ဝိပဿနာတရားကို လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများနဲ့တကွ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်နေကြသော ရဟန်းတော်များ အားလုံးအတွက် ယနေ့ လေးလေးနက်နက် ဆွေးနွေးတင်ပြမယ့် အကြောင်းအရာကတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အများစု ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အကြီးမားဆုံးသော အခက်အခဲနှင့် လွဲချော်မှုကြီး တစ်ခု အကြောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျနော်တို့ နေ့စဉ် ရေးသားမျှဝေနေတဲ့ စာစုတွေရဲ့ အဓိက ရည်မှန်းချက်ဟာ လောကကြီးမှာ လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုကဲ့သို့ မွန်မြတ်လှသော ရည်မှန်းချက်ကြီးသို့ တည့်မတ်စွာ ရောက်ရှိရန်အတွက် ကျွန်တော်တို့သည် အပေါ်ယံ အခွံအကာများကို ဖယ်ရှားပြီး၊ ပကတိ အရှိတရားကို ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ဖြင့် ထိုးထွင်း သိမြင်နိုင်ရန် အထူး လိုအပ်လှပါတယ်။ ယနေ့ခေတ် တရားအားထုတ်သူ အများစုသည် ရိပ်သာသို့ ဝင်ရောက်သည့် ဆယ်ရက်၊ တစ်လ စသည့် အချိန်ကာလများတွင်သာ တရားကို ရှာဖွေကြပြီး၊ ရိပ်သာမှ ထွက်လာကာ နေ့စဉ် လူမှုဘဝထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင်မူ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ဟူသော ကိလေသာလှိုင်းတံပိုးများအောက်တွင် လုံးလုံးလျားလျား လွှမ်းမိုးနစ်မွန်းသွားတတ်ကြသည်ကို အလွန် နှမြောဖွယ်ရာ တွေ့မြင်နေရပါသည်။ ဤသည်မှာ တရားအားထုတ်ခြင်း၏ အနှစ်သာရကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးဘဲ၊ “ငါ” ဟူသော အတ္တအစွဲ (သက္ကာယဒိဋ္ဌိ) ကို လက်တွေ့ဘဝတွင် မခွာချနိုင်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်ကို ဝိပဿနာ ဉာဏ်အမြင်ဖြင့် အသေးစိတ် လေ့လာကြည့်ကြပါစို့။

၁။ ရိပ်သာတွင်းမှ ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် နေ့စဉ်ဘဝ၏ ပူလောင်မှု ကွာဟချက်

ရိပ်သာသို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပါသည်။ မိမိအား အနှောင့်အယှက် ပေးမည့်သူ၊ စကားပြောမည့်သူ၊ ပြဿနာ ရှာမည့်သူ မရှိပါ။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် စိတ်သည် ပြင်ပ အာရုံများ၏ ရိုက်ခတ်မှု နည်းပါးသွားသဖြင့် အလိုအလျောက် ငြိမ်သက်လာတတ်ပါသည်။ ထိုငြိမ်သက်မှုကို ယောဂီအများစုက “ငါ တရားရနေပြီ၊ ငါ့စိတ်တွေ အေးချမ်းနေပြီ” ဟု ထင်မှတ်မှားတတ်ကြပါသည်။ တကယ်တော့ ထိုအေးချမ်းမှုသည် အာရုံများကို ဖယ်ရှားထားခြင်းကြောင့် ရရှိလာသော ယာယီ ငြိမ်သက်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ကိလေသာ အမြစ်ပြတ်သွားသော ဝိပဿနာဉာဏ် အစစ်အမှန် မဟုတ်သေးပါ။

ရိပ်သာမှ ပြန်ထွက်လာပြီး အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ သို့မဟုတ် အလုပ်ခွင်သို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာသောအခါ အခြေအနေများသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပါတော့သည်။ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ် ဟူသော ဒွါရများမှတစ်ဆင့် အဆင်း၊ အသံ၊ အနံ့၊ အရသာ၊ အထိအတွေ့ ဟူသော လောကီအာရုံများသည် အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက် ရိုက်ခတ်လာပါတော့သည်။ ထိုအခါ မိမိ အလိုကျ ဖြစ်စေချင်သော မျှော်လင့်ချက်များကြောင့် “လောဘစိတ်” များ ပေါ်လာရပါသည်။ မိမိ အလိုကျ မဖြစ်သောအခါ၊ သူတစ်ပါးက မိမိအား ဝေဖန်သောအခါ၊ စီးပွားရေး လူမှုရေး အဆင်မပြေမှုများ ကြုံလာရသောအခါ ချက်ချင်းဆိုသလို မကျေနပ်သော “ဒေါသစိတ်” များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပါတော့သည်။

“ငါက ရိပ်သာက ထွက်လာတာ၊ တရားတွေ အများကြီး မှတ်လာတာ၊ ငါ့ကိုများ ဒီလို ပြောရသလား” ဟူသော “ငါ” ဇာတ်ကောင်ကြီးသည် အခိုင်အမာ ပြန်လည် ရှင်သန်လာပြီး၊ ရိပ်သာတွင် ရရှိခဲ့သော ငြိမ်းချမ်းမှု ဆိုသည်မှာ လေထဲသို့ လွင့်ပျောက်သွားပါတော့သည်။ ဤသည်မှာ တရားအားထုတ်ခြင်းကို ထိုင်ခုံပေါ်တွင်သာ ရှိသည်ဟု ယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ နေ့စဉ်ဘဝ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည်ပင်လျှင် တကယ့် ဝိပဿနာ လေ့လာရမည့် နေရာအစစ် ဖြစ်သည်ကို မေ့လျော့နေသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

၂။ နေ့စဉ်ဘဝသည်ပင် တကယ့် ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ် နေရာ

စစ်မှန်သော လွတ်မြောက်ခြင်းကို အလိုရှိပါက တရားကို ရိပ်သာထဲတွင်သာ သီးသန့် ထားခဲ့၍ မရပါ။ မိမိ၏ အိမ်၊ အလုပ်ခွင်၊ ကားလမ်းမ၊ ထမင်းစားဝိုင်း စသည့် နေရာတိုင်းသည် ဝိပဿနာ ဉာဏ်သွင်းရမည့် အကောင်းဆုံးသော နေရာများ ဖြစ်ပါသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အာရုံနှင့် ဒွါရ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် “သိစိတ် (ဝိဉာဏ်)” လေးများ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေပါသည်။ မျက်စိဖြင့် မြင်လိုက်တိုင်း မြင်သိစိတ်၊ နားဖြင့် ကြားလိုက်တိုင်း ကြားသိစိတ် များသည် တရစပ် ပေါ်ပေါက်နေပါသည်။ ဝိပဿနာ အလုပ်ဆိုသည်မှာ ထိုသို့ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်၍ ပေါ်လာသော ဝိဉာဏ်လေးများကို “ငါ မြင်သည်၊ ငါ ကြားသည်” ဟု ပိုင်ရှင် မလုပ်ဘဲ၊ သူ၏ သဘောတရားအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း အစားထိုး ချုပ်ငြိမ်းသွားပုံကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ အရှိကိုအရှိအတိုင်း လေ့လာခြင်း ပင် ဖြစ်ပါသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မိသားစုဝင် တစ်ဦးဦးနှင့် စကားများ ငြင်းခုံရသည် ဆိုပါစို့။ တစ်ဖက်လူ၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလို ရင်ဘတ်ထဲ၌ ပူလောင်လာကာ ဒေါသစိတ် ပေါ်လာပါလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် “ငါ စိတ်တိုနေပြီ” ဟု ဇာတ်လမ်း မဆက်ပါနှင့်။ ထိုပညတ်ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ချလိုက်ပြီး၊ မိမိ၏ အတွင်းသန္တာန်သို့ ဉာဏ်လှည့်ကာ “ဪ… မကျေနပ်တဲ့ ဒေါသစိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” ဟု အရှိအတိုင်း လေ့လာကြည့်လိုက်ပါ။ ထိုသို့ လေ့လာလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်လေးတွင်ပင် ထိုဒေါသစိတ်သည် မှီခိုစရာ “ငါ” မရှိတော့သည့်အတွက် အရှိန်သေကာ ချက်ချင်း ပျက်ကျသွားသည်ကို တွေ့မြင်ရပါလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ နေ့စဉ်လှုပ်ရှားမှုများတွင် ပေါ်လာသော “သိစိတ် (ဝိဉာဏ်)” ကိုယ်တိုင် ချုပ်ငြိမ်းသွားပုံကို မြင်အောင်ကြည့်ခြင်း ပင် ဖြစ်ပါသည်။

အိမ်မှုကိစ္စများ ဆောင်ရွက်နေစဉ်၊ တံမြက်စည်း လှည်းနေစဉ်၊ ပန်းကန် ဆေးနေစဉ်များတွင်လည်း ခန္ဓာကိုယ်၏ လှုပ်ရှားမှု (ရုပ်တရား) များနှင့်၊ ထိုလှုပ်ရှားမှုကို သိနေသော သိစိတ် (နာမ်တရား) များ၏ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပျက်နေမှုကို လေ့လာနိုင်ပါသည်။ ထမင်းစားနေစဉ်တွင်လည်း လျှာပေါ်သို့ အစာရောက်သွားချိန်၌ ပေါ်လာသော “အရသာသိစိတ် (ဇိဝှါဝိဉာဏ်)” ကိုယ်တိုင် ချုပ်ငြိမ်းသွားပုံကို မြင်အောင် ကြည့်ရပါမည်။ ဤကဲ့သို့ လေ့လာခြင်းကို အစဉ်တစိုက် ပြုလုပ်နိုင်ပါက၊ ရိပ်သာထဲသို့ သီးသန့် ဝင်စရာ မလိုဘဲ နေ့စဉ်ဘဝထဲတွင်ပင် ဝိပဿနာ ဉာဏ်များ ရင့်သန်လာမည် ဖြစ်ပါသည်။

၃။ အယူမှားကို စွန့်၍ အောင်မြင်မှု၏ ဦးစီးဦးဆောင် ‘အဓိပတိတရားလေးပါး’ သို့ တက်လှမ်းခြင်း

နေ့စဉ်ဘဝတွင် တရားမမှတ်ဖြစ်ခြင်း၊ လောဘ ဒေါသများ လွှမ်းမိုးခံရခြင်းတို့အတွက် လူအများစုသည် ဆင်ခြေမျိုးစုံ ပေးတတ်ကြပါသည်။ “အလုပ်တွေက ရှုပ်နေတော့ အချိန် မရဘူး၊ ငါ့မှာ ပါရမီ မပါသေးလို့ နေမှာပါ၊ ကံ မကောင်းလို့ အခက်အခဲတွေ များနေတာ” စသဖြင့် အပြစ်များကို အခြားနေရာသို့ ပုံချတတ်ကြပါသည်။ မြန်မာဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များကြားတွင် အလွန် ရေပန်းစားသော “ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယ” ဟူသော စကားစုသည် ဤနေရာတွင် အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားသော အယူအဆ အလွဲတစ်ခု ဖြစ်နေပါသည်။ အရာရာကို အတိတ်ကံအပေါ် ပုံချလိုက်ခြင်းသည် ပစ္စုပ္ပန်တွင် ကြိုးစားအားထုတ်ရမည့် တာဝန်ကို လျစ်လျူရှုစေကာ၊ မိမိကိုယ်ကို လက်မှိုင်ချစေပါသည်။ ထို့ကြောင့် “အယူမှား ‘ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယ’ ကိုစွန့်၍ အောင်မြင်မှု၏ ဦးစီးဦးဆောင် ‘အဓိပတိတရားလေးပါး’ သို့ တက်လှမ်းခြင်း” ကို မဖြစ်မနေ ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။

စစ်မှန်သော လွတ်မြောက်ခြင်းကို အလိုရှိပါက မိမိလိုရာ ပန်းတိုင်သို့ မလွဲမသွေ ရောက်ရှိစေမည့် ဤ ‘အဓိပတိတရားလေးပါး’ ကို နေ့စဉ်ဘဝတွင် အပြည့်အဝ တပ်ဆင် အသုံးပြုရပါမည်။

၁။ ဆန္ဒာဓိပတိ (ပြင်းပြသော ဆန္ဒ): “ရိပ်သာရောက်မှ တရားမှတ်မယ်” ဟူသော အတွေးကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ မိမိ ဖြတ်သန်းနေရသော နေ့စဉ်ဘဝ၏ စက္ကန့်တိုင်း မိနစ်တိုင်းတွင် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်လိုသော၊ သောတာပန် အရိယာ အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလိုသော ပြင်းပြသည့်၊ နောက်မဆုတ်သော ဆန္ဒ ရှိရပါမည်။ ဤဆန္ဒသည် အရိယာမဂ်ဆီသို့ သွားမည့် အဓိက တွန်းအား ဖြစ်ပါသည်။

၂။ စိတ္တာဓိပတိ (စူးစိုက်သော စိတ်): အလုပ်လုပ်နေစဉ်ဖြစ်စေ၊ လူမှုဆက်ဆံရေးများ ဆောင်ရွက်နေစဉ်ဖြစ်စေ၊ ပညတ်ဇာတ်လမ်းများ၊ ပူပန်မှုများဆီသို့ စိတ်ကို လုံးလုံးလျားလျား အလွင့်မခံတော့ဘဲ၊ မိမိသန္တာန်တွင် အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဝိဉာဏ်များအပေါ်၌ စိတ်၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုကို အမြဲတမ်း ပြတ်သားစွာ၊ စူးစူးစိုက်စိုက် တပ်ဆင်ထားရပါမည်။ ဒေါသဖြစ်လာလျှင် ဖြစ်လာကြောင်းကို ချက်ချင်း သိနေသော စိတ် ရှိရပါမည်။

၃။ ဝီရိယာဓိပတိ (မဆုတ်မနစ်သော လုံ့လ): တရားအားထုတ်ခြင်းကို ထိုင်ခုံပေါ်တွင်သာ အဆုံးသတ်မပစ်ဘဲ၊ တွေ့ကြုံရသမျှသော အာရုံများအပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် သိစိတ်တိုင်းကို လွတ်မသွားစေရန် မနားမနေ သတိကပ်၍ လေ့လာနေသော လုံ့လဝီရိယ ရှိရပါမည်။ ပျင်းရိစိတ် ဝင်လာလျှင်လည်း လေ့လာမည်၊ မအားလပ်ဟု ထင်လာလျှင်လည်း ထိုထင်သော ဝိဉာဏ်ကိုပင် လေ့လာမည် ဟူသော မဆုတ်မနစ်သော ကြိုးပမ်းမှု ဖြစ်ပါသည်။

၄။ ဝီမံသာဓိပတိ (ထိုးထွင်းသိမြင်သော ဉာဏ်): ပေါ်လာသမျှသော လောဘ၊ ဒေါသ၊ ရုပ်နာမ် သဘောတရားများသည် အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်လာသော အကျိုးတရားများသာ ဖြစ်ပြီး၊ ခိုင်မြဲသော “ငါ” မဟုတ်ကြောင်း၊ အားလုံးသည် ဖြစ်ပေါ်ပြီး ချက်ချင်း ချုပ်ငြိမ်းသွားသော အနတ္တ သဘောတရားများသာ ဖြစ်ကြောင်းကို ပညာဉာဏ်ဖြင့် အမြဲမပြတ် ဆင်ခြင် လေ့လာနေရပါမည်။

ဤအဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် နေ့စဉ်ဘဝကို ဖြတ်သန်းမည်ဆိုပါက ရိပ်သာတွင် ရရှိသော ငြိမ်းချမ်းမှုထက် ပိုမို ခိုင်မာသော၊ ကိလေသာကို အမှန်တကယ် အမြစ်ပြတ်စေသော ဝိပဿနာဉာဏ် အစစ်အမှန်ကို ရရှိလာမည် ဖြစ်ပါသည်။

၄။ အနတ္တကို အဆိုးမြင်ဝါဒအဖြစ် မယူဆရန် အထူးသတိပြုခြင်း

ဝိပဿနာဉာဏ် ရင့်သန်လာပြီး နေ့စဉ်ဘဝတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော လောဘ၊ ဒေါသ စသည်တို့သည် ဝိဉာဏ်၏ ဖြစ်ပျက်မှု သက်သက်၊ “ငါ” မဟုတ်သော အနတ္တ သဘောတရား သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို မြင်လာသောအခါ၊ ယောဂီအချို့တွင် အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားသော အယူအမှား တစ်ခု ဝင်ရောက်လာတတ်ပါသည်။ “အရာရာက အနတ္တပဲ၊ ဒေါသထွက်နေတဲ့ ငါလည်း တကယ်တော့ မရှိဘူးဆိုရင်၊ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် လွှတ်ထားလိုက်တော့မယ်” ဟူသော လက်မှိုင်ချသည့်၊ တာဝန်မဲ့သည့် အဆိုးမြင်ဝါဒ (Nihilism) မျိုး ဖြစ်ပါသည်။

ဤနေရာတွင် အထူး သတိပြုရမည်မှာ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ အနတ္တ ဆိုသည်မှာ ကိုယ်ပိုင်ပြဋ္ဌာန်းခွင့်ရှိသော “ငါ” အကောင်အထည် မရှိခြင်း၊ ထာဝရ ခိုင်မြဲသော အတ္တ မရှိခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အကြောင်းတရားကို မှန်ကန်စွာ ဖန်တီးတည်ဆောက်ရမည့် အလုပ်ကို ရပ်တန့်ပစ်ရန်၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကို စွန့်ပယ်ရန် ဆိုလိုခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ပါ။

ရုပ်နာမ်တို့၏ အကြောင်းအကျိုး သက်သက်ဖြစ်ပျက်နေမှုကို မှန်ကန်စွာ သိမြင်ပြီးနောက်၊ အရိယာမဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ဆီသို့ ရောက်ရှိရန် မှန်ကန်သော အကြောင်းတရားများကို ပညာရှိရှိ ဖန်တီးတည်ဆောက်ရမည်သာ ဖြစ်ပါသည်။ မိမိသန္တာန်တွင် ဒေါသ ပေါ်လာပါက၊ ထိုဒေါသသည် အနတ္တ သဘောတရားမှန်း သိသော်လည်း၊ ထိုဒေါသကို အကြောင်းပြု၍ မိမိ၏ နှုတ်နှင့် ကိုယ်အမူအရာများ ကြမ်းတမ်း မသွားစေရန် အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် ထိန်းကျောင်းရပါမည်။ ဉာဏ်ပညာဖြင့် အကောင်းဆုံး စီမံခန့်ခွဲသွားခြင်းသည်သာ အနတ္တအမြင်ဖြင့် လောကဓံကို အမှန်ကန်ဆုံး တုံ့ပြန်ခြင်း ပင် ဖြစ်ပါသည်။

၅။ ‘ငါ’ ဟူသော အစွဲကို ခွာချခြင်းနှင့် အရိယာ ပန်းတိုင်

နေ့စဉ်ဘဝတွင် ကြုံတွေ့ရသမျှသော အခက်အခဲများ၊ ပြဿနာများ အားလုံး၏ အခြေခံ ရေသောက်မြစ်မှာ “ငါ” ဟူသော သက္ကာယဒိဋ္ဌိ ပင် ဖြစ်ပါသည်။ တီဗွီကြည့်၊ သတင်းနားထောင်ရင်း ပေါ်လာတတ်သော “တုံ့ပြန်စိတ်” (လောဘ၊ ဒေါသ) များကို ဖြစ်စေ၊ သားမြေးများ စုံလင်စွာ လာရောက်လည်ပတ်ချိန် ပေါ်လာတတ်သော “သာယာကျေနပ်စိတ် (လောဘ)” ကို ဖြစ်စေ၊ မိမိ၏ အလိုအတိုင်း ဖြစ်ချင်သော ဆန္ဒများ နောက်ကွယ်တွင် “ငါ” သည် အမြဲတမ်း ပုန်းအောင်းနေပါသည်။

ထို “ငါ” ကို ဖြုတ်ချရန်အတွက် အပြင်လောကကို လိုက်လံ ပြင်ဆင်နေ၍ မရပါ။ အပြင်လောကကို ပြင်မယ့်အစား အတွင်းက “တုံ့ပြန်စိတ်” ကို လေ့လာခြင်း သည်သာလျှင် တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက် ဖြစ်ပါသည်။ အလုပ်ခွင်ထဲတွင် လူတစ်ဦးနှင့် အဆင်မပြေဖြစ်သောအခါ၊ ထိုသူကို လိုက်လံ ပြင်ဆင်နေမည့်အစား မိမိသန္တာန်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော မကျေနပ်သည့် ဝိဉာဏ်လေးကိုသာ အရှိကို အရှိအတိုင်း လေ့လာကြည့်ပါ။ ထိုသို့ လေ့လာလိုက်တိုင်း လေ့လာလိုက်တိုင်း “ငါ” ဟူသော အစွဲသည် တဖြည်းဖြည်း ပါးလျလာပြီး၊ အနတ္တ အမြင်သည် တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာမည် ဖြစ်ပါသည်။

နိဂုံးချုပ်

ဤစာစုကို ဖတ်ရှုနေကြသော ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အပေါင်းတို့နှင့် ရဟန်းတော်များ အားလုံးသည် “တရားဆိုတာ ရိပ်သာထဲမှာပဲ ရှိတယ်” ဟူသော ပညတ်အစွဲများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရိုက်ချိုးပစ်ကြပါ။ နေ့စဉ်ဘဝ၏ လှုပ်ရှားရုန်းကန်မှုတိုင်း၊ အလုပ်လုပ်နေချိန်တိုင်း၊ မိသားစုနှင့် ရှိနေချိန်တိုင်းသည် မိမိ၏ ဝိဉာဏ်ကို လေ့လာရန် အကောင်းဆုံးသော ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းကြီးများ ဖြစ်ပါသည်။

လောဘ၊ ဒေါသများ လွှမ်းမိုးခံနေရသော ပုထုဇဉ် ဘဝမှ ရုန်းထွက်ပြီး၊ အဓိပတိတရားလေးပါးကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ကာ၊ မိမိ၏ ခန္ဓာအတွင်း၌ တရစပ် ဖြစ်ပေါ်ပြောင်းလဲနေသော ဝိဉာဏ်လေးများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ အရှိကိုအရှိအတိုင်း အဆက်မပြတ် လေ့လာကြပါစို့။ ပုထုဇဉ်အဖြစ်နှင့်သာ အချိန်မကုန်စေဘဲ ကိုးကွယ်ခံထိုက်သော သံဃာရတနာ ဖြစ်ရေး လက်တွေ့ကြိုးပမ်းမှု ကို လူရော ရဟန်းပါ မဆုတ်မနစ် ပြုလုပ်ကြပါစို့။

စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး အမြစ်ပြတ် ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန် အရိယာအဖြစ်ကို ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိမည်သာ ဖြစ်ပါသည်။ လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ များများ ပေါ်ထွန်းလာရေးအတွက် ကိုယ်စီကိုယ်စီ ဉာဏ်အလင်းများ ပွင့်လန်းနိုင်ကြပါစေကြောင်း လေးနက်စွာ တိုက်တွန်း နှိုးဆော်အပ်ပါသည်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်ပါသည်။