ညနေပိုင်း အချိန်အခါမှာ တစ်နေ့တာလုံးရဲ့ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ခေတ္တခဏ ဘေးဖယ်ထားပြီး၊ မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်အစဉ်မှာ ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ဝိပဿနာ ဉာဏ်ဖြင့် အေးချမ်းစွာ စောင့်ကြည့် လေ့လာနေကြတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့…

လူသားတို့ ဖြတ်သန်း ရှင်သန်နေရတဲ့ လုပ်ငန်းခွင် ဆိုတာဟာ မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ ရည်မှန်းချက်တွေ၊ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ အမြဲတမ်း ပြည့်နှက်နေတဲ့ နေရာကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ အလုပ်လုပ်ရင်းနဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျနော်တို့ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ “သောက” လို့ ခေါ်တဲ့ ပူပန်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ စိတ်ဖိစီးမှုတွေဟာ တိတ်တဆိတ် ကြီးထွားလာတတ်ပါတယ်။ ရာထူး ကျသွားမလား၊ အလုပ်ပြုတ်သွားမလား၊ ပရောဂျက် အောင်မြင်ပါ့မလား၊ သူဌေးက အထင်လွဲသွားမလား ဆိုတဲ့ သောကမီးတွေဟာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ လောင်ကျွမ်းနေတတ်ပါတယ်။

ဒီသောကတွေ ဘာကြောင့် ဖြစ်ရသလဲလို့ သေချာ ဉာဏ်နဲ့ ထောက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် အဓိက တရားခံဟာ အလုပ်တာဝန်တွေ မဟုတ်ဘဲ၊ လုံးဝ “မမြဲတဲ့ အရာတွေ” အပေါ်မှာ အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားချင်တဲ့ “တွယ်တာမှု” (ဥပါဒါန်) သက်သက်သာ ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ အရာရာဟာ အချိန်နဲ့အမျှ ပြောင်းလဲနေတဲ့ သဘာဝ ရှိပေမယ့်၊ ကျနော်တို့က အဲဒီ အရာတွေကို “ထာဝရ တည်မြဲနေမယ့် ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှု” အဖြစ် ဖက်တွယ်ထားတဲ့ အခါ၊ ပြောင်းလဲမှုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတိုင်း သောက ပင်လယ်ထဲကို နစ်မြုပ်သွားရပါတော့တယ်။ ထို့ကြောင့် ဤမမြဲသော သဘာဝကို ဉာဏ်ဖြင့် သိမြင်ပြီး၊ တွယ်တာမှုကို လျှော့ချကာ လုပ်ငန်းခွင်မှ သောကများကို လက်တွေ့ မည်သို့ ဖယ်ရှားရမည် ဆိုသည်ကို အသေးစိတ် လေ့လာကြည့်ကြပါစို့။

၁။ လုပ်ငန်းခွင်အတွင်းရှိ မမြဲခြင်း၏ သရုပ်သဏ္ဌာန်များ

လုပ်ငန်းခွင် ဆိုတာ အရာရာတိုင်းဟာ စက္ကန့်နဲ့အမျှ ပြောင်းလဲနေတဲ့ ရုပ်ရှင်ကား တစ်ကားလို ပါပဲ။ ဒီနေ့ အလွန် အဆင်ပြေနေတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟာ မနက်ဖြန်မှာ အလုပ်ထွက်သွားနိုင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ ရရှိထားတဲ့ ရာထူးနဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေဟာ အဖွဲ့အစည်း အပြောင်းအလဲ တစ်ခုကြောင့် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ ချီးမွမ်းခံရပေမယ့် မနက်ဖြန်မှာ အမှားတစ်ခုကြောင့် ပြစ်တင် ဝေဖန်ခံရနိုင်ပါတယ်။

အရာရာဟာ တည်ငြိမ်မှု မရှိဘဲ၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး၊ အကြောင်းကုန်ရင် ပျက်သွားမယ့် “မမြဲတဲ့ သဘောတရား” (အနိစ္စ) တွေချည်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပုထုဇဉ် သဘာဝ အရ ကျနော်တို့ဟာ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ချီးမွမ်းမှုတွေ၊ ရာထူးတွေကို အမြဲတမ်း တည်ရှိနေမယ့် အရာတွေ အဖြစ် တွေးတော မျှော်လင့်တတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို မမြဲတဲ့ အရာကို မြဲတယ်လို့ အထင်မှားပြီး တွယ်တာ ဖက်တွယ်ထားတဲ့ အခါ၊ တကယ့် သဘာဝတရား အတိုင်း အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာတဲ့ အချိန်မှာ လက်မခံနိုင်ဘဲ ပြင်းထန်တဲ့ သောကတွေ၊ ပူလောင်မှုတွေ ခံစားရပါတော့တယ်။

၂။ ကမ်းခြေမှ သဲရဲတိုက် ဥပမာ

မမြဲတဲ့ အရာတွေအပေါ် တွယ်တာမှုကို လျှော့ချခြင်း ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်သာစေဖို့ “ကမ်းခြေမှာ ဆောက်ထားတဲ့ သဲရဲတိုက်” ဥပမာနဲ့ နှိုင်းယှဉ် လေ့လာကြည့်ကြပါစို့။

ပင်လယ် ကမ်းစပ်မှာ ကလေးငယ် တစ်ယောက်ဟာ သဲရဲတိုက်လေး တစ်ခုကို အပင်ပန်းခံပြီး တည်ဆောက်နေပါတယ်။ ရဲတိုက်လေး ပြီးသွားတဲ့ အခါ သူဟာ အလွန် ပျော်ရွှင်ပြီး အဲဒီ သဲရဲတိုက်လေး အပေါ်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွယ်တာသွားပါတယ်။ ရေလှိုင်းကြီး တစ်ခု လာရိုက်ပြီး သဲရဲတိုက်လေး ပြိုကျသွားတဲ့ အခါ၊ ကလေးငယ်ဟာ အဲဒီ အပြောင်းအလဲကို လက်မခံနိုင်ဘဲ အကျယ်ကြီး အော်ဟစ် ငိုကြွေးပါတော့တယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အသိဉာဏ် ရင့်ကျက်တဲ့ လူကြီး တစ်ယောက်ဟာလည်း ကမ်းခြေမှာ သဲရဲတိုက် တစ်ခုကို အလှပဆုံး ဖြစ်အောင် ပုံဖော် တည်ဆောက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူကတော့ ဒီသဲရဲတိုက်ဟာ ယာယီသာ ဖြစ်တယ်၊ အချိန်တန်ရင် ရေလှိုင်းလာရိုက်ပြီး ပြိုကျသွားမယ့် သဘာဝ ရှိတယ် ဆိုတာကို ကြိုတင် နားလည်ထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူဟာ သဲရဲတိုက် ဆောက်နေတဲ့ အချိန်မှာ အကောင်းဆုံး ကြိုးစား ဆောက်လုပ်ပေမယ့်၊ ရေလှိုင်း လာရိုက်လို့ ပြိုကျသွားတဲ့ အခါမှာတော့ လုံးဝ ငိုကြွေး ပူဆွေးခြင်း မရှိပါဘူး။ မမြဲတဲ့ သဘာဝကို သိနေတဲ့ အတွက် တွယ်တာမှု မရှိဘဲ အေးအေးဆေးဆေး လက်ခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ကျနော်တို့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင် ဆိုတာဟာလည်း အဲဒီ ပင်လယ် ကမ်းခြေကြီး လိုပါပဲ။ ရာထူးတွေ၊ ပရောဂျက်တွေ၊ အောင်မြင်မှုတွေ ဆိုတာ ကျနော်တို့ တည်ဆောက်နေတဲ့ သဲရဲတိုက်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ယောဂီ တစ်ယောက် အနေနဲ့ အဲဒီ တာဝန်တွေကို အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် ကြိုးစား လုပ်ဆောင်ရပါမယ်။ သို့သော် အဲဒီ အရာတွေဟာ တစ်နေ့နေ့မှာ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်၊ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ် ဆိုတဲ့ “မမြဲတဲ့ သဘာဝ” ကို ဉာဏ်နဲ့ အမြဲတမ်း တွဲဖက် သိမြင်နေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ထိုသို့ သိမြင်ထားပါက လောကဓံ ရေလှိုင်း လာရိုက်၍ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားသော အခါ ကလေးငယ် တစ်ယောက်လို သောကရောက် ငိုကြွေးနေမည် မဟုတ်ဘဲ၊ တည်ငြိမ် အေးချမ်းစွာ ရင်ဆိုင် ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။

၃။ တွယ်တာမှုကင်းစွာဖြင့် ဝိဉာဏ်ကို လေ့လာခြင်း

လုပ်ငန်းခွင်မှာ တွယ်တာမှု တွေကို လက်တွေ့ လျှော့ချဖို့ အတွက်၊ မျက်စိ၊ နား အစရှိတဲ့ တံခါးပေါက်တွေမှာ အချိန်နဲ့အမျှ ပေါ်ပေါက်နေတဲ့ “ဝိဉာဏ်” လေးတွေကို မျက်ခြည်မပြတ် ဉာဏ်နဲ့ ထောက်လှမ်း လေ့လာနေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

အလုပ်ခွင်မှာ အထက်လူကြီးက သင့်ကို အများရှေ့မှာ ချီးမွမ်းလိုက်တယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီ အသံကို ကြားလိုက်တာနဲ့ နားတံခါးမှာ “ကြားသိ ဝိဉာဏ်” လေး ပေါ်လာပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီ ချီးမွမ်းသံကို သာယာတဲ့၊ သဘောကျတဲ့ “တွေးသိ ဝိဉာဏ်” လေး ဆက်တိုက် ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒီ အချိန်မှာ “ငါ တော်လို့ ချီးမွမ်းခံရတာ၊ ဒီနာမည်ကောင်းလေး အမြဲတမ်း တည်တံ့ပါစေ” လို့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တာဟာ တွယ်တာမှုကို အစပြုလိုက်ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ တွယ်တာမှု ဝင်သွားတာနဲ့၊ နောက်တစ်ခါ အလုပ်တစ်ခု မှားယွင်းလို့ အဆူခံရတဲ့ အခါ “ငါ့ နာမည်ကောင်းလေး ပျက်သွားပြီ” ဆိုပြီး ကြီးမားတဲ့ သောကတွေ ချက်ချင်း ဝင်ရောက် လာပါတော့တယ်။

ယောဂီ တစ်ယောက် အနေနဲ့ ချီးမွမ်းသံကို ကြားရတဲ့ အချိန်မှာပဲ ဖြစ်စေ၊ ကဲ့ရဲ့သံကို ကြားရတဲ့ အချိန်မှာပဲ ဖြစ်စေ၊ အဲဒီ အသံတွေကို ဇာတ်လမ်း အနေနဲ့ မျောပါ မသွားစေဘဲ၊ “ဪ… နားနဲ့ အသံ တိုက်မိလို့ ကြားသိ ဝိဉာဏ်လေး ပေါ်လာတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီ ဝိဉာဏ်လေး ချက်ချင်း ပြန်ပျက်သွားတယ်” လို့ အရှိကို အရှိတိုင်း ဉာဏ်နဲ့ ခပ်ခွာခွာလေး ကနေ လေ့လာနေရပါမယ်။

အရာရာဟာ ပေါ်လာပြီးရင် ချက်ချင်း ချုပ်ပျောက်သွားတဲ့ သဘာဝတရား သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်တွေ ကြားထဲမှာ၊ မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်စရာ၊ တွယ်တာစရာ ဆိုတာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူး ဆိုတာကို ကိုယ်တွေ့ ဉာဏ်နဲ့ မျက်မှောက်ပြု လာပါလိမ့်မယ်။ တွယ်တာစရာ အကောင်အထည် မရှိမှန်း သိသွားတဲ့ အခါ၊ သောက ဆိုတဲ့ ပူလောင်မှုတွေဟာ လောင်စာ ပြတ်သွားတဲ့ မီးလို အလိုအလျောက် ငြိမ်းအေးသွားပါတော့တယ်။

၄။ တွယ်တာမှုကင်းခြင်းသည် တာဝန်မဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ

ဒီနေရာမှာ အထူး သတိပြုရမယ့် အချက် တစ်ချက် ရှိပါတယ်။ “တွယ်တာမှုကို လျှော့ချခြင်း” ဆိုတာကို အချို့က “အလုပ်ကို စိတ်မဝင်စားတော့တာ၊ ရလဒ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တာဝန်မဲ့ သွားတာ” လို့ အထင်အမှား ရှိတတ်ကြပါတယ်။ တကယ်တမ်း ကတော့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်ပါတယ်။

တွယ်တာမှု ရှိနေတဲ့ သူဟာ အလုပ်ကို လုပ်တဲ့ အခါ “ငါ့ နာမည် ပျက်သွားမလား၊ ငါ ရှုံးသွားမလား” ဆိုတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှု၊ သောက တွေနဲ့ အမြဲတမ်း ပူလောင်စွာ လုပ်နေရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ ဖိအားတွေကြောင့် ဦးနှောက်ဟာ ရှင်းလင်းမှု မရှိဘဲ၊ မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချမိတတ်ပါတယ်။

တွယ်တာမှု ကင်းစင်အောင် ဉာဏ်နဲ့ လေ့လာနေတဲ့ ယောဂီ ကတော့၊ အတိတ်ကို ပြန်တွေးပြီး နောင်တ ရနေတာမျိုး၊ အနာဂတ်ကို ကြိုတွေးပြီး ပူပန်နေတာမျိုး မရှိတော့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အသိစိတ်ဟာ အခု လက်ရှိ လုပ်နေတဲ့ “ပစ္စုပ္ပန်” အခိုက်အတန့်လေး အပေါ်မှာပဲ အပြည့်အဝ တည်ရှိနေပါတယ်။ စာရင်း တွက်နေရင်လည်း တွက်နေတဲ့ အလုပ်အပေါ်မှာ သတိ အပြည့်အဝ ရှိတယ်။ စကားပြောနေရင်လည်း ပြောနေတဲ့ အာရုံ အပေါ်မှာ အပြည့်အဝ အသိကပ်နေပါတယ်။

“ရလဒ်” ဆိုတာ မိမိ အလိုကျ အစိုးရတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘဲ၊ “အကြောင်းတရား” မှန်ကန်စွာ လုပ်ဆောင်ခြင်း အပေါ်မှာသာ မူတည်ပြီး အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာမယ့် “အကျိုးတရား” သက်သက်သာ ဖြစ်တယ် ဆိုတာကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် အလုပ်တာဝန်တွေကို အရင်ကထက် ပိုမို ကြိုးစား ဆောင်ရွက်ပေမယ့်၊ အဲဒီ အလုပ်ရဲ့ ရလဒ် အပေါ်မှာတော့ “ငါ့အလိုကျ ဖြစ်ရမယ်” ဆိုပြီး သွားရောက် ဖက်တွယ်ထားခြင်း လုံးဝ မရှိတော့ပါဘူး။ သောက ကင်းစင်ပြီး တည်ငြိမ် ရှင်းလင်းနေတဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ အလုပ်လုပ်ရတဲ့ အတွက်၊ အလုပ်ရဲ့ အရည်အသွေးဟာ အံ့မခန်း တိုးတက် ကောင်းမွန်လာမှာ အသေအချာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၅။ အေးချမ်းသော လုပ်ငန်းခွင်ကို ဖန်တီးခြင်း

ဒီလို မမြဲတဲ့ သဘာဝတရားတွေကို အရှိကို အရှိတိုင်း သိမြင်ပြီး တွယ်တာမှုတွေကို နေ့စဉ် လျှော့ချသွားနိုင်တဲ့ အခါ၊ ကျနော်တို့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ဟာ ယခင်ကလို ပူလောင် မွန်းကျပ်စရာ နေရာကြီး တစ်ခု မဟုတ်တော့ပါဘူး။

• ပြိုင်ဆိုင်မှုများ ပျောက်ကွယ်ခြင်း: သူတစ်ပါး အောင်မြင်သွားတာကို မြင်ရင် မနာလို ဖြစ်မယ့် အစား၊ အရာရာဟာ အချိန်တန်ရင် ပြောင်းလဲသွားမယ့် သဘာဝတရား တွေသာ ဖြစ်တယ်လို့ မြင်လာတဲ့ အတွက် မာနတွေ၊ ဣဿာ မစ္ဆရိယ တွေ အလိုအလျောက် ကင်းစင် သွားပါတယ်။

• ဆုံးရှုံးမှုကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်နိုင်ခြင်း: အလုပ်မှာ အမှားအယွင်း ဖြစ်လို့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ကြုံလာရရင်လည်း၊ လောကဓံရဲ့ မမြဲတဲ့ သဘာဝ လှိုင်းလုံး တစ်ခု လာရိုက်တာပဲ လို့ သဘောထားပြီး၊ ဉာဏ်ပညာနဲ့ တည်ငြိမ်စွာ ဖြေရှင်း ကျော်ဖြတ်လာနိုင်ပါတယ်။

• ပစ္စုပ္ပန်တွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခြင်း: မရှိတော့တဲ့ အတိတ်က အောင်မြင်မှုတွေကို ဖက်တွယ် မနေသလို၊ မရောက်သေးတဲ့ အနာဂတ်အတွက်လည်း သောက မပွားတော့တဲ့ အတွက်၊ လက်ရှိ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အချိန်တိုင်းဟာ အေးချမ်းမှု အစစ်အမှန်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတော့တယ်။

နိဂုံး

အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင်၊ လုပ်ငန်းခွင် အတွင်း၌ ကျနော်တို့ကို အမှန်တကယ် ပင်ပန်း ဆင်းရဲစေသော အရာမှာ အလုပ်တာဝန်များ ကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုအလုပ်များ၊ ရာထူးများနှင့် ရလဒ်များ အပေါ်တွင် “အမြဲတမ်း တည်ရှိနေမည်” ဟု အထင်မှားကာ အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသော တွယ်တာမှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပါသည်။ ပကတိ အရှိတရားတွင် အရာရာသည် စက္ကန့်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲ ဖောက်ပြန်နေသော သဘာဝတရားများသာ ဖြစ်ကြပါသည်။

ထို့ကြောင့် ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ ယောဂီ သူတော်စင် အပေါင်းတို့ အနေဖြင့်၊ မိမိတို့၏ နေ့စဉ် လုပ်ငန်းခွင် ဖြတ်သန်းမှုများတွင် ကြုံတွေ့ရသမျှသော အာရုံတိုင်း အပေါ်၌၊ ထိုသို့ ပေါ်ပေါက်လာသော ဝိဉာဏ် အသိစိတ်လေးများကို အရှိကို အရှိတိုင်း ဉာဏ်ဖြင့် အသာအယာ သတိကပ်၍ လေ့လာသွားကြပါစို့။ ဤသို့ အဆက်မပြတ် လေ့လာခြင်းဖြင့်သာလျှင်၊ မမြဲသော အရာများ အပေါ်၌ ထားရှိသော တွယ်တာမှုများ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားမည် ဖြစ်ပြီး၊ လုပ်ငန်းခွင်မှ သောက ပူပန်မှု အားလုံး ကင်းစင်ကာ တကယ့် လွတ်လပ် ငြိမ်းချမ်းမှု အစစ်အမှန်ဆီသို့ အရောက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။