လူသားတို့၏ သမိုင်းကြောင်းနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖြတ်သန်းမှု ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးကို နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်၍ သေချာစွာ ဆန်းစစ်ကြည့်မည် ဆိုပါက၊ အလွန်တရာမှ ထင်ရှားသော အားနည်းချက် တစ်ရပ်ကို တွေ့ရှိရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအရာမှာ မိမိတို့ ကိုယ်တိုင် နားမလည်နိုင်သော၊ ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်သော လောကဓံ အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် အခါတိုင်း၊ ပြင်ပမှ အစွမ်းသတ္တိ တစ်ခုခု သို့မဟုတ် အစဉ်အလာအရ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော အယူအဆ တစ်ခုခုအပေါ်တွင် အလွယ်တကူ မှီခို တတ်ကြခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ ဘိုးဘေးဘီဘင်များ လက်ထက်ကတည်းက ပြုလုပ်လာခဲ့သောကြောင့် လည်းကောင်း၊ လူအများစုက မှန်ကန်သည်ဟု လက်ခံထားသောကြောင့် လည်းကောင်း၊ စာပေကျမ်းဂန်များတွင် ပါရှိနေသောကြောင့် လည်းကောင်း ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ဖြင့် စူးစမ်း ဆန်းစစ်ခြင်း အလျင်းမရှိဘဲ အလွယ်တကူ လက်ခံလိုက်ကြပါသည်။ ဤသည်မှာ မျက်စိစုံမှိတ် ယုံကြည်ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုကဲ့သို့သော အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပကတိ အရှိတရားကို ဖုံးကွယ်ထားသော အမှောင်ထုကြီး တစ်ခု အခိုင်အမာ တည်ရှိနေပါသည်။

ဝိပဿနာ အားထုတ်နေကြသော ယောဂီ သူတော်စင်များ အနေဖြင့်၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်လိုပါက ဤကဲ့သို့သော မျက်စိစုံမှိတ် ယုံကြည်မှု ထောင်ချောက်များ အတွင်းမှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရုန်းထွက်နိုင်ရန် အထူး လိုအပ်လှပါသည်။ အရာခပ်သိမ်းကို အခြားသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်က ပြောပြ၍ ယုံကြည်နေမည့် အစား၊ သဘာဝတရား၏ တိကျသေချာလှသော အကြောင်းတရားနှင့် အကျိုးတရား ဆက်စပ်မှုကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ပညာဖြင့်သာ ထိုးထွင်း၍ အကဲဖြတ်ရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပါသည်။

အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုများ၏ ဆိုးကျိုးများနှင့် “ငါ” ဟူသော အတ္တ

မျက်စိစုံမှိတ် ယုံကြည်မှုများ၏ အဆိုးရွားဆုံးသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမှာ လူသားတို့၏ လွတ်လပ်စွာ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းနှင့် အမှန်တရားကို ရှာဖွေနိုင်စွမ်းကို အပြည့်အဝ ရပ်တန့်ပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ လူတစ်ယောက်သည် အရာတစ်ခုကို အကန်းယုံဖြင့် လက်ခံလိုက်ပြီ ဆိုသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ထိုအရာအပေါ်တွင် ထပ်မံ၍ မေးခွန်းထုတ်ခြင်း၊ စူးစမ်းခြင်းများကို ပြုလုပ်တော့မည် မဟုတ်ပါ။ ထိုအခါ မိမိ၏ စိတ်အစဉ်တွင် မှားယွင်းစွာ ကောက်ချက်ချမှုများ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး၊ ထိုယုံကြည်မှုကိုပင် “ငါ၏ အယူဝါဒ”၊ “ငါ၏ ယုံကြည်ချက်” ဟူ၍ အတ္တမာနများ အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်း ဖန်တီးလိုက်ပါတော့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် – ပြင်ပတွင် ရှိနေသော ရုပ်ဝတ္ထု အဆောက်အအုံကြီးများကို ကိုးကွယ် ဆည်းကပ်ခြင်း၊ အဓိပ္ပာယ်ကို တိတိကျကျ နားမလည်ဘဲ စာသားများကို သက်သက် ရွတ်ဖတ်နေခြင်း၊ ပွဲလမ်းသဘင် အခမ်းအနားများတွင် ပါဝင်ခြင်း စသည်တို့ကို ပြုလုပ်ရုံဖြင့် ကုသိုလ်ရသည်၊ ကောင်းကျိုး ချမ်းသာကို ရရှိနိုင်သည်ဟု မျက်စိစုံမှိတ် ယုံကြည်ထားကြပါသည်။ ထိုလုပ်ရပ်များ၏ အကျိုးဆက် အနေဖြင့် မိမိ၏ သန္တာန်တွင် “ငါ လှူဒါန်းနိုင်သည်”၊ “ငါသည် သူတော်ကောင်း ဖြစ်သည်” ဟူသော အတ္တအစွဲများသာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးပွားလာနေသည်ကို သတိမပြုမိကြတော့ပါ။ ဤကဲ့သို့ “ငါ” ကို ရှေ့တန်းတင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ဟူသော အပူမီးများသည် မည်သည့်အခါမျှ ငြိမ်းအေးသွားမည် မဟုတ်ဘဲ၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကို ပိုမို ရှည်လျားစေရန်သာ တွန်းအားပေးနေမည် ဖြစ်ပါသည်။

အကြောင်းအကျိုးကို ဉာဏ်ဖြင့် အကဲဖြတ်ခြင်း (ပကတိ အရှိတရား)

အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုများမှ ရုန်းထွက်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ လောကကြီး၏ ဖြစ်စဉ်များကို အကြောင်းတရားနှင့် အကျိုးတရား သက်သက် အဖြစ်သာ မြင်အောင် ကြည့်နိုင်စွမ်း ရှိခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ မည်သည့် အရာမျှ အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်း မရှိသကဲ့သို့၊ မည်သည့် တန်ခိုးရှင် တစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ဖန်ဆင်း စီမံထားခြင်းလည်း မရှိပါ။ ဤသဘောတရားကို ပြင်ပ လောကကြီးတွင် လိုက်လံ ရှာဖွေနေရန် မလိုဘဲ၊ မိမိတို့၏ လက်ရှိ ရှင်သန် လှုပ်ရှားနေသော ခန္ဓာကိုယ် ယန္တရားကြီး အတွင်း၌ပင် အထင်အရှား လေ့လာ တွေ့ရှိနိုင်ပါသည်။

လူသားတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အပြင်ဘက် လောကကြီးနှင့် ဆက်သွယ်ရန်အတွက် မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ် ဟူသော တံခါးပေါက် ခြောက်ပေါက် (ဒွါရ ခြောက်ပါး) အတိအကျ တည်ရှိနေပါသည်။ ဤတံခါးပေါက်များသည် အပြင်ဘက်မှ လာရောက် ရိုက်ခတ်သော အဆင်း၊ အသံ၊ အနံ့၊ အရသာ၊ အတွေ့အထိ၊ အတွေးအာရုံ ဟူသော အာရုံများနှင့် အချိန်နှင့်အမျှ မပြတ်တမ်း ဆုံတွေ့နေကြပါသည်။ ထိုသို့ ဆုံတွေ့ တိုက်မိလိုက်သည့် လျှပ်တစ်ပြက် အခိုက်အတန့်လေး အတွင်း၌ပင် “ဝိဉာဏ်” ဟု ခေါ်ဆိုသော အသိစိတ်လေးများသည် အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာပါတော့သည်။

• မျက်စိတံခါးနှင့် အဆင်းအာရုံ တိုက်မိခြင်း ဟူသော “အကြောင်းတရား” ကြောင့်၊ မြင်သိ ဝိဉာဏ်လေး ဟူသော “အကျိုးတရား” ဖြစ်ပေါ်လာပါသည်။

• နားတံခါးနှင့် အသံအာရုံ တိုက်မိခြင်း ဟူသော “အကြောင်းတရား” ကြောင့်၊ ကြားသိ ဝိဉာဏ်လေး ဟူသော “အကျိုးတရား” ဖြစ်ပေါ်လာပါသည်။

• စိတ်တံခါးနှင့် အတွေးအာရုံ တိုက်မိခြင်း ဟူသော “အကြောင်းတရား” ကြောင့်၊ တွေးသိ ဝိဉာဏ်လေး ဟူသော “အကျိုးတရား” ဖြစ်ပေါ်လာပါသည်။

ဤသည်မှာ မည်သူကမှ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်၍ မရသော၊ မည်သည့် ယုံကြည်မှုနှင့်မျှ မသက်ဆိုင်သော သဘာဝ၏ တိကျလှသည့် အကြောင်းအကျိုး ယန္တရား သက်သက်သာ ဖြစ်ပါသည်။ ပေါ်ပေါက်လာသော ထိုဝိဉာဏ်လေးများသည်လည်း အမြဲတမ်း ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဖြစ်ပေါ်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစားထိုးစရာ အကြွင်းအကျန် အလျင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်လည် ချုပ်ပျောက်သွားကြပါသည်။ ဝိပဿနာ ယောဂီ တစ်ယောက်၏ တကယ့် လက်တွေ့ အလုပ်ဆိုသည်မှာ ဤကဲ့သို့ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ် တို့မှ တစ်ဆင့် အဆက်မပြတ် ပေါ်ပေါက်နေသော ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်ကို အနီးကပ် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာခြင်း ပင် ဖြစ်ပါသည်။ မြင်လျှင် မြင်မှန်း သိသည်၊ ကြားလျှင် ကြားမှန်း သိသည်။ ထိုသို့ သိလိုက်သော ဝိဉာဏ်လေးသည် ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်ကို ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ဖြင့် ထိုးထွင်း၍ သိမြင်အောင် ကြိုးပမ်းရမည် ဖြစ်ပါသည်။

“ငါ” ဟူသော အမှောင်ထုကို ဉာဏ်အလင်းဖြင့် ခွင်းခြင်း

ဝိဉာဏ်၏ ဖြစ်ပျက်မှုကို အကြောင်းနှင့် အကျိုး သက်သက် အဖြစ် ဉာဏ်ဖြင့် အကဲဖြတ်နိုင်လာသော အခါ၊ ယခင်က အမြစ်တွယ်နေခဲ့သော “ငါ မြင်သည်”၊ “ငါ ကြားသည်”၊ “ငါ တွေးသည်” ဟူသော မှားယွင်းစွာ ကောက်ချက်ချမှု အတ္တအစွဲကြီးသည် အလိုအလျောက် ပြိုကျ ပျက်စီးသွားပါတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်တွင် မျက်စိ၊ အဆင်း နှင့် မြင်သိ ဝိဉာဏ် သာလျှင် ရှိပြီး ထိုလုပ်ငန်းစဉ်ကို နောက်ကွယ်မှ စေခိုင်းနေသော “ငါ” ဟူသည့် ပြုလုပ်သူ၊ ခံစားသူ လုံးဝ မရှိကြောင်းကို မိမိ ကိုယ်တွေ့ ဉာဏ်ဖြင့် ရှင်းလင်း ပြတ်သားစွာ မျက်မှောက်ပြုလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

ဤကဲ့သို့ ပကတိ အရှိတရားကို ထိုးထွင်း သိမြင်သွားခြင်းသည် မျက်စိစုံမှိတ် ယုံကြည်မှု အားလုံး၏ နိဂုံးချုပ်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ သူတစ်ပါးက လာရောက် ပြောဆိုသော စကားများ၊ စာပေများထဲမှ အယူအဆများကို ထပ်မံ၍ အကန်းယုံ ယုံကြည်နေစရာ မလိုတော့ပါ။ မိမိ ခန္ဓာပေါ်တွင် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဖြစ်ပျက်နေသော ရုပ်နာမ် ယန္တရားကြီးကို အကြောင်းအကျိုး သက်သက် အဖြစ် မိမိကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ဤသည်သာလျှင် တကယ့် စစ်မှန်သော လွတ်မြောက်မှုဆီသို့ ဦးတည်နေသည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်း ဖြစ်ပါသည်။

အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် လက်တွေ့ ကျင့်ကြံခြင်း

ဤကဲ့သို့ အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုများမှ ရုန်းထွက်ပြီး၊ ခန္ဓာပေါ်ရှိ ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်ကို အကြောင်းအကျိုး ဉာဏ်ဖြင့် လေ့လာရာတွင် သာမန် ဆန္ဒလေးမျှဖြင့် ပြုလုပ်၍ မရနိုင်ပါ။ မိမိတို့၏ သန္တာန်၌ အတွင်း အင်အားစုများ ဖြစ်သော အဓိပတိတရားလေးပါး ကို လက်နက်သဖွယ် ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်ဆောက်ပြီး စနစ်တကျ အသုံးချရမည် ဖြစ်ပါသည်။

၁။ ဆန္ဒာဓိပတိ (ပြင်းပြသော ဆန္ဒ): ပထမဦးစွာ မိမိ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုဟောင်းများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်လွှတ်လိုသော၊ ပကတိ အရှိတရားကို မျက်မှောက်ပြုလိုသော ဖြူစင်ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒကို မွေးမြူရပါမည်။ ဤဆန္ဒသည် လောကီ စည်းစိမ်ချမ်းသာများကို ရရှိရန် လိုချင်တပ်မက်သော လောဘဆန္ဒ မျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ “ငါ” ဟူသော အမှောင်ထုမှ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်၍ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကို အဆုံးသတ်လိုသော မြင့်မြတ်သည့် ဆန္ဒသက်သက်သာ ဖြစ်ရပါမည်။ ထိုဆန္ဒ အားကောင်းမှသာလျှင် ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် လမ်းလွဲမသွားဘဲ တည့်မတ်စွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။

၂။ စိတ္တာဓိပတိ (ခိုင်မာသော စူးစိုက်မှု): နေ့စဉ် သွားလာ လှုပ်ရှားနေသော အချိန်တိုင်း၊ အလုပ်လုပ်နေသော အချိန်တိုင်းတွင် မိမိ၏ စိတ်အစဉ်ကို ပြင်ပ အာရုံများ နောက်သို့ လွင့်မျော မသွားစေဘဲ၊ ခန္ဓာပေါ်တွင် လက်ရှိ ပေါ်ပေါက်နေသော ဝိဉာဏ်လေးများ၏ ဖြစ်ပျက်မှု အပေါ်၌သာ အပြည့်အဝ စူးစိုက် နစ်မြုပ်ထားရပါမည်။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်၍ ပေါ်လာသော ဝိဉာဏ်လေးများကို ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်တွင် အမိအရ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ရန် အတွက် ဤခိုင်မာသော စိတ်၏ စူးစိုက်မှုသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှပါသည်။ အာရုံ တစ်ခု တိုက်မိတိုင်း “ငါ” ဟု မဝင်ခင် ကြားဖြတ်၍ လေ့လာနိုင်စွမ်းသည် စိတ္တာဓိပတိ၏ အစွမ်းပင် ဖြစ်ပါသည်။

၃။ ဝီရိယာဓိပတိ (မဆုတ်မနစ်သော လုံ့လ): ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ် ဆိုသည်မှာ အားလပ်ချိန် ရမှသာ ထိုင်၍ မှတ်ရသော အလုပ် မဟုတ်ပါ။ နေ့စဉ်ဘဝ၏ ထွက်သက်ဝင်သက် တိုင်း၊ ခြေလှမ်းတိုင်း၊ မျက်တောင်ခတ်သည့် အခိုက်အတန့် တိုင်းတွင် ပေါ်ပေါက်နေသော ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ် သက်သက်ကို အရှိန်မပြတ် ဆက်တိုက် လေ့လာနေရမည့် အလုပ် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုသို့ အားထုတ်ရာတွင် ပျင်းရိခြင်း၊ ငြီးငွေ့ခြင်း၊ တွန့်ဆုတ်ခြင်း အလျင်းမရှိဘဲ၊ အခက်အခဲများနှင့် လောကဓံ တရားများ ကြုံတွေ့လာရပါကလည်း ထိုအရာများကိုပင် တွေးသိ ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက် အဖြစ် ပြောင်းလဲ သတ်မှတ်ကာ မဆုတ်မနစ်သော လုံ့လဖြင့် အစဉ်တစိုက် အားထုတ်နေရပါမည်။

၄။ ဝီမံသာဓိပတိ (ဉာဏ်ဖြင့် လေ့လာဆန်းစစ်ခြင်း): ဤသည်မှာ မိမိ၏ ကျင့်ကြံ အားထုတ်မှု ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံးကို အမှားအယွင်း မရှိစေရန် အမြဲတမ်း တည့်မတ်ပေးနေမည့် အရေးအကြီးဆုံးသော ထိန်းကျောင်းမှု ဖြစ်ပါသည်။ မိမိ၏ ရှုမှတ်မှု နောက်ကွယ်တွင် “ငါ ရှုမှတ်နေသည်”၊ “ငါ တရားရနေပြီ” ဟူသော အတ္တမာနများ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာခြင်း ရှိ၊ မရှိ ကိုလည်းကောင်း၊ မိမိ၏ လေ့လာမှုသည် ပကတိ အရှိတရားကို အကြောင်းအကျိုး သက်သက် အဖြစ် မြင်နေခြင်း ဟုတ်၊ မဟုတ် ကိုလည်းကောင်း ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ဖြင့် အမြဲမပြတ် စစ်ဆေး ဆန်းစစ်နေရပါမည်။ ထိုကဲ့သို့ ဉာဏ်ဖြင့် စိစစ်ခြင်း ရှိမှသာလျှင် အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုများ ဘက်သို့ ပြန်လည် မရောက်ရှိသွားဘဲ လမ်းမှန်ပေါ်တွင် အမြဲ ရပ်တည်နိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။

အရိယာများစွာ ပေါ်ထွန်းလာမည့် ပန်းတိုင်ဆီသို့

ကျနော်တို့ ဤသို့ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရေးသား တိုက်တွန်းနေရခြင်း၏ အဓိက ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်မှာ အခြားမဟုတ်ပါ။ လောကကြီး အတွင်း၌ လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ပင် ဖြစ်ပါသည်။ အရိယာ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုသည်မှာ အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုများကို မျက်စိစုံမှိတ် ဖက်တွယ်ထားသူများ မဟုတ်ပါ။ ပြင်ပ ရုပ်ဝတ္ထု အဆောက်အအုံများကို အားကိုးနေသူများလည်း မဟုတ်ပါ။ အရိယာ ဆိုသည်မှာ အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့် အတိုင်း မိမိ၏ ခန္ဓာပေါ်က ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်ကို အနီးကပ် လေ့လာပြီး၊ အကြောင်းတရားနှင့် အကျိုးတရား သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို ကိုယ်တွေ့ ဉာဏ်ဖြင့် ထိုးထွင်း သိမြင်ကာ၊ “ငါ” ဟူသော မှားယွင်းစွာ ကောက်ချက်ချမှုကို အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားထားနိုင်သည့် မွန်မြတ်သော သူတော်စင်များကိုသာ ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

အထူးသဖြင့် သာသနာ့ ဝန်ထမ်း ရဟန်းတော်များ အနေဖြင့် အခြားသော ပြင်ပ ဝေယျာဝစ္စများ၊ စာပေ ကျမ်းဂန်များကို သီအိုရီ သက်သက် အလွတ်ကျက်မှတ် နေခြင်းများ၊ ပွဲလမ်းသဘင် ကျင်းပခြင်းများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖယ်ခွာ၍၊ မိမိ ခန္ဓာပေါ်ရှိ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်များကို ဉာဏ်ဖြင့် စောင့်ကြည့် လေ့လာသည့် ဝိပဿနာဓုရ တစ်ခုတည်းကိုသာ အပြည့်အဝ အားစိုက်ထုတ်ကြရန် အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပါသည်။ ရဟန်းတော်များ ကိုယ်တိုင် ဤကဲ့သို့ မျက်စိစုံမှိတ် ယုံကြည်မှုများမှ ရုန်းထွက်ပြီး လက်တွေ့ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် အရိယာများ ဖြစ်လာကြမည် ဆိုပါက၊ ထိုအရိယာ ရဟန်းတော်များ၏ သန္တာန်မှ ထွက်ပေါ်လာမည့် အေးချမ်း တည်ငြိမ်သော အဆုံးအမများသည် လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံးကို အလိုအလျောက် ငြိမ်းချမ်းသွားစေမည် ဖြစ်ပါသည်။

ထို့အတူပင် လူဝတ်ကြောင် ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ဘက်မှလည်း မိမိတို့ ကိုယ်တိုင် အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုများကို ဉာဏ်ဖြင့် အကဲဖြတ်ပြီး လက်တွေ့ ဝိပဿနာကို အားထုတ်ရမည် ဖြစ်သကဲ့သို့၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ဤကဲ့သို့ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာ အလုပ်ကို အချိန်ပြည့် အားထုတ်နေကြသော ရဟန်းတော်များကိုသာ အဓိကထား ရွေးချယ်ပြီး ဆန္ဒ၊ စိတ္တ၊ ဝီရိယ၊ ဝီမံသာ ဟူသော အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အားဖြည့် ပံ့ပိုးကြရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဒကာ၊ ဒကာမများက အပြင်ပန်း ခမ်းနားမှုများကို မတောင်းဆိုတော့ဘဲ၊ ဝိပဿနာ ဉာဏ်ပညာကိုသာ တန်ဖိုးထားကြောင်း ပြသလာသော အခါ၊ ရဟန်းတော်များ အတွက်လည်း မဂ်ဖိုလ်လမ်းပေါ်သို့ ဖြောင့်တန်းစွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ရန် အကြီးမားဆုံးသော တွန်းအားကြီး ဖြစ်လာပါတော့သည်။

ဤကဲ့သို့ အားထုတ်သူ ရဟန်းတော်များနှင့် ပံ့ပိုးသူ လူဝတ်ကြောင်များ၏ အကြောင်းအကျိုး ညီညွတ်စွာ၊ ဉာဏ်နှင့် ယှဉ်စွာ ပူးပေါင်း ပါဝင်မှုများ အားကောင်းလာသည်နှင့် အမျှ၊ မကြာသော ကာလအတွင်း၌ပင် မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်သို့ ဆိုက်ရောက်သွားသော အရိယာ ရဟန်းတော်များ၊ အရိယာ လူပုဂ္ဂိုလ်များ သိန်းနှင့်ချီ၍ ပေါ်ထွက်လာတော့မည်မှာ မြေကြီး လက်ခတ်မလွဲပင် ဖြစ်ပါသည်။ အရိယာ ပုဂ္ဂိုလ်များ အများအပြား ပေါ်ထွန်းလာသော လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် လောဘ၊ ဒေါသ၊ မာန အစွဲအလမ်းများ ကင်းစင်သွားမည် ဖြစ်ပြီး၊ အချင်းချင်း နားလည်မှု၊ မေတ္တာထားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အမှန်တကယ် အေးချမ်း သာယာသည့် ပတ်ဝန်းကျင်ကြီး အဖြစ်သို့ မလွဲမသွေ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်ပါသည်။

နိဂုံး

အချုပ်အားဖြင့် ထပ်လောင်း အသိပေးလိုသည်မှာ မျက်စိစုံမှိတ် ယုံကြည်ခြင်း ဆိုသည်မှာ ဘဝ၏ အနှစ်သာရ မဟုတ်ဘဲ၊ လွတ်မြောက်ခြင်း လမ်းစကို ပိတ်ဆို့ထားသော အတားအဆီးကြီး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါသည်။ မည်သည့် အရာကိုမျှ အကန်းယုံ လက်ခံနေရန် မလိုပါ။ လောကကြီး တစ်ခုလုံး၏ အဖြေသည် မိမိတို့၏ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်း၌သာ တိကျသော အကြောင်းအကျိုး ယန္တရား အဖြစ် အမြဲတမ်း ရှင်သန် လည်ပတ်နေပါသည်။

ထို့ကြောင့် နေ့လယ်ခင်း၏ အချိန်များတွင် တရားအားထုတ်နေကြသော ဝိပဿနာ ယောဂီ သူတော်စင် အပေါင်းတို့ အနေဖြင့်၊ မိရိုးဖလာ အစဉ်အလာများနှင့် သူတစ်ပါး၏ ပြောစကားများ အပေါ်တွင်သာ မှီခိုနေခြင်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပါစို့။ ထို့နောက် မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ တံခါးပေါက် ခြောက်ပေါက်မှ တစ်ဆင့် အစဉ်မပြတ် ပေါ်ပေါက်နေသော ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်ကို အကြောင်းတရားနှင့် အကျိုးတရား သက်သက် အဖြစ် ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ဖြင့် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာသည့် စစ်မှန်သော လက်တွေ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် မဆုတ်မနစ် ဆက်လက် အားထုတ်ကြပါစို့။

ထိုသို့ မိမိ ကိုယ်တွေ့ ဉာဏ်ဖြင့် အရှိတရားကို အကဲဖြတ် မျက်မှောက်ပြုခြင်းဖြင့်သာလျှင် “ငါ” ဟူသော မှားယွင်းစွာ တွေးထင်မှု အမှောင်ထုကို အပြီးတိုင် ခွင်းနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး၊ ကျနော်တို့ အားလုံး မျှော်မှန်းထားသည့် လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုသည့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပန်းတိုင်ကြီးဆီသို့ အမြန်ဆုံးနှင့် အသေချာဆုံး လျှောက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။