာတွေ ကြုံရတဲ့အခါ ပျောက်ချင်တဲ့ လောဘ၊ မခံနိုင်တဲ့ ဒေါသတွေနဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တာမျိုး လုံးဝ မလုပ်ပါနဲ့။ ဒီဖောက်ပြန်မှုတွေဟာ ပိုင်ရှင်မရှိဘဲ သူ့သဘာဝအတိုင်း သူ အလုပ်လုပ်နေတာ သက်သက်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် လေ့လာပါ။

ထို့အတူပါပဲ၊ အာရုံတံခါးတွေကနေ ဝင်လာတဲ့ အာရုံတွေကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ဝိဉာဏ် ကလေးတွေကိုလည်း အနီးကပ် ခြေရာခံပါ။ မြင်လိုက်တဲ့၊ ကြားလိုက်တဲ့၊ တွေးလိုက်တဲ့ ဝိဉာဏ် ကလေးတွေဟာ အကြောင်းရှိလို့ ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပျက်သွားတာကို တိုက်ရိုက် မြင်အောင် ကြည့်ရပါမယ်။ အာရုံနဲ့ တိုက်မိလို့ ခံစားမှုတစ်ခုခု ပေါ်လာတိုင်း အဲဒီနောက်ကို လိုချင်တာ၊ မလိုချင်တာတွေ ဆက်မလိုက်အောင် အရှိကို အရှိတိုင်း သိမြင်တဲ့ ဉာဏ်နဲ့ ဖြတ်တောက်ရပါမယ်။

ဒီလို ခန္ဓာမှာ တကယ်ဖြစ်နေတဲ့ ရုပ်နဲ့ ဝိဉာဏ် ကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်လာတဲ့အခါ၊ အရာရာကို ကြိုးကိုင်ချယ်လှယ်ချင်နေတဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကြီးဟာ အလိုလို ကွာကျသွားပါတယ်။ ဒါဟာ သွေးထဲကနေ ဒုက္ခပေးနေတဲ့ ကိလေသာ ရောဂါဇာစ်မြစ်ကြီးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရှင်းလင်းလိုက်တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီရောဂါဇာစ်မြစ်ကြီး သေသွားပြီဆိုရင် အပေါ်ယံ အရေပြားက အနာတွေဖြစ်တဲ့ ဝိနည်းဖောက်ဖျက်မှု၊ အကုသိုလ် ဒုစရိုက်မှု ဆိုတာတွေဟာ လိုက်လံ ထိန်းချုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ အလိုအလျောက် ပျောက်ကင်း သန့်စင်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အပေါ်ယံ ရောဂါလက္ခဏာတွေကို အာဏာစက်နဲ့ လိုက်လံ ဖြေရှင်းနေမယ့်အစား၊ တကယ့် ရောဂါဇာစ်မြစ်ကို အမြစ်ဖြတ်ပေးနိုင်တဲ့ ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ကိုသာ ယနေ့ပဲ ဇောက်ချ လေ့လာ အားထုတ်ကြပါစို့လို့ ကျနော် လေးနက်စွာ တိုက်တွန်းလိုက်ပါတယ်။