လောကကြီးမှာ အကြွေးယူထားရင် ပြန်ဆပ်ရမယ်ဆိုတာ အင်မတန် ရိုးရှင်းပြီး ရှင်းလင်းတဲ့ သဘောတရားပါ။ အကြွေးယူထားပြီး မဆပ်ရင် လောကဥပဒေအရရော၊ လူမှုရေးအရရော အပြစ်ရှိပါတယ်။ ဒါက လောကီရေးရာ ကိစ္စပါ။ ဒါပေမယ့် လောကုတ္တရာရေးရာဖြစ်တဲ့ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ အဆုံးအမ သာသနာတော်တွင်းမှာတော့ ဒီထက်ပိုပြီး ကြီးမားလေးနက်တဲ့၊ အင်မတန် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြွေးကိစ္စကြီး တစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ရဟန်းတွေ တင်နေတဲ့ မြတ်စွာဘုရား၏ အကြွေး ပါပဲ။
ကျနော်က ရဟန်းတစ်ပါး မဟုတ်ပါဘူး။ လူ အရိယာ ဥပါသကာ တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီကနေ့ မြင်တွေ့နေရတဲ့ အခြေအနေတွေအရ ရတနာသုံးပါးရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး၊ ကြွေးရှင်ဖြစ်တဲ့ မြတ်စွာဘုရား ကိုယ်စား ဒီအကြွေးတွေကို ချက်ချင်း ပြန်ဆပ်ဖို့ ရဟန်းတွေကို ကျနော်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ သတိပေးချင်ပါတယ်။
ရဟန်းဆိုသည်မှာ အကြွေးယူထားသူ ဖြစ်သည်
ပထမဆုံး သဘောပေါက်ရမှာက ရဟန်းဘဝ စတင်တဲ့ အချိန်ကိစ္စပါ။ လူတစ်ယောက်ဟာ သာသနာဘောင်ထဲ ဝင်တော့မယ်ဆိုရင် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာဆီမှာ သင်္ကန်းတောင်းရပါတယ်။ ဘာအတွက် တောင်းတာလဲ။ “သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ပါရစေ” ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းနဲ့ တောင်းခံတာပါ။ ဒီစကားဟာ မြတ်စွာဘုရားရှေ့မှောက်မှာ ကတိကဝတ်ပြုလိုက်တာပါပဲ။ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကလည်း ဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ သံသရာက လွတ်မြောက်အောင် အားထုတ်တော့မယ့်သူ၊ မဂ်ဖိုလ်ရအောင် ကျင့်ကြံပြီး အရိယာ ဖြစ်လာမယ့်သူလို့ ယုံကြည် မျှော်လင့်တဲ့အတွက် “ဘိက္ခု” ဆိုတဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ပေးသနားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီလို အသိအမှတ်ပြုလိုက်တဲ့အတွက် ဘာတွေ ဖြစ်လာသလဲ။ လောကမှာရှိတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ (ဒကာ၊ ဒကာမ) တွေက သူတို့ရဲ့ ချွေးနည်းစာနဲ့ ရှာဖွေထားတဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို အသုံးချပြီး ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး ဆိုတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကို ထောက်ပံ့လှူဒါန်းကြပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ သေသေချာချာ ကွဲကွဲပြားပြား သိဖို့လိုတာက ဒကာ၊ ဒကာမတွေဟာ အဲဒီ ရဟန်းဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကြည်ညိုလွန်းလို့၊ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဘုန်းကံကြောင့် လှူနေကြတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ လှူနေတာဟာ မြတ်စွာဘုရားကို ယုံကြည်လို့၊ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ သားတော်တွေ၊ သံသရာက လွတ်အောင် ကျင့်ကြံနေတဲ့ ယောဂီတွေမို့လို့ ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး လှူနေကြတာပါ။
ဒါကြောင့် ရဟန်းတွေ နေ့စဉ် ဘုန်းပေးသုံးဆောင်နေတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါး မှန်သမျှဟာ လူတွေဆီက ရနေတာ မှန်ပေမယ့်၊ တကယ့် ပိုင်ရှင်အစစ်က မြတ်စွာဘုရား ဖြစ်ပါတယ်။ လူတွေအပေါ်မှာ အကြွေးတင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မြတ်စွာဘုရားက သူ့ကို ယုံကြည်တဲ့ လူတွေကို အသုံးပြုပြီး ရဟန်းတွေ တရားအားထုတ်ရာမှာ စားဝတ်နေရေး မပူပန်ရအောင် ထောက်ပံ့ပေးထားတာပါ။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ရဟန်းတစ်ပါး စားလိုက်တဲ့ ဆွမ်းတစ်လုပ်၊ ဝတ်လိုက်တဲ့ သင်္ကန်းတစ်မြှေး၊ နေလိုက်တဲ့ ကျောင်းတစ်ခန်း မှန်သမျှဟာ မြတ်စွာဘုရားဆီကနေ ယူသုံးထားတဲ့ “အကြွေး” တွေချည်းပါပဲ။
အကြွေးမဆပ်လိုသူကို လူယုတ်မာဟု ခေါ်သည်
မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင်က ပါဠိတော်မှာ တိတိကျကျ မိန့်တော်မူခဲ့ဖူးပါတယ်။ လောကမှာ အကြွေးယူထားလျက်နဲ့၊ အဲဒီအကြွေးကို ပြန်ဆပ်ဖို့ စိတ်ကူး လုံးဝမရှိတဲ့သူကို “လူယုတ်မာ” လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား သတ်မှတ် ပညတ်တော်မူခဲ့ပါတယ်။
ဒီစကားကို လက်ရှိ ရဟန်းတွေရဲ့ အခြေအနေနဲ့ တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးကြည့်ပါ။ ရဟန်းဝတ်လာကတည်းက “သံသရာက လွတ်အောင် အားထုတ်ပါ့မယ်” ဆိုပြီး မြတ်စွာဘုရားဆီကနေ ပစ္စည်းလေးပါးကို အကြွေးယူ စားသောက်နေကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်း လက်တွေ့မှာ ဘာလုပ်နေကြသလဲ။ တရားအားထုတ်ပြီး မဂ်ဖိုလ်ကျအောင် လုပ်တဲ့ ရဟန်း ဘယ်နှစ်ပါး ရှိသလဲ။ အနည်းဆုံး သောတာပန်ဖြစ်ပြီး အထက်မဂ်အတွက် အားထုတ်နေသူ (သေက္ခ) အဖြစ်နဲ့ စိုက်လိုက်မတ်တတ် ဝိပဿနာ ကျင့်ကြံနေသူ ဘယ်လောက်များများ ရှိသလဲ။
အများစုကတော့ စာသင်မယ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ဝင်လာပြီး စာလေး နည်းနည်းပါးပါး တတ်တာနဲ့ ဟောရေး၊ ပြောရေး၊ နာမည်ရရေး၊ လာဘ်လာဘ ပေါများရေးကိုပဲ ဦးတည်နေကြပါတယ်။ အနေကဇာတင်၊ အသုဘ၊ အိမ်သစ်တက် အစရှိတဲ့ ပွဲတက်ကိစ္စတွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ပြီး ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေကြပါတယ်။ လူတွေနဲ့ ရောနှောပြီး လောကီအာရုံတွေထဲမှာ သာယာနေကြပါတယ်။ ဒါတွေဟာ သံသရာက လွတ်ကြောင်း အလုပ်တွေ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ မြတ်စွာဘုရား မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ အရိယာအလုပ်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒီလို ဝိပဿနာတရားကို စိုက်လိုက်မတ်တတ် အားမထုတ်ဘဲ နေ့ရက်တွေကို ကုန်လွန်စေနေတယ် ဆိုတာဟာ၊ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အကြွေးတွေ ထပ်ထပ်ပြီး ယူနေလျက်နဲ့ ပြန်ဆပ်ဖို့ စိတ်ကူး လုံးဝမရှိတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ စကားတော်အရ ဆိုရင် အကြွေးရှိလျက်နဲ့ မဆပ်ချင်တဲ့ သူတွေဟာ “လူယုတ်မာ” တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သင်္ကန်းဝတ်ထားပြီး လူယုတ်မာ အဖြစ်ကို ခံယူမလားဆိုတာ ရဟန်းများ ကိုယ်တိုင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် စဉ်းစားရမယ့် အချိန် ရောက်နေပါပြီ။
အကြွေးကို မည်သို့ ဆပ်မည်နည်း
ဒီအကြွေးတွေကို ပြန်ဆပ်ဖို့ နည်းလမ်းက ငွေကြေးနဲ့ ဆပ်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘုရားတည်၊ ကျောင်းဆောက်၊ စာတွေချပို့နေရုံနဲ့လည်း အကြွေးကျေသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါတွေဟာ မူလပေးထားတဲ့ ကတိကဝတ် မဟုတ်လို့ပါပဲ။ အကြွေးကျေဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ မိမိခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ရုပ်တရား နာမ်တရားတွေရဲ့ ဖြစ်ပျက်နေမှုကို ဉာဏ်နဲ့ ဖောက်ထွင်းသိမြင်အောင် အားထုတ်ပြီး၊ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ရရှိကာ အရိယာပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာဖို့ပါပဲ။
ဒီနေရာမှာ အလွန် အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခုကို ထပ်လောင်း သတိပေးချင်ပါတယ်။ အချို့က “အနတ္တ” သဘောကို လွဲမှားစွာ ယူဆတတ်ကြပါတယ်။ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့၊ အစိုးမရလို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး၊ ဖြစ်ချင်တာ ဖြစ်ပါစေ” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒ (Pessimism) လက်မှိုင်ချဝါဒ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ “အနတ္တ” ဆိုတာ အထူးလိုအပ်တဲ့အခါမျိုးမှာ ထည့်သွင်းဆင်ခြင်ရမယ့်၊ အကြောင်းနဲ့ အကျိုးကို ပိုင်းခြားသိမြင်ပြီး မှန်ကန်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေကို ဉာဏ်နဲ့ တွန်းတင် အသုံးချရမယ့် တက်ကြွတဲ့ သဘောတရားပါ။ ရုပ်နာမ်ဖြစ်စဉ်တွေအပေါ်မှာ ငါဆိုတဲ့ အစွဲအလမ်း ကင်းကင်းနဲ့၊ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ပညာရှိရှိ စီမံရမယ့် အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီ အနတ္တ သဘောကို အဆုံးတိုင်အောင် မြင်မှသာလျှင် အကြွေးကျေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အကြွေးဆပ်ခြင်း
တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မလုပ်နိုင်လောက်အောင်လည်း မခက်ခဲပါဘူး။ အဓိပတိတရားလေးပါး နဲ့ပြည့်စုံရင် မိမိလိုတာ ပြည့်တယ် ဆိုတဲ့အတိုင်း၊ ဒီတရားလေးပါးကို လက်ကိုင်ထားဖို့ပဲ လိုပါတယ်။
၁။ ဆန္ဒာဓိပတိ: သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ တကယ်ကို လွတ်မြောက်ချင်တဲ့၊ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ အကြွေးကို တကယ် ပြန်ဆပ်ချင်တဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒ ရှိရပါမယ်။
၂။ ဝီရိယာဓိပတိ: အဲဒီဆန္ဒကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့အတွက် အချိန်မဆိုင်းဘဲ၊ လောကီကိစ္စတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး တရားရှုမှတ်ခြင်း အလုပ်ကို မနားမနေ အားထုတ်တဲ့ ဝီရိယ ရှိရပါမယ်။
၃။ စိတ္တာဓိပတိ: မိမိရဲ့ စိတ်ကို တခြား အာရုံတွေဆီ မလွင့်စင်စေဘဲ၊ ရုပ်နာမ်ဖြစ်ပျက်မှု အပေါ်မှာသာ စူးစူးစိုက်စိုက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညွတ်ထားတဲ့ စိတ် ရှိရပါမယ်။
၄။ ဝီမံသာဓိပတိ: ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောတရားတွေကို အပေါ်ယံမဟုတ်ဘဲ၊ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ အမြင်နဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်တဲ့ စူးစမ်းဆင်ခြင်တတ်တဲ့ ဉာဏ်ပညာ ရှိရပါမယ်။
ဒီ အဓိပတိတရားလေးပါးနဲ့သာ စိုက်လိုက်မတ်တတ် အားထုတ်မယ်ဆိုရင် မဂ်ဖိုလ်ဆိုတာ မဝေးပါဘူး။ ပထမမဂ် (သောတာပတ္တိမဂ်) ကို ရသွားပြီ ဆိုတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သက္ကာယဒိဋ္ဌိ၊ ဝိစိကိစ္ဆာ စတဲ့ ကိလေသာတွေ ပြုတ်ကျသွားပြီး အမြင်မှန် ရသွားပါပြီ။ အဲဒီအချိန်ကျမှသာ မြတ်စွာဘုရားဆီက ယူထားတဲ့ အကြွေးတွေဟာ စတင်ပြီး ကျေပွန်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။
နောက်ဆုံး တောင်းဆိုချက်
ကျနော် ရေးတဲ့ စာတွေ၊ ရေးခိုင်းမယ့် စာတွေရဲ့ ရည်မှန်းချက်ဟာ ရှင်းပါတယ်။ လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ပါပဲ။ ဒီရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည် ဖော်ဖို့အတွက်၊ ယခုအချိန်မှာ မြတ်စွာဘုရား ကိုယ်စား ကျနော်က ရဟန်းများရဲ့ အကြွေးကို သတိပေး တောင်းဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
အရှင်ဘုရားတို့… အရှင်ဘုရားတို့ နေ့စဉ် စားသောက်နေတာ အရှင်ဘုရားတို့ ပိုင်တဲ့အရာတွေ မဟုတ်ဘူး။ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ အကြွေးတွေ ဖြစ်တယ်။ သံသရာက လွတ်အောင် အားမထုတ်ဘူး ဆိုရင် အရှင်ဘုရား တို့ဟာ မြတ်စွာဘုရား ပညတ်ခဲ့တဲ့ “လူယုတ်မာ” စာရင်းထဲ ဝင်သွားလိမ့်မယ်။ အချိန်တွေ ဖြုန်းမနေပါနဲ့တော့။ ပွဲတက်ကိစ္စတွေ၊ လာဘ်လာဘ ကိစ္စတွေ၊ သံသရာလည်မယ့် ကိစ္စတွေကို ရပ်တန်းက ရပ်လိုက်ပါတော့။ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပါ။ သဒ္ဓါတရားနဲ့ လှူဒါန်းနေကြတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာတွေရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပါ။
အခုချက်ချင်း ဝိပဿနာတရားကို အဓိပတိတရားလေးပါးနဲ့ အားထုတ်ကြပါ။ အနတ္တကို ဉာဏ်နဲ့ ဖောက်ထွင်းမြင်အောင် ကြိုးစားကြပါ။ မဂ်ဖိုလ်ဆိုက်အောင် တစ်ကြောင်းတည်းသော စိတ်နဲ့ အားသွန်ခွန်စိုက် လုပ်ကြပါ။ မြတ်စွာဘုရား၏ အကြွေးကို ဆပ်ချိန်တန်ပါပြီ။ အကြွေးကင်းစင်သော၊ အရိယာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသော ရဟန်းကောင်းများ အမြန်ဆုံး ဖြစ်လာကြပါစေလို့ တောင်းဆိုရင်း နိဂုံးချုပ်လိုက်ပါတယ်။