လူသားတွေရဲ့ သမိုင်းကြောင်း တစ်လျှောက်လုံးကို ပြန်လည် လေ့လာကြည့်မယ် ဆိုရင်၊ ဘေးအန္တရာယ် တစ်ခုခု ကြုံတွေ့လာရတဲ့ အခါတိုင်း၊ ဒါမှမဟုတ် မိမိတို့ မသိနားမလည်နိုင်တဲ့ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေ၊ ကျန်းမာရေး ချို့ယွင်းမှုတွေ၊ စီးပွားရေး အကြပ်အတည်းတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အခါတိုင်းမှာ အပြင်ဘက်က အကူအညီတွေကို အလိုအလျောက် ရှာဖွေတတ်ကြတဲ့ အလေ့အထ တစ်ခု ရှိနေတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို ရှာဖွေတဲ့ နေရာမှာ ယတြာချေခြင်း၊ အခမ်းအနားကြီးတွေ ကျင်းပခြင်း၊ အဆောင်အယောင်တွေ ကိုးကွယ်ခြင်း စတဲ့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို အသုံးပြုပြီး မိမိတို့ရဲ့ ပူလောင်နေတဲ့ စိတ်ကို ပြန်လည် ငြိမ်းချမ်းအောင် ကြိုးစားတတ်ကြပါတယ်။ ဒီလို လုပ်ရပ်တွေဟာ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီပြီး အစဉ်အလာ တစ်ခုလို အမြစ်တွယ်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျနော်တို့အနေနဲ့ အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုတွေကို ခဏလောက် ဘေးဖယ်ထားပြီး၊ ပကတိ အရှိတရားကို ယုတ္တိဗေဒကျကျ ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းပြီး မေးခွန်းထုတ်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်လာပါပြီ။ တကယ်ပဲ အဲဒီလို ယတြာတွေ၊ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အခမ်းအနားတွေက ကျနော်တို့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကို အဆုံးသတ်ပေးနိုင်ပါသလား။

ဒီမေးခွန်းကို ဖြေဆိုနိုင်ဖို့ အတွက် ပထမဦးဆုံး “သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲ” ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာကို အရင်ဆုံး တိတိကျကျ နားလည်ထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ သံသရာ ဆိုတာ အပြင်ဘက် လောကကြီးမှာ ရှိနေတဲ့ နေရာဒေသ တစ်ခု၊ ဒါမှမဟုတ် သွားလာနေရတဲ့ ခရီးစဉ်ကြီး တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ သံသရာရဲ့ အစစ်အမှန် အဓိပ္ပာယ်ဟာ မိမိတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှာ အစဉ်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်တွေရဲ့ လည်ပတ်နေမှုကြီး သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ လည်ပတ်နေမှုကြီးကို ဆင်းရဲဒုက္ခ အဖြစ် ဖန်တီးနေတာကတော့ “ငါ”၊ “ငါ့ဟာ”၊ “ငါ့ကိုယ်ကောင်” ဆိုတဲ့ မှားယွင်းစွာ ကောက်ချက်ချမှု အတ္တအစွဲကြီးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအစွဲကြီး ရှိနေသရွေ့၊ ပြင်ပက အာရုံတွေနဲ့ တိုက်မိတိုင်း လိုချင်တပ်မက်မှု၊ မလိုလားမှု ဆိုတဲ့ လောဘနဲ့ ဒေါသတွေ အမြဲတမ်း ပေါ်ပေါက်နေပြီး၊ စိတ်အစဉ်ဟာ ဘယ်တော့မှ မငြိမ်းချမ်းနိုင်ဘဲ ပူလောင်မှုတွေနဲ့သာ ပြည့်နှက်နေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲရဲ့ အရင်းခံ အကြောင်းတရားပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ယတြာတွေ ပြုလုပ်တာ၊ အခမ်းအနားတွေ ကျင်းပတာ ဆိုတာဟာ အခြေခံအားဖြင့် ကြည့်မယ်ဆိုရင် “ငါ့ကို ဒုက္ခကနေ ကယ်တင်ပါ”၊ “ငါ့ စီးပွားရေး တိုးတက်ပါစေ”၊ “ငါ့ မိသားစု ဘေးအန္တရာယ် ကင်းပါစေ” ဆိုတဲ့ “ငါ” ကို ဗဟိုပြုထားတဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေ အပေါ်မှာ အပြည့်အဝ အခြေခံထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ လုပ်ရပ်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လိုချင်တပ်မက်မှုတွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ၊ မျှော်လင့်ချက်တွေ အခိုင်အမာ ကိန်းအောင်းနေပါတယ်။ ယတြာချေလိုက်လို့ စိတ်ထဲမှာ ယာယီ သက်သာရာ ရသွားနိုင်ပေမယ့်၊ တကယ့် ပူလောင်မှုကို ဖြစ်စေတဲ့ အရင်းအမြစ် ဖြစ်တဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကြီးကိုတော့ ဘယ်လိုမှ အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားပစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ ပြောရရင်၊ ဒီလို ပြင်ပ အရာတွေကို အားကိုးလေလေ၊ အမှန်တရားကို ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်နဲ့ သိမြင်နိုင်စွမ်း ဝေးကွာသွားလေလေ ဖြစ်ပြီး၊ “ငါ လှူတယ်”၊ “ငါ ယတြာချေတယ်” ဆိုတဲ့ အတ္တမာနတွေသာ ပိုမို ကြီးထွားလာစေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ယတြာတွေနဲ့ အခမ်းအနားတွေဟာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကို အဆုံးသတ်ပေးဖို့ နေနေသာသာ၊ အဲဒီ ဆင်းရဲဒုက္ခ လည်ပတ်မှု ယန္တရားကြီးကို ပိုပြီးတော့တောင် ခိုင်မာအောင် ဆက်လက် အသက်သွင်းပေးနေတဲ့ အရာတွေသာ ဖြစ်တယ်လို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကောက်ချက်ချနိုင်ပါတယ်။

ဒါဆိုရင် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကို တကယ်တမ်း အဆုံးသတ်ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းက ဘာလဲ။ အဖြေကတော့ အင်မတန် ရှင်းလင်းပြတ်သားပါတယ်။ မိမိတို့ရဲ့ ခန္ဓာပေါ်မှာ ဉာဏ်သက်ဝင်ပြီး အရှိကို အရှိတိုင်း လေ့လာတဲ့ ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ် တစ်ခုတည်းသာလျှင် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကျင့်စဉ်ဟာ ပြင်ပမှာ သွားရောက် ရှာဖွေရမယ့် အရာ မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိရဲ့ နေ့စဉ် လှုပ်ရှားနေတဲ့ ဘဝထဲမှာပဲ အစဉ်မပြတ် လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်ရမယ့် အလုပ် ဖြစ်ပါတယ်။

ကျနော်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပြင်လောကနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ အတွက် မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ် ဆိုတဲ့ တံခါးပေါက် ခြောက်ပေါက် အတိအကျ ရှိပါတယ်။ အဲဒီ တံခါးပေါက်တွေဆီကို အဆင်း၊ အသံ၊ အနံ့၊ အရသာ၊ အတွေ့အထိ၊ ဓမ္မာရုံ ဆိုတဲ့ အာရုံခြောက်ပါး အမြဲတမ်း ဝင်ရောက် တိုက်ခတ်နေပါတယ်။ အဲဒီလို တိုက်မိလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့် တိုင်းမှာ အသိစိတ်လေးတွေ ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒီ အသိစိတ်လေးတွေကို ဝိဉာဏ် လို့ ခေါ်ပါတယ်။ မျက်စိနဲ့ အဆင်း တိုက်မိတဲ့အခါ မြင်သိ ဝိဉာဏ်လေး ပေါ်လာတယ်။ နားနဲ့ အသံ တိုက်မိတဲ့အခါ ကြားသိ ဝိဉာဏ်လေး ပေါ်လာတယ်။ ဒီလို ပေါ်လာတဲ့ ဝိဉာဏ်လေးတွေဟာ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် ရပ်တန့်တည်မြဲနေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းဆိုသလို အစားထိုးစရာ မကျန်အောင် ပြန်လည် ချုပ်ပျောက်သွားကြပါတယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတဲ့ သဘာဝတရား သက်သက်ဟာ ပကတိ အရှိတရားပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဝိပဿနာ အားထုတ်တယ် ဆိုတာ အဲဒီ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ဝိဉာဏ်လေးတွေရဲ့ သဘာဝကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ မြင်ရင် မြင်မှန်း သိတယ်၊ မြင်သိ ဝိဉာဏ်လေး ပျက်သွားတာကို လေ့လာတယ်။ ကြားရင် ကြားမှန်း သိတယ်၊ ကြားသိ ဝိဉာဏ်လေး ပျက်သွားတာကို လေ့လာတယ်။ ဒီလို လေ့လာမှု အားကောင်းလာတဲ့အခါ၊ မြင်တာဟာ “ငါ” မဟုတ်ဘူး၊ ကြားတာဟာ “ငါ” မဟုတ်ဘူး၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး အကြောင်းကင်းသွားရင် ပျက်သွားတဲ့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ် သက်သက်သာ ဖြစ်တယ် ဆိုတာကို ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်နဲ့ အထင်းသား သိမြင်လာပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို သိမြင်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ မှားယွင်းစွာ ကောက်ချက်ချမှု အစွဲကြီးဟာ အလိုလို ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ အဲဒီ အတ္တအစွဲကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ အပူမီးတွေ အားလုံးလည်း အမြစ်ပြတ် ချုပ်ငြိမ်းသွားပါတော့တယ်။ ဒါဟာ ယတြာတွေ၊ အခမ်းအနားတွေနဲ့ ဘယ်လိုမှ လဲလှယ်လို့ မရနိုင်တဲ့၊ တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲရဲ့ အဆုံးသတ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီလို ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာ အလုပ်ကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့ အတွက် အစဉ်အလာတွေ နောက်ကို အကန်းယုံ လိုက်နေလို့ မရပါဘူး။ မိမိတို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ အတွင်း အင်အားစုတွေ ဖြစ်တဲ့ အဓိပတိတရားလေးပါး ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်ဆောက်ပြီး မဆုတ်မနစ် အားထုတ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

ပထမဦးဆုံး အနေနဲ့ ဆန္ဒာဓိပတိ ကို မွေးမြူရပါမယ်။ မိမိရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ယတြာတွေ ပြုလုပ်ပြီး လောကီ စည်းစိမ်တွေ ရဖို့၊ ဘေးအန္တရာယ် ကင်းဖို့ ဆိုတဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ ဆန္ဒမျိုးတွေကို အပြီးတိုင် စွန့်လွှတ်ရပါမယ်။ အဲဒီအစား ခန္ဓာမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ပကတိ အရှိတရားကို ထိုးထွင်းသိမြင်ပြီး၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အမှောင်ထုကနေ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်လိုတဲ့ ဖြူစင်ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒသာလျှင် လွှမ်းမိုးနေရပါမယ်။ ဒီဆန္ဒဟာ အရိယာ ဖြစ်လိုတဲ့ ဆန္ဒ၊ အမှန်တရားကို မျက်မှောက်ပြုလိုတဲ့ ဆန္ဒ အစစ်အမှန် ဖြစ်ပါတယ်။

ဒုတိယ အနေနဲ့ စိတ္တာဓိပတိ ဖြစ်ပါတယ်။ နေ့စဉ် သွားလာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ မိမိရဲ့ စိတ်ကို ပြင်ပက ပွဲလမ်းသဘင်တွေ၊ အခမ်းအနားတွေ၊ လောကီ အာရုံတွေဆီကို လွင့်မျော မသွားစေဘဲ၊ မိမိ ခန္ဓာပေါ်မှာ လက်ရှိ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ဝိဉာဏ်လေးတွေရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှု အပေါ်မှာသာ အပြည့်အဝ စူးစိုက် နစ်မြုပ်ထားရပါမယ်။ အာရုံတိုက်တိုင်း ပေါ်လာတဲ့ အသိစိတ်လေးကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နိုင်တဲ့ ခိုင်မာတဲ့ စူးစိုက်မှု ရှိမှသာ အရှိတရားကို အမိဖမ်းနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

တတိယ အနေနဲ့ ဝီရိယာဓိပတိ လိုအပ်ပါတယ်။ ဝိပဿနာ အလုပ်ဆိုတာ အားလပ်ချိန်လေးမှာ သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်လုပ်ရုံနဲ့ ပြီးသွားတဲ့ အလုပ် မဟုတ်ပါဘူး။ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ ထွက်သက်ဝင်သက် တိုင်းမှာ၊ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ၊ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အခိုက်အတန့် တိုင်းမှာ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ် သက်သက်ကို အရှိန်မပြတ် ဆက်တိုက် လေ့လာနေရမယ့် အလုပ် ဖြစ်ပါတယ်။ ပျင်းရိခြင်း၊ တွေဝေခြင်း၊ တွန့်ဆုတ်ခြင်း အလျင်းမရှိဘဲ၊ အခက်အခဲတွေ ဖိအားတွေ ကြုံလာတိုင်း အဲဒါတွေကိုပါ လေ့လာစရာ အာရုံအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး မဆုတ်မနစ်သော လုံ့လနဲ့ အားထုတ်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

စတုတ္ထကတော့ ဝီမံသာဓိပတိ ဖြစ်ပါတယ်။ ဤသည်မှာ မိမိရဲ့ အားထုတ်မှု ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံးကို အမြဲတမ်း ပြန်လည် စစ်ဆေး တည့်မတ်ပေးနေမယ့် ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ပညာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ မိမိ လုပ်ဆောင်နေတဲ့ အရာတွေဟာ တကယ်ပဲ အရှိတရားကို လေ့လာနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီလား။ ရှုမှတ်နေရင်းနဲ့ “ငါ ရှုမှတ်နေတယ်” ဆိုတဲ့ အတ္တတွေ ပြန်ဝင်လာသလား ဆိုတာကို အမြဲတမ်း စူးစမ်း ဆန်းစစ်နေရပါမယ်။ ဉာဏ်နဲ့ စစ်ဆေးခြင်း မရှိရင် လမ်းချော်သွားနိုင်တဲ့ အတွက် ဝီမံသာဓိပတိဟာ အလွန်ပဲ အရေးကြီးလှပါတယ်။

ကျနော်တို့ရဲ့ အဓိက ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်ဟာ အင်မတန်မှ ရှင်းလင်းပါတယ်။ အဲဒါကတော့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အရိယာ ဆိုတာ ယတြာတွေ ချေပြီး စီးပွားရှာနေတဲ့ သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ အခမ်းအနားတွေ ကျင်းပပြီး အချိန်ကုန်နေတဲ့ သူတွေလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အရိယာ ဆိုတာ မိမိရဲ့ ခန္ဓာပေါ်က ဝိဉာဏ်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို အနီးကပ် လေ့လာပြီး၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ မှားယွင်းစွာ ကောက်ချက်ချမှုကို အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားထားနိုင်တဲ့ အတွက်၊ ဘယ်လို လောကဓံမျိုးနဲ့ပဲ ကြုံကြုံ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်နေတဲ့ သူတော်စင်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အကယ်၍သာ ကျနော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်း အတွင်းမှာ ရှိတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာတွေ အနေနဲ့ အနှစ်သာရ မရှိတဲ့ ယတြာတွေ၊ အခမ်းအနားတွေမှာ အချိန်တွေ၊ ငွေကြေးတွေ၊ ခွန်အားတွေ ဖြုန်းတီးနေမယ့် အစား၊ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဝိပဿနာကို နေ့စဉ် အားထုတ်၊ ရဟန်းတော်များကိုလည်း ဝိပဿနာဓုရကိုသာ အပြည့်အဝ အားစိုက်ထုတ်နိုင်အောင် မှန်ကန်တဲ့ အသိဉာဏ်နဲ့ ပံ့ပိုးပေးကြမယ် ဆိုရင်၊ မကြာခင် အချိန်အတွင်းမှာပဲ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ကို ဆိုက်ရောက်သွားတဲ့ အရိယာ ရဟန်းတော်တွေ၊ အရိယာ လူဝတ်ကြောင်တွေ သိန်းနဲ့ချီပြီး ပေါ်ထွက်လာတော့မှာ အသေအချာပါပဲ။

ဒီလို အရိယာတွေ အများအပြား ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံး အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာနဲ့ အခိုင်မာဆုံးသော အကာအကွယ်ကြီး ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ အရိယာ ပုဂ္ဂိုလ်တို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ဒေါသ၊ မာန၊ လိုချင်တပ်မက်မှုတွေ လုံးဝ ချုပ်ငြိမ်းသွားပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ သူတို့ဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာမယ့် အေးချမ်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေဟာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလိုအလျောက် ငြိမ်းချမ်းသွားစေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ပြင်ပကနေ အတင်းအကျပ် ဥပဒေတွေနဲ့ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လူသားတွေရဲ့ နှလုံးသား အတွင်းပိုင်းကနေ စစ်မှန်စွာ မြစ်ဖျားခံလာတဲ့ ပကတိ ငြိမ်းချမ်းရေး အစစ်အမှန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံးချုပ် အနေနဲ့ ပြောရမယ် ဆိုရင်၊ ယတြာတွေ၊ အခမ်းအနားတွေ၊ အဆောင်အယောင်တွေ ဆိုတာဟာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကို လုံးဝ အဆုံးသတ် မပေးနိုင်တဲ့အပြင်၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အတ္တကို ပိုမို ကြီးထွားစေပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခကိုသာ ရှည်လျားစေတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်တယ် ဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ လွတ်မြောက်မှု ဆိုတာ ပြင်ပမှာ မရှိဘဲ မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှာသာ ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှု အကန်းယုံတွေ နောက်ကို လိုက်နေခြင်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်လွှတ်ပြီး၊ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ် တို့မှ တစ်ဆင့် ပေါ်ပေါက်လာသော ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်ကို အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် နေ့စဉ် မပျက်မကွက် စောင့်ကြည့် လေ့လာကြပါစို့။ ထိုသို့ ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့်သာလျှင် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကို အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်ပေးနိုင်မည့် အရိယာ အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး၊ လူ၊ ရဟန်း အရိယာများစွာ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုသည့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပန်းတိုင်ဆီသို့ အမှန်တကယ် လျှောက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားအပ်ပါသည်။