အရှင်ဘုရားတို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတဲ့ ကျောင်းသင်္ခမ်းလေးမှာ ထိုင်နေတဲ့အချိန်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဆွမ်းခံကြွနေတဲ့ အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို သေသေချာချာ သတိထားပြီး လေ့လာကြည့်ဖူးပါသလား။ အပြင်ပန်းက ကြည့်ရင် အရာရာဟာ တည်ငြိမ်ပြီး အေးချမ်းနေသယောင် ထင်ရပေမယ့်၊ တကယ့်လက်တွေ့ အတွင်းသန္တာန်မှာတော့ ရုပ်နဲ့ နာမ်တရားတွေဟာ တစ်စက္ကန့်လေးမှ မရပ်မနားဘဲ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲဖြစ်ပျက်နေကြပါတယ်။

လူအများစုကတော့ မနေ့က ကိုယ်နဲ့ ဒီနေ့ ကိုယ်ဟာ အတူတူပဲလို့ အထင်မှားပြီး ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အရှင်ဘုရားတို့လို သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်လိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ သင်္ကန်းကို ရုံထားကြသူတွေအတွက်ကတော့ ဒီအထင်မှားမှုကြီးထဲမှာ မျောပါနေလို့ မရတော့ပါဘူး။ ခန္ဓာမှာ ပေါ်လာသမျှ အရာအားလုံးဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်လာပြီး ချက်ချင်းပြန်ပျက်သွားတဲ့ သဘောတရားတွေချည်းသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ တိုက်ရိုက် သိမြင်အောင် လေ့လာရပါမယ်။

ပြောင်းလဲနေမှုကို ငြင်းဆန်ခြင်းမှ လက်ခံခြင်းသို့

ဝိပဿနာအားထုတ်တယ်ဆိုတာနဲ့ ကျနော်တို့တွေဟာ စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ဖမ်းချုပ်ဖို့၊ အတွေးတွေကို ရပ်တန့်သွားအောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို လုပ်တာဟာ တကယ်တော့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သဘာဝတရားကို ငြင်းဆန်ပြီး “ငါ့အလိုကျ” ဖြစ်အောင် အတင်းလုပ်နေတဲ့ သဘောပါပဲ။ ဒီနေရာမှာ အရေးအကြီးဆုံးက ခန္ဓာမှာ ပေါ်လာတဲ့ သိစိတ်ဆိုတာ ဝိဉာဏ် သက်သက်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်ဖို့ပါ။

စိတ်ကလေးက ပြန့်လွင့်သွားတယ်ဆိုရင် “ဪ… ပြန့်လွင့်သွားပါလား” လို့ အရှိကို အရှိတိုင်း လက်ခံလိုက်ပါ။ နာကျင်မှုတစ်ခုခု ပေါ်လာရင်လည်း “ငါ နာတယ်” လို့ မယူဆဘဲ ရုပ်တရားရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုသက်သက်အဖြစ် စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။ ဒီလို အရှိကို အရှိတိုင်း လက်ခံလိုက်တဲ့အခါ၊ အဲဒီ ဝိဉာဏ် လေးတွေ၊ ခံစားမှုလေးတွေဟာ အချိန်အကြာကြီး မခံဘဲ သူတို့သဘာဝအတိုင်း ချက်ချင်း ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတာကို အံ့ဩဖွယ်ရာ မြင်တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ မမြဲတဲ့ (အနိစ္စ) သဘောကို အတင်းအကျပ် ရှာဖွေနေစရာမလိုဘဲ၊ သဘာဝတရားက သူ့ဟာသူ ဖွင့်ပြသွားတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အရှိတရားက ပေးမည့် လွတ်မြောက်ခြင်း

ဒီလို အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲပျက်စီးနေတဲ့ အရာတွေပေါ်မှာ “ငါ” လို့ သွားပြီး အမည်တပ်စရာ၊ အပိုင်စီးစရာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိတော့ပါဘူး။ အစိုးမရတဲ့ အနတ္တ သဘောတွေချည်းသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်လာပါလိမ့်မယ်။ ဒီလို သိမြင်လာတဲ့အခါ အရှင်ဘုရားတို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ ကြုံတွေ့ရမယ့် လောကဓံတရားတွေအပေါ်မှာ တုန်လှုပ်မှု ကင်းလာပါလိမ့်မယ်။

ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး ဆိုတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကို သုံးဆောင်နေကြတဲ့ အရှင်ဘုရားတို့အတွက်၊ ဒကာ ဒကာမတွေရဲ့ ကျေးဇူး၊ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ ကျေးဇူးကို အကောင်းဆုံး ဆပ်နည်းကတော့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်သဘာဝကို အဆုံးတိုင်အောင် လေ့လာပြီး မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ကို မျက်မှောက်ပြုခြင်းပါပဲ။ စာအုပ်တွေထဲက အသိလောက်နဲ့ ရောင့်ရဲမနေဘဲ၊ ဆန္ဒ၊ ဝီရိယ၊ စိတ္တ၊ ဝီမံသာ ဆိုတဲ့ အဓိပတိတရားလေးပါးကို ကိုင်စွဲပြီး ခန္ဓာက ပြသနေတဲ့ အရှိတရားကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ကြည့်ကြပါ။

မမြဲတဲ့ သဘာဝကို အရှိကို အရှိတိုင်း လက်ခံနိုင်ခြင်းဟာ အတ္တအစွဲကြီးကို ဖြိုခွင်းမယ့် အပြင်းထန်ဆုံး လက်နက်ဖြစ်ပြီး၊ ဒီလက်နက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ရဟန်းတော်များသာလျှင် ကျနော်တို့အားလုံး မျှော်လင့်နေတဲ့ အရိယာအဖြစ်ကို မလွဲမသွေ ရောက်ရှိနိုင်မှာ ဖြစ်ပါကြောင်း လေးစားစွာဖြင့် ရေးသားလိုက်ရပါတယ်။