နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ခင်ဗျာ…

ပိတ်ရက်တွေမှာ မိသားစုတွေ စုံစုံလင်လင်နဲ့ ထမင်းလက်ဆုံ စားရတာဟာ အိမ်မှာနေကြသူတွေအတွက် ကြည်နူးစရာ အကောင်းဆုံး အချိန်တစ်ခုပါ။ ဟင်းကောင်းလေးတွေ ချက်ပြုတ်ပြီး “ငါ့သားလေး ကြိုက်တဲ့ဟင်း၊ ငါ အကြိုက်ဆုံးဟင်း” ဆိုပြီး စားသောက်နေကြတဲ့ အချိန်ဟာ သာမန်အားဖြင့် ပျော်စရာကောင်းပေမယ့်၊ တကယ့် အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ မလေ့လာဘူးဆိုရင်တော့ လောဘနဲ့ ပညတ်ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာပဲ အကုသိုလ်ပွားပြီး နစ်မွန်းသွားတတ်ပါတယ်။

ဒီဆောင်းပါးမှာ မိသားစု ထမင်းဝိုင်းမှာ စားသောက်နေရင်းနဲ့ပဲ “ငါစားတယ်” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ခွာချပြီး၊ အရသာကို သိတဲ့ “ဝိဉာဏ်” ရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို ဘယ်လို ပြောင်းလဲ လေ့လာစောင့်ကြည့်ရမလဲ ဆိုတာကို လမ်းညွှန်ပေးသွားပါမယ်။

၁။ “ငါစားတယ်၊ ငါကြိုက်တယ်” ဟူသော ပညတ်ဇာတ်လမ်းကို ဖယ်ခွာခြင်း

ထမင်းစားနေတဲ့ အချိန်မှာ “ဘယ်သူ ချက်တာ၊ ဘယ်လောက် ကောင်းတာ၊ ဘာဟင်းလေးတော့ ထပ်စားချင်သေးတယ်” ဆိုတဲ့ အတွေးဇာတ်လမ်းတွေကို ခဏ ရပ်တန့်လိုက်ပါ။

လျာပေါ်ကို ဟင်းဖတ်လေး တင်လိုက်တဲ့အခါ ပေါ်လာတဲ့ “အရသာ” ဆိုတာ ရုပ်တရား သက်သက်ပါ။ အဲဒီ အရသာကို သွားသိတဲ့ “အရသာသိစိတ် (ဇိဝှါဝိဉာဏ်)” ဆိုတာ နာမ်တရား သက်သက်ပါ။ ဒီ ရုပ်နဲ့ နာမ် အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ အလုပ်လုပ်သွားတာကို ဉာဏ်နဲ့ မမြင်တဲ့အခါ “ငါ စားတယ်၊ ငါ ကြိုက်တယ်” လို့ ဇာတ်ကောင် ထည့်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီကနေတစ်ဆင့် ထပ်စားချင်တဲ့ လောဘ၊ အရသာ မတွေ့ရင် မကျေနပ်တဲ့ ဒေါသတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်လာရတာပါ။

၂။ “အရသာသိစိတ် (ဇိဝှါဝိဉာဏ်)” ကို လေ့လာခြင်း

ထမင်းစားရင်း ဝိပဿနာ ရှုမှတ်ဖို့ ဆိုတာ ပန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်နေဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အရှိကို အရှိအတိုင်း လေ့လာတာပါ။ လျာနဲ့ အရသာ ထိလိုက်တိုင်း ပေါ်လာတဲ့ “ချိုတဲ့သဘော၊ ငန်တဲ့သဘော၊ စပ်တဲ့သဘော” လေးတွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ “ဪ… အရသာကို သိတဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ လေ့လာကြည့်လိုက်ပါ။

အဲဒီလို လေ့လာလိုက်တာနဲ့ အရသာပေါ်မှာ သာယာနေတဲ့ လောဘစိတ်ဟာ အရှိန်သေသွားပြီး၊ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ “သိစိတ် (ဝိဉာဏ်)” လေးကိုသာ တွေ့မြင်ရပါလိမ့်မယ်။

၃။ “ဝိဉာဏ်” ကိုယ်တိုင် ချုပ်ငြိမ်းသွားပုံကို ပြတ်ပြတ်သားသား စောင့်ကြည့်ခြင်း

ဒီအဆင့်က ဝိပဿနာဉာဏ်အတွက် အလွန် အရေးကြီးပါတယ်။ အရသာသိစိတ်ကလေးဟာ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အစာကို ဝါးပြီး လည်ချောင်းထဲ မျိုချလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ အဲဒီ အရသာသိစိတ် (ဇိဝှါဝိဉာဏ်) လေးဟာလည်း ချက်ချင်း ပျက်ကျပြီး ချုပ်ငြိမ်းသွားပါပြီ။ အချို အရသာလေးလည်း မရှိတော့ပါဘူး၊ အချိုကို သိတဲ့ စိတ်ကလေးလည်း ပျောက်သွားပါပြီ။

နောက်တစ်လုတ် ထပ်စားမှ နောက်ထပ် သိစိတ်အသစ်တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာတာပါ။ အဲဒီလို အရသာသိစိတ်ကလေးတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အစားထိုး ဖြစ်ပျက်နေတာကို သိလိုက်တဲ့ “သိစိတ် (ဝိဉာဏ်)” လေး ကိုယ်တိုင်ဟာလည်း၊ သိပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း အစားထိုး ပျက်သွားတာပါပဲ။ စိတ်တွေဟာ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေခြင်းသာ ရှိပါတယ်။ စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်အောင် ကြည့်ရပါမယ်။

၄။ အနတ္တကို နားလည်ခြင်းနှင့် အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အားထုတ်ခြင်း

ဒီလို အရာရာဟာ ငါ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ဖြစ်ပြီးပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်တွေ သက်သက်ပဲလို့ သဘောပေါက်လာတဲ့အခါ၊ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒကို ရှောင်ကြဉ်ရမယ့် အကြောင်း အထူး လိုအပ်ပါတယ်။ ငါ မဟုတ်တာ မှန်ပေမယ့် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက်၊ အဓိပတိတရားလေးပါး နဲ့ပြည့်စုံရင် မိမိလိုတာ ပြည့်ပါတယ်။

သံသရာမှ လွတ်မြောက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ၊

စားသောက်နေစဉ် ဝိဉာဏ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်အပေါ် မလွတ်တမ်း စူးစိုက်တဲ့ စိတ္တ၊

အလုတ်တိုင်းမှာ သတိကပ်တဲ့ ဝီရိယ၊

အရသာ (ရုပ်) နဲ့ သိစိတ် (နာမ်) ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြားသိမြင်တဲ့ ဝီမံသာဉာဏ်…

ဒီစွမ်းအင်လေးပါးကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ပြီး၊ မိသားစု ထမင်းဝိုင်းမှာ စားသောက်နေချိန်မှာတောင် မဟန်မဆောင်ဘဲ ဝိဉာဏ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို ဆက်တိုက် လေ့လာနေရပါမယ်။

နိဂုံးချုပ်

ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အပေါင်းတို့ ခင်ဗျာ… ထမင်းတစ်နပ် စားတဲ့အချိန်ကို လောဘတွေ ပွားများပြီး အလဟဿ မကုန်ဆုံးပါစေနဲ့။ တစ်လုတ် စားတိုင်း အရသာသိစိတ် (ဝိဉာဏ်) ရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို ဉာဏ်နဲ့ စောင့်ကြည့်လေ့လာပါ။ စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန်အဖြစ်ကို ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။