နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှုကိစ္စ တာဝန်တွေကို မနားမနေ ထမ်းဆောင်ရင်း တစ်ဖက်ကလည်း သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ဖို့ ဝိပဿနာတရားကို လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ မိခင်၊ ဥပါသိကာမများ အားလုံးအတွက် ဒီဆောင်းပါးကို အထူးရည်ရွယ် ရေးသားလိုက်ပါတယ်။

အိမ်ရှင်မ တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်တွေထဲမှာ အိမ်သန့်ရှင်းရေး၊ ဟင်းချက်ပြုတ်ရေး တွေသာမကဘဲ၊ တစ်လစာ မိသားစု ဝင်ငွေနဲ့ ထွက်ငွေကို မျှတအောင် စီမံခန့်ခွဲရတဲ့ ဘဏ္ဍာရေး တာဝန်ဟာလည်း အလွန် ကြီးမားတဲ့ အပိုင်းကနေ ပါဝင်ပါတယ်။ လကုန်ရက်၊ ဒါမှမဟုတ် လဆန်းရက်တွေ ရောက်လာပြီဆိုရင် စားပွဲပေါ်မှာ စာအုပ်တစ်အုပ်၊ ဂဏန်းတွက်စက် တစ်လုံးချပြီး မီးဖိုချောင်စရိတ်၊ ကလေးတွေရဲ့ ကျောင်းစရိတ်၊ မီးခွန်ရေခွန် စတာတွေကို တွက်ချက်ရပါတော့တယ်။

အဲဒီလို ကုန်ကျစရိတ်တွေကို စာရွက်ပေါ် ချရေးပြီး တွက်ချက်နေတဲ့ အချိန်မှာ၊ ဝင်ငွေနဲ့ ထွက်ငွေ မမျှတတာကို မြင်ရတဲ့အခါ “ဒီလတော့ ဘယ်လို လုပ်ရပါ့မလဲ၊ လောက်ပါ့မလား” ဆိုတဲ့ ကြိုတင် ပူပန်သောကတွေ၊ “ပိုက်ဆံလေး ပိုများများ ရရင် ကောင်းမှာပဲ” ဆိုတဲ့ လောဘစိတ်တွေဟာ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တလှိမ့်လှိမ့်နဲ့ အလိုလို ထွက်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ ဒါဟာ အိမ်ရှင်မတိုင်း နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ သဘာဝကျတဲ့ စိတ်ဖိစီးမှု တစ်ခုပါ။

ဒါပေမဲ့ တကယ့် ဝိပဿနာ ယောဂီတစ်ယောက် အနေနဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့၊ ဒီလို ပူပန်သောက ရောက်နေတဲ့ အချိန်ဟာ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ကို အသိမ်မွေ့ဆုံး ဓာတ်ခွဲစမ်းသပ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်အခါကောင်း တစ်ရပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဆောင်းပါးမှာ မိသားစု အသုံးစရိတ် တွက်ချက်နေရင်း ဝင်လာတတ်တဲ့ “ငါ့မိသားစု၊ ငါ့ပိုက်ဆံ” ဆိုတဲ့ ပညတ်ဇာတ်လမ်းတွေကို ဘယ်လို တိခနဲ ဖြတ်တောက်မလဲ၊ ပြီးရင် အဲဒီ ပူပန်စိတ်၊ လောဘစိတ်တွေကို သိနေတဲ့ “အတွေးစိတ် (မနောဝိဉာဏ်)” ရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းသွားပုံကို ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲထည့်ပြီး ဘယ်လို အသေးစိတ် စောင့်ကြည့်ရမလဲ ဆိုတာကို လမ်းညွှန်ပေးသွားပါမယ်။

၁။ “ငါ့ငွေ၊ ငါ့ပြဿနာ” ဟူသော ပညတ်ဇာတ်လမ်း၏ လှည့်စားမှုနှင့် ဒုတိယမြား

စာအုပ်ပေါ်က ဂဏန်းတွေကို ကြည့်ပြီး တွက်ချက်နေတဲ့ အချိန်မှာ သင့်ရဲ့ စိတ်ဟာ အရှိတရားကို မမြင်တော့ဘဲ အနာဂတ်အတွက် “ပညတ်ဇာတ်လမ်း” ကြီးတွေကို ချက်ချင်း တည်ဆောက်ပါတော့တယ်။

အမှန်တကယ် ဖြစ်နေတဲ့ အရှိတရား (ပရမတ်): တကယ့် သဘာဝတရား အနေနဲ့ ကြည့်ရင်၊ စာရွက်ပေါ်က ဂဏန်းတွေ ဆိုတာ မျက်စိနဲ့ မြင်ရတဲ့ “အရောင်အဆင်း (ရူပါရုံ)” သက်သက်ပါ။ အဲဒီ ဂဏန်းတွေကို မြင်ပြီး ဦးနှောက်က သချာ်နည်းအရ ပေါင်းနှုတ်နေတာဟာ စိတ်ရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် (နာမ်တရား) သက်သက်ပါ။ အဲဒီမှာ “ငါ” လည်း မပါဘူး၊ “ပိုက်ဆံ” ဆိုတဲ့ အကောင်အထည်လည်း မရှိပါဘူး။

စိတ်က ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ဇာတ်လမ်း (ပညတ်): ဒါပေမဲ့ ဉာဏ်မပါတဲ့စိတ်က အဲဒီလို ရိုးရိုး မမြင်ပါဘူး။ စာရွက်ပေါ်က ကိန်းဂဏန်းတွေကို “ဒါ ငါပေးရမယ့် အကြွေးတွေ၊ ဒါ ကလေးကျောင်းလခ” လို့ ပညတ်နာမည် တပ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတာနဲ့ “ဒီပြဿနာတွေကို ငါ ဖြေရှင်းရမယ်၊ ငါတော့ ဒုက္ခရောက်တော့မယ်” ဆိုပြီး “ငါ” ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်ကို အခိုင်အမာ ထည့်သွင်းလိုက်ပါတယ်။

“ငါ” ပါလာပြီ ဆိုတာနဲ့ “ငွေမလောက်မှာ ကြောက်တဲ့စိတ် (သောက/ဒေါသ)” နဲ့ “ငွေပိုလိုချင်တဲ့စိတ် (လောဘ)” တွေဟာ မလွဲမသွေ နောက်က လိုက်လာပါတော့တယ်။ တကယ်တော့ ကုန်ကျစရိတ် ဆိုတာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေးရမယ့် သဘာဝတရား (ပထမမြား) သက်သက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ “ငါ မလောက်ငှဘူး” ဆိုပြီး ကြိုတင် တွေးတော ပူလောင်နေတာကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ထိုးစိုက်လိုက်တဲ့ “ဒုတိယမြား” (နာမ်တရား၏ ပူလောင်မှု) ပါပဲ။ ငွေမလောက်လို့ ဆင်းရဲတာထက်၊ အဲဒီ သောကမီးက ယောဂီရဲ့ စိတ်ကို ပိုပြီး မွန်းကျပ် ဆင်းရဲစေပါတယ်။

၂။ ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်၍ “အတွေးစိတ် (မနောဝိဉာဏ်)” ကို ဓာတ်ခွဲခန်းသွင်းခြင်း

ဒီတော့ စာရွက်နဲ့ ဘောပင်ကိုင်ပြီး စရိတ်တွေ တွက်နေရင်း “ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ” ဆိုတဲ့ ပူပန်သောကစိတ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငွေများများ လိုချင်တဲ့ လောဘစိတ် ပေါ်လာပြီ ဆိုတာနဲ့…

“ဪ… ပူပန်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား၊ လောဘဖြစ်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ သတိကပ်လိုက်ပါ။

“မနက်ဖြန် ဘယ်ကနေ ငွေချေးရမလဲ၊ ဘယ်သူ့ဆီက တောင်းရမလဲ” ဆိုတဲ့ အတွေးဇာတ်လမ်းနောက်ကို ဆက်မလိုက်ပါနဲ့။ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ချလိုက်ပါ။ ပူပန်မှု အကြောင်းအရာ (Content) ကို မကြည့်ဘဲ၊ ပူပန်နေတဲ့ စိတ်အခြေအနေ (Process) သက်သက်ကိုသာ ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲ ထည့်ပြီး အောက်ပါအတိုင်း အသေးစိတ် လေ့လာကြည့်ပါ-

အရှုခံကို ပြောင်းခြင်း: “ငွေရေးကြေးရေး ပြဿနာ” လို့ မတွေးပါနဲ့။ ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ၊ ခေါင်းထဲမှာ လေးလံလာတဲ့၊ ပူလောင်လာတဲ့ ဖိစီးမှု သဘောတရားကိုသာ စိုက်ကြည့်ပါ။

သိစိတ်ကို ဖမ်းခြင်း: အဲဒီလို အနာဂတ်ကို ကြိုတွေးပြီး ပူပန်လိုက်တဲ့အခါ “ပူပန်တယ်” လို့ ချက်ချင်း သိလိုက်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒါဟာ အဘိဓမ္မာ သဘောအရ “မနောဝိဉာဏ် (အတွေးအာရုံကို သိသောစိတ်)” ပါပဲ။ “ငါ ပူပန်နေတာ” မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံကြောင့် ပေါ်လာတဲ့ တွေးသိစိတ် (နာမ်) သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

၃။ “အတွေးစိတ်” ၏ ဖြစ်မှုပျက်မှုကို လက်တွေ့ ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုမှတ်ခြင်း

ဒီအဆင့်ဟာ ယောဂီတွေအတွက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်စေမယ့် အဆင့် ဖြစ်ပါတယ်။ “ပူပန်တဲ့စိတ်” ဟာ အမြဲတမ်း တစ်ဆက်တည်း တည်ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်နဲ့ မြင်အောင် ကြည့်ရပါမယ်။

လက်တွေ့ ရှုမှတ်ပုံ အဆင့်ဆင့်:

ဖြစ်ခြင်း: ဂဏန်းပေါင်းစက်မှာ အဖြေထွက်လာတာကို ကြည့်ပြီး၊ “ဒီလောက် ကုန်သွားပါလား” ဆိုပြီး အနာဂတ်အတွက် ပူပန်တဲ့ “အတွေးစိတ် (မနောဝိဉာဏ်)” လေး တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာတယ်။

သတိကပ်ခြင်း (ပျက်ခြင်း): “ဪ… ပူပန်နေပါလား” လို့ သတိနဲ့ လှမ်းသိလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်လေးမှာတင်၊ အဲဒီ ပူပန်တဲ့ စိတ်ဟာ အရှိုက်ထိုးခံလိုက်ရသလို အရှိန်သေပြီး ချက်ချင်း ပျက်ကျ (ချုပ်ငြိမ်း) သွားပါတော့တယ်။ (စမ်းကြည့်ပါ၊ သတိထားလိုက်တာနဲ့ အတွေးက ရပ်သွားပါတယ်။)

အစားထိုးခြင်း: ပြီးတာနဲ့ ဘောပင်ကို ကိုင်ပြီး စာရွက်ပေါ်မှာ ဂဏန်းတစ်ခု ထပ်ရေးလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါ လက်နဲ့ ဘောပင် ထိတွေ့မှုကို သိတဲ့ “ထိသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” အသစ်တစ်ခု ချက်ချင်း အစားထိုး ပေါ်လာတယ်။

ဉာဏ်ဖြင့် ဓာတ်ခွဲခြင်း: ဘောပင်ကို ထိလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပဲ၊ စောစောက ပိုက်ဆံအတွက် ပူပန်နေတဲ့ “အတွေးစိတ်ဟောင်း” ကလေးဟာ အခု လက်ရှိမှာ ဆက်ပြီး ရှိသေးသလား လို့ ဉာဏ်နဲ့ မေးကြည့်ပါ။ လုံးဝ (လုံးဝ) မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီ အတွေးစိတ်ကလေးဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် သေဆုံး (ချုပ်ငြိမ်း) သွားပါပြီ။

ဒီလိုနဲ့ အသုံးစရိတ် တွက်ချက်နေတဲ့ ၁၅ မိနစ်၊ မိနစ် ၂၀ အချိန်လေး အတွင်းမှာတင်၊ “တွေးတဲ့စိတ် (သောက)” ပေါ်လာလိုက် သတိကြောင့် ပျက်သွားလိုက်၊ “မြင်သိစိတ် (ဂဏန်းကို မြင်ခြင်း)” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်၊ “ထိသိစိတ် (ဂဏန်းပေါင်းစက် နှိပ်ခြင်း)” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်နဲ့၊ ဝိဉာဏ်စိတ်ကလေးတွေဟာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလွန် လျင်မြန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ ဖြစ်လိုက် ပျက်လိုက် ဖြစ်နေတာကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း မြင်လာပါလိမ့်မယ်။

“သောကရောက်နေတဲ့ ငါ” ဆိုတာ အကောင်အထည်ကြီး အနေနဲ့ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ အနာဂတ်ကို ကြိုတွေးတဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာလိုက်၊ ပျက်သွားလိုက် သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

၄။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်း (ရှုဉာဏ်ဖြင့် နှလုံးသွင်းခြင်း)

ဒီလို မနောဝိဉာဏ် (အတွေးစိတ်) ကလေးတွေ တရစပ် ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကို ဉာဏ်မျက်စိနဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာပြီဆိုရင်၊ ယောဂီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု (Insight) ကျလာပါလိမ့်မယ်။

“ဪ… ပိုက်ဆံမလောက်မှာကို တွေးပြီး ပူပန်နေတာ ငါ မဟုတ်ဘူး။ အတိတ်က အချက်အလက်တွေကို ယူပြီး အနာဂတ်ကို လှမ်းတွေးနေတဲ့ ‘စိတ်’ ရဲ့ သဘာဝ သက်သက်ပဲ။ အဲဒီ တွေးတဲ့စိတ်ကလေး ကိုယ်တိုင်ဟာလည်း မြဲတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပေါ်လာပြီးတာနဲ့ သတိကပ်လိုက်ရင် ချက်ချင်း အစားထိုး ပျက်စီးသွားတာပဲ။ မရောက်သေးတဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်ပြီး ‘ငါ ဒုက္ခရောက်တော့မယ်’ လို့ ပူပန်နေတာဟာ၊ မရှိတော့တဲ့ စိတ်ကလေးတွေကို ဆက်စပ်ပြီး အရိပ်ကိုဖမ်းနေသလိုပါလား။ အရာရာဟာ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်စီးသွားကြတာ ချည်းပါပဲလား။ စိတ်တွေဟာ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေခြင်းသာ ရှိပါလား။”

ဒီလို “ဖြစ်ပျက်” ကို တည့်တည့်မြင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ “ငါ့ မိသားစု၊ ငါ့ ပြဿနာ” ဆိုတဲ့ သောကစိတ်၊ လောဘစိတ်တွေဟာ မှီခိုစရာ “ငါ” မရှိတော့တဲ့အတွက် အလိုလို အရည်ပျော် ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ စာရွက်ပေါ်က ကိန်းဂဏန်းတွေဟာ ယောဂီကို ခြောက်လှန့်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ၊ ယောဂီရဲ့ စိတ်ကတော့ သောကကင်းစင်ပြီး အေးချမ်းစွာနဲ့ “ဥပေက္ခာ (အလယ်အလတ် သာတူညီမျှ ရှုမြင်နိုင်သော စိတ်)” ဖြင့် ယှဉ်လျက်သား ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ ပြဿနာကို ဉာဏ်နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ရင်ဆိုင်လိုက်ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၅။ အနတ္တကို နားလည်ခြင်းနှင့် အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အားထုတ်ခြင်း

ဒီလို ရုပ်နာမ် ဖြစ်ပျက်ကို မြင်လာတဲ့အခါ၊ ယောဂီတချို့ မှားတတ်တဲ့ “အနတ္တ” အစွဲကို သတိပေးချင်ပါတယ်။ “ဪ… ပူပန်တာလည်း ငါမဟုတ်ဘူး၊ အတွေးကလည်း ပျက်သွားတာပဲ၊ ပိုက်ဆံဆိုတာလည်း ပညတ်ကြီးပဲ ဆိုတော့… ဒီစရိတ်တွေကို ငါ တွက်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့၊ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် ထားလိုက်တော့မယ်” ဆိုတဲ့ တာဝန်မဲ့တဲ့ အတွေးမျိုး လုံးဝ (လုံးဝ) မဝင်သင့်ပါဘူး။

အနတ္တ ဆိုတာ ပြုလုပ်သူ (Doer) အကောင်အထည် မရှိဘူးလို့ ပြောတာပါ။ လုပ်ရမယ့် အလုပ် (Action) နဲ့ မိသားစုအပေါ် ထမ်းဆောင်ရမယ့် တာဝန်ကို ရှောင်လွှဲရမယ် လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဝင်ငွေ ထွက်ငွေ မျှတအောင် တွက်ချက် စီမံခြင်းဟာ လူမှုရေးအရ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ (Planning) အလုပ်ပါ။ သို့သော် အဲဒီလို တွက်ချက်တဲ့အခါ ကြိုတင်ပူပန်တဲ့ (Worrying) သောကတွေ ကင်းကင်းနဲ့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ဖို့ အတွက် “အဓိပတိတရားလေးပါး” ကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ရပါမယ်။

ဆန္ဒ (Chanda): ကြိုတင်ပူပန်သောကရောက်မှု၊ လောဘတက်မှု တို့မှ ကင်းစင်ပြီး၊ ကြည်လင်သော ဉာဏ်ဖြင့် ဤဘဏ္ဍာရေး စီမံမှုကို ပြီးမြောက်လိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒ။

စိတ္တ (Citta): အသုံးစရိတ် တွက်ချက်နေစဉ် ပေါ်လာသမျှသော “အတွေးစိတ် (မနောဝိဉာဏ်)”၊ “မြင်သိစိတ်” တို့၏ အစားထိုး ဖြစ်ပျက်မှု အပေါ်သို့သာ မလွတ်တမ်း စူးစိုက်ထားသော စိတ်။

ဝီရိယ (Viriya): “ပိုက်ဆံ မလောက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” စတဲ့ သောက ဇာတ်လမ်းတွေ ဝင်လာတိုင်း၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ပယ်ခွာပြီး ပစ္စုပ္ပန် ဖြစ်ပျက်ဆီသို့ မဆုတ်မနစ် ပြန်ဆွဲခေါ်နေသော ကြိုးစားအားထုတ်မှု ဝီရိယ။

ဝီမံသာဉာဏ် (Vimamsa): “ငါ သောက ရောက်နေတာလား (Worrying)” သို့မဟုတ် “အနာဂတ်အတွက် လိုအပ်လို့ အေးအေးဆေးဆေး စီမံနေတာလား (Planning)” ဆိုသည်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြား စစ်ဆေးနေသော ဉာဏ်။

ဒီ အဓိပတိတရား လေးပါးကို တပ်ဆင်ထားတဲ့ အိမ်ရှင်မ ယောဂီဟာ၊ ကုန်ကျစရိတ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ များပြားနေပါစေ၊ အကောင်းဆုံး စီမံခန့်ခွဲနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် “ငါ ဖြေရှင်းရမည်” ဟူသော သောက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး လုံးဝ ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ၊ ကြည်လင်သော ဦးနှောက်၊ ငြိမ်းချမ်းသော စိတ်တို့ဖြင့် အကောင်းဆုံး အဖြေရှာနိုင်မည်သာ ဖြစ်သည်။

နိဂုံးချုပ်

တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ ပိုက်ဆံအကြောင်း မတွေးဘဲ တရားစခန်းမှာ ဝင်ပုန်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေး၊ အသုံးစရိတ်တွေကို တွက်ချက်နေတဲ့ အချိန်မှာ ဝင်လာတဲ့ ပူပန်သောက စိတ်ကလေးအပေါ်မှာ အရှိကို အရှိအတိုင်း ဉာဏ်နဲ့ ဓာတ်ခွဲနိုင်ရင် အဲဒါ အမြင့်ဆုံး ဝိပဿနာပါပဲ။

ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အိမ်ရှင်မ မိခင်အပေါင်းတို့ ခင်ဗျာ…

လကုန်ရက် အသုံးစရိတ် တွက်ရတဲ့ အလုပ်ကို သောကမီး လောင်စရာ အလုပ်အဖြစ် မသတ်မှတ်ပါနဲ့တော့။ အဲဒီ ပူပန်စိတ်တွေဟာ သင့်အတွက် ဝိပဿနာဉာဏ်ကို ထက်မြက်စေမယ့် အလွန် အဖိုးတန်တဲ့ အရှုခံ အာရုံတွေပါ။ “ငါ ပူပန်နေတယ်” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ပြီး၊ တွေးလိုက်တိုင်း ပေါ်လာတဲ့ “အတွေးစိတ် (မနောဝိဉာဏ်)” တွေရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းနေမှုကိုသာ စူးစိုက် လေ့လာပါ။

စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး အမြစ်ပြတ် ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန်အဖြစ်ကို ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိဖို့ ခြေတလှမ်းနီးစပ်လာမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။