ညနေပိုင်း အချိန်အခါမှာ တစ်နေ့တာလုံးရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ဝိပဿနာ ဉာဏ်ရေစင်နဲ့ ဆေးကြောပြီး၊ တကယ့် ပကတိ အရှိတရားကို လက်တွေ့ လေ့လာ အားထုတ်နေကြတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့…

တစ်နေ့တာ လုပ်ငန်းခွင်ကနေ အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့ ဒီလို ညနေခင်း အချိန်လေးတွေဟာ မိမိရဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ နေ့ခင်းဘဝကို ဉာဏ်နဲ့ ပြန်လည် သုံးသပ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်အခါပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အလုပ်ခွင် ဆိုတာဟာ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေတဲ့ နေရာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ မျက်စိရှေ့မှာ မြင်စရာ အာရုံတွေ၊ နားထဲကို ကြားစရာ အသံတွေ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်နေတဲ့ နေရာကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို အာရုံတွေ ပေါများလှတဲ့ နေရာမှာ ကျနော်တို့ဟာ သာမန်အားဖြင့် “ငါ မြင်တယ်”၊ “ငါ ကြားတယ်” ဆိုတဲ့ အတ္တ အမြင်နဲ့ပဲ အလုပ်တွေကို လုပ်ဆောင် ဖြတ်သန်းလေ့ ရှိကြပါတယ်။ ဒီလို “ငါ” လို့ ထင်မှတ်နေသရွေ့ အလုပ်ခွင်ရဲ့ ဖိအားတွေ၊ ပင်ပန်းမှုတွေ၊ စိတ်တိုစရာ ဝမ်းသာစရာတွေဟာ ကျနော်တို့ရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို အပြည့်အဝ ကျရောက်လာပါတော့တယ်။

ဒါပေမယ့် တကယ့် လက်တွေ့ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ကို နားလည်ထားတဲ့ ယောဂီ တစ်ယောက် အနေနဲ့တော့ ဒီမြင်ခြင်း၊ ကြားခြင်း တွေရဲ့ နောက်ကွယ်က သဘာဝကို အရှိကို အရှိတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ လေ့လာကြည့်ဖို့ လိုအပ်လှပါတယ်။ တကယ်တမ်း ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါ၊ အလုပ်ခွင်ထဲမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ ခိုင်မြဲတဲ့ ပြုလုပ်သူ လုံးဝ မရှိဘဲ၊ မြင်သိစိတ်၊ ကြားသိစိတ် လို့ ခေါ်တဲ့ “ဝိဉာဏ်” အသိစိတ်လေးတွေ သက်သက်သာ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေကြောင်းကို လက်တွေ့ မျက်မှောက်ပြု လာနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၁။ မြင်သိစိတ် (မြင်သိ ဝိဉာဏ်) ကို လက်တွေ့ လေ့လာခြင်း

အလုပ်ခွင်မှာ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ဖတ်နေရတဲ့ အချိန်၊ စက်ပစ္စည်းတွေရဲ့ မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်နေရတဲ့ အချိန်၊ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေရဲ့ မျက်နှာတွေကို ကြည့်နေရတဲ့ အချိန်တွေကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အဲဒီလို ကြည့်လိုက်တဲ့ လျှပ်တစ်ပြက် အခိုက်အတန့်လေးမှာ ကျနော်တို့ရဲ့ မျက်စိ (စက္ခုဒွါရ) နဲ့ အပြင်က အဆင်းအာရုံ (ရူပါရုံ) တို့ လာရောက် တိုက်မိသွားကြပါတယ်။

အဲဒီလို တိုက်မိသွားတဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေး အတွင်းမှာပဲ၊ ဘယ်သူကမှ ကြိုတင် ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်ဘဲ အကြောင်းတရား ဆုံစည်းမှုကြောင့် အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ အသိစိတ်လေး တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကို “မြင်သိ ဝိဉာဏ်” လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဒီမြင်သိ ဝိဉာဏ်လေးဟာ အဆင်းကို မြင်မှန်း သိလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အစားထိုးစရာ အကြွင်းအကျန် လုံးဝ မရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်လည် ချုပ်ပျောက် သွားပါတယ်။

လုံခြုံရေး ကင်မရာ ဥပမာ – ဒီသဘောတရားကို ပိုမို ရှင်းလင်းသွားအောင် ရုံးခန်း ထောင့်မှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ လုံခြုံရေး ကင်မရာ (Security Camera) တစ်လုံးရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံနဲ့ နှိုင်းယှဉ် လေ့လာကြည့်ကြပါစို့။ အဲဒီ ကင်မရာဟာ သူ့ရှေ့က ဖြတ်သွား ဖြတ်လာ လုပ်နေတဲ့ လူတွေ၊ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အဆက်မပြတ် မှတ်တမ်းတင် နေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ ကင်မရာမှာ “ငါ ဒီလူကို မြင်တယ်”၊ “ငါ ဒီပစ္စည်းကို သဘောကျတယ်” ဆိုတဲ့ ခံစားချက်၊ အတ္တ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ သူဟာ အလင်းရောင်နဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်တွေ လာရောက် ရိုက်ခတ်တဲ့ အခါ သဘာဝ အလျောက် ပုံရိပ် ဖမ်းယူပေးနေတဲ့ ယန္တရား သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျနော်တို့ရဲ့ မျက်စိ တံခါးပေါက်ဟာလည်း အဲဒီ ကင်မရာ လိုပါပဲ။ အလုပ်ခွင်မှာ စာရွက်စာတမ်းတွေကို မြင်လိုက်တဲ့ အခါ “ငါ ဖတ်နေတယ်” လို့ ယူဆမယ့် အစား၊ မျက်စိနဲ့ အဆင်း တိုက်မိလို့ “မြင်သိ ဝိဉာဏ်လေး ပေါ်လာတယ်၊ ပြီးတော့ ပျက်သွားတယ်” လို့ အရှိကို အရှိတိုင်း ဉာဏ်နဲ့ အသာအယာ သတိကပ် လေ့လာလိုက်ပါ။ မြင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ထဲမှာ “ငါ” လုံးဝ မပါဝင်ဘဲ၊ မြင်သိ ဝိဉာဏ် သက်သက်သာ အလုပ်လုပ်နေတာကို ရှင်းလင်းစွာ တွေ့မြင်ရပါလိမ့်မယ်။

၂။ ကြားသိစိတ် (ကြားသိ ဝိဉာဏ်) ကို လက်တွေ့ လေ့လာခြင်း

ထို့အတူပါပဲ၊ အလုပ်ခွင် ဆိုတာ အသံတွေနဲ့ အမြဲတမ်း ပြည့်နှက်နေတဲ့ နေရာပါ။ အထက်လူကြီးက ညွှန်ကြားချက် ပေးတဲ့ အသံ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ အချင်းချင်း စကားပြောဆိုသံ၊ စက်ပစ္စည်းတွေ လည်ပတ်နေတဲ့ အသံ အစရှိတဲ့ အသံပေါင်းစုံဟာ မိမိရဲ့ နားတံခါး (သောတဒွါရ) ဆီကို အချိန်နဲ့ အမျှ လာရောက် ရိုက်ခတ်နေကြပါတယ်။

အသံလှိုင်း တစ်ခု နားထဲကို ဝင်လာတဲ့ အခါ၊ နားတံခါးနဲ့ အသံ တိုက်မိပြီး အသံကို ကြားသိလိုက်တဲ့ “ကြားသိ ဝိဉာဏ်” လေး လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒီ ဝိဉာဏ်လေး ဟာလည်း ကြားမှန်း သိပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပျက်စီး သွားတာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သာမန် အချိန်တွေမှာတော့ အဲဒီ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ယန္တရားကို ဉာဏ်နဲ့ မမြင်တဲ့ အတွက် “သူက ငါ့ကို အပြစ်တင်တယ်”၊ “သူက ငါ့ကို ချီးမွမ်းတယ်” ဆိုပြီး အသံရဲ့ အဓိပ္ပာယ် ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာ စိတ်က မျောပါသွားကာ လောဘ၊ ဒေါသတွေ ဖြစ်ပေါ်လာရပါတယ်။

အသံဖမ်းစက် ဥပမာ – ဒီဖြစ်စဉ်ကို အသံဖမ်းစက် (Voice Recorder) တစ်ခုရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံနဲ့ လေ့လာကြည့်ပါ။ အစည်းအဝေး ခန်းထဲမှာ ချထားတဲ့ အသံဖမ်းစက်ဟာ လူတွေရဲ့ အသံတွေ၊ ဆူညံသံတွေကို ဖမ်းယူပါတယ်။ အဲဒီ စက်ကလေးဟာ ဆူညံသံ ကြားလို့ ဒေါသထွက်တာ၊ သာယာတဲ့ အသံ ကြားလို့ ပျော်ရွှင်သွားတာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ အသံလှိုင်းတွေ လာတိုက်တဲ့ အတွက် မှတ်တမ်းတင်ပေးတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဝိပဿနာ ယောဂီ တစ်ယောက် အနေနဲ့ အလုပ်ခွင်မှာ အသံတွေ ကြားရတဲ့ အခါ အဲဒီ အသံဖမ်းစက်လို သဘောထားပြီး လေ့လာရပါမယ်။ အထက်လူကြီးက မိမိကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်တဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီ အချိန်မှာ “ငါ့ကို ပြောတယ်” ဆိုတဲ့ အတ္တကို ခဏဖယ်ထားပြီး၊ “နားနဲ့ အသံ တိုက်မိလို့ ကြားသိ ဝိဉာဏ်လေး ပေါ်လာတာပဲ” လို့ ချက်ချင်း ရှုထောင့်ပြောင်းပြီး လေ့လာလိုက်ပါ။ အသံဆိုတာ ဖြစ်ပြီးရင် ချက်ချင်း ပျက်သွားတဲ့ သဘာဝ ရှိပါတယ်။ အဲဒီ ကြားသိစိတ် ဝိဉာဏ်လေးဟာ ကြားပြီးတာနဲ့ လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။ ဒီလို သဘာဝ ယန္တရား သက်သက် အဖြစ် ဉာဏ်နဲ့ မြင်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ ဒေါသ ဖြစ်စရာ အကြောင်းရင်းဟာ အလိုအလျောက် ပြုတ်ကျသွားပြီး စိတ်ဟာ အလွန်ပဲ တည်ငြိမ် အေးချမ်းသွားပါလိမ့်မယ်။

၃။ ဝိဉာဏ်သက်သက်သာ ရှိကြောင်း လက်တွေ့ သိမြင်ခြင်း၏ ရလဒ်များ

ဒီလို မျက်စိ၊ နား စတဲ့ တံခါးပေါက်တွေကနေ ဝင်လာတဲ့ အာရုံတွေကို “ငါ” လို့ မသတ်မှတ်ဘဲ၊ မြင်သိ ဝိဉာဏ်၊ ကြားသိ ဝိဉာဏ် စတဲ့ ဝိဉာဏ် သက်သက် အဖြစ် လက်တွေ့ လေ့လာလာနိုင်တဲ့ အခါ၊ အလုပ်ခွင်မှာ အောက်ပါ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို လက်တွေ့ ခံစားလာရပါမယ်။

• ဖိအားများ လျော့ကျသွားခြင်း: အလုပ်များလို့ ပင်ပန်းတဲ့ အခါ “ငါ ပင်ပန်းတယ်” ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို ဖယ်ရှားပြီး၊ ပူလောင်မှုတွေကို ခံစားသိနေတဲ့ ဝိဉာဏ်လေးတွေရဲ့ အဖြစ်အပျက် အဖြစ်သာ လေ့လာလိုက်တဲ့ အတွက်၊ ပခုံးပေါ်က ကြီးမားတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ချထားလိုက်ရသလို ပေါ့ပါးသွားပါလိမ့်မယ်။ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေပေမယ့် စိတ်ဖိစီးမှု ဆိုတာ လုံးဝ မရှိတော့ပါဘူး။

• ပဋိပက္ခများ ကင်းစင်လာခြင်း: လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ အမြင်မတူမှုတွေ ကြုံလာတဲ့ အခါ၊ သူတို့ရဲ့ စကားသံတွေကို “ကြားသိ ဝိဉာဏ်” အဖြစ် သက်သက်သာ လေ့လာနိုင်တဲ့ အတွက် ကိုယ့်ဘက်က ဒေါသနဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေ မရှိတော့ပါဘူး။ အတ္တကင်းစင်တဲ့ ဉာဏ်နဲ့သာ တုံ့ပြန် ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိလာတဲ့ အတွက် အလုပ်ခွင်မှာ အပြန်အလှန် နားလည်မှုနဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုတွေ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်。

• လေ့လာစရာ ကွင်းပြင်ကြီး ဖြစ်လာခြင်း: အလုပ်ခွင် ဆိုတာ ငြီးငွေ့စရာ၊ စိတ်ညစ်စရာ နေရာ တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ၊ အချိန်နဲ့ အမျှ ဖြစ်ပျက် ပြောင်းလဲနေတဲ့ ဝိဉာဏ် အသိစိတ်လေးတွေကို အနီးကပ် မျက်ခြည်မပြတ် လေ့လာစရာ အကောင်းဆုံး လက်တွေ့ စမ်းသပ်ခန်းကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတော့တယ်။

နိဂုံး

အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင်၊ အလုပ်လုပ်နေစဉ် ကျနော်တို့ ကြုံတွေ့ရသမျှသော မြင်ခြင်း၊ ကြားခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း အားလုံးသည် ပကတိ အရှိတရားတွင် “ငါ” လုပ်နေခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းတို့သည် သက်ဆိုင်ရာ တံခါးပေါက်များနှင့် အာရုံများ ဆုံတွေ့မှုကြောင့် အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ချက်ချင်း ပြန်လည် ချုပ်ပျောက်သွားကြသော “ဝိဉာဏ်” လေးများ၏ ဆက်တိုက် လည်ပတ်နေမှု ယန္တရား သက်သက်သာ ဖြစ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် ယခု ညနေခင်း အချိန်မှ စ၍ မနက်ဖြန် အလုပ်ခွင်သို့ ရောက်ရှိသွားသော အခါတိုင်း၊ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ ယောဂီ သူတော်စင် အပေါင်းတို့ အနေဖြင့် မိမိတို့၏ မြင်သိစိတ်၊ ကြားသိစိတ် လေးများကို ဇာတ်လမ်း ပုံပြင်များ အဖြစ် မျောပါ မသွားစေဘဲ၊ ဖြစ်ပေါ်ပြီး ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားသော သဘာဝ ဝိဉာဏ် သက်သက် အဖြစ်သာ ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ဖြင့် အသာအယာ သတိကပ်၍ လေ့လာသွားကြပါရန် အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။ ထိုသို့ အရှိကို အရှိတိုင်း မျက်ခြည်မပြတ် လေ့လာခြင်းဖြင့် နေ့စဉ်ဘဝ၏ ရုန်းကန်မှုများ ကြားမှပင် အမှန်တကယ် အေးချမ်း တည်ငြိမ်သော လွတ်မြောက်မှုဆီသို့ အရောက်လှမ်းနိုင်မည်သာ ဖြစ်ပါသည်။