ညနေပိုင်း အချိန်အခါမှာ မိမိတို့ရဲ့ တစ်နေ့တာ ဖြတ်သန်းမှု ဘဝကြီးကို ဝိပဿနာ ကွင်းပြင်အဖြစ် အသုံးချပြီး၊ လက်တွေ့ ဉာဏ်ဖြင့် စွဲမြဲစွာ လေ့လာ အားထုတ်နေကြတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့…

လူ့ဘဝ ဆိုတာ အာရုံပေါင်းစုံနဲ့ အမြဲတမ်း ပွတ်တိုက် ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ခရီးစဉ် တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ အချိန်မှာ မိမိ စိတ်ကြိုက် အာရုံတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ “လောဘ” ဆိုတဲ့ လိုချင်တပ်မက်မှုတွေ ပေါ်လာတတ်သလို၊ မိမိ အလိုနဲ့ မကျတဲ့ အာရုံတွေနဲ့ တိုက်မိတဲ့ အခါမှာလည်း “ဒေါသ” ဆိုတဲ့ ပူလောင်မှုတွေ အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ ယောဂီ တော်တော်များများဟာ အဲဒီ လောဘ၊ ဒေါသ တွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ “ငါ့မှာ ကိလေသာတွေ ရှိနေတုန်းပါလား” ဆိုပြီး စိတ်ပျက် အားငယ်တတ်ကြပါတယ်။ ကိလေသာကို မိမိရဲ့ တရား အားထုတ်မှု ခရီးစဉ်ကို နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးမယ့် ရန်သူကြီးတွေ အဖြစ် အထင်အမှား ရှိနေတတ်ကြပါတယ်။

တကယ်တမ်း ပကတိ အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း ကြည့်လိုက်မယ် ဆိုရင်တော့၊ အဲဒီ လောဘနဲ့ ဒေါသ ဆိုတာတွေဟာ ထွက်ပြေး ရှောင်တိမ်းရမယ့် ရန်သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ မိမိရဲ့ ဝိပဿနာ ဉာဏ်ပညာကို အထွတ်အထိပ် ရောက်အောင် သွေးပေးမယ့်၊ မိမိအတွက် အကောင်းဆုံးသော “လက်နက်” တွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲ အသုံးချလို့ ရတဲ့ သဘာဝ ကုန်ကြမ်းတွေ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ နေ့စဉ် ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အဲဒီ ကိလေသာတွေကို အသိဉာဏ်နဲ့ ဘယ်လို လက်နက် အဖြစ် ပြောင်းလဲမလဲ ဆိုတာကို ရှင်းလင်းစွာ လေ့လာကြည့်ကြပါစို့။

၁။ ကိုယ်ခံပညာရှင်၏ တန်ပြန် အသုံးချခြင်း ဥပမာ

လောဘ၊ ဒေါသကို လက်နက် အဖြစ် ပြောင်းလဲတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို သေချာစွာ နားလည်နိုင်ဖို့၊ အလွန် ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းဗျူဟာနဲ့ နှိုင်းယှဉ် လေ့လာကြည့်နိုင်ပါတယ်။

သာမန် ရန်ပွဲတွေမှာ လူတွေဟာ တစ်ဖက်က အားနဲ့ ဝင်တိုက်ရင်၊ ကိုယ့်ဘက်ကလည်း အားနဲ့ ပြန်လည် ခုခံ တွန်းကန်တတ်ကြပါတယ်။ ဒါဟာ အင်အားကို အင်အားနဲ့ ပြန်တိုက်တာ ဖြစ်လို့ ပိုပြီး နာကျင် ထိခိုက်ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဆင့်မြင့် ကိုယ်ခံပညာရှင် တစ်ယောက် ကတော့ ပြိုင်ဘက်က အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လာတဲ့ အခါ၊ အဲဒီ အရှိန်ကို အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက် မတားဆီးပါဘူး။ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ လာရာ လမ်းကြောင်းကနေ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသာလေး ရှောင်ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး၊ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကိုပဲ ပြန်လည် အသုံးချကာ အသာစီး ရယူ အနိုင်ယူလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဝိပဿနာ ယောဂီ တစ်ယောက်ဟာလည်း အဲဒီ ကိုယ်ခံပညာရှင် လိုပါပဲ။ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အလိုမကျစရာ ကြုံလို့ ဒေါသတွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်လာတဲ့ အခါ၊ “ဒေါသ မထွက်ရဘူး” ဆိုပြီး အတင်းအကျပ် သွားရောက် မတားဆီးပါနဲ့။ တားဆီးခြင်းဟာ အင်အားကို အင်အားနဲ့ ပြန်တိုက်သလို ဖြစ်ပြီး ပိုမို ပူလောင်လာပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအစား ဝင်လာတဲ့ ဒေါသရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ပညာနဲ့ အသာလေး ဘေးကနေ ရှောင်ဖယ် ကြည့်ရှုပြီး၊ အဲဒီ ဒေါသ သဘာဝကိုပဲ မိမိရဲ့ ဉာဏ်ကို ထက်မြက်စေမယ့် လေ့လာစရာ လက်နက် တစ်ခု အဖြစ် တန်ပြန် အသုံးချပစ်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၂။ ဓားနှင့် ကျောက်ပျဉ် ဥပမာ

ဒီသဘောတရားကို ပိုပြီး နက်နက်နဲနဲ မြင်သာအောင် ဓားတစ်ချောင်းနဲ့ ကျောက်ပျဉ် ဥပမာနဲ့ ထပ်မံ လေ့လာကြည့်ကြပါစို့။

ဓားတစ်ချောင်းဟာ ဘယ်လောက်ပဲ သံမဏိ သားကောင်းကောင်း၊ သူ့ကို အသုံးမပြုဘဲ ဒီအတိုင်း အိမ်ထဲမှာ သိမ်းထားမယ် ဆိုရင် တဖြည်းဖြည်း တုံးလာပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီ ဓားကို အမြဲတမ်း ထက်မြက်နေစေဖို့ ဆိုရင် ကြမ်းတမ်းတဲ့ ကျောက်ပျဉ် တစ်ခုနဲ့ အမြဲတမ်း ပွတ်တိုက် သွေးပေးနေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ကျောက်ပျဉ်ဟာ ကြမ်းတမ်းပေမယ့်၊ ဓားကို ပျက်စီးစေတာ မဟုတ်ဘဲ ပိုမို ထက်မြက်လာအောင် ကူညီပေးတဲ့ အရာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျနော်တို့ရဲ့ သန္တာန်မှာ ရှိတဲ့ “ဝိပဿနာ ဉာဏ်” ဟာ အဲဒီ ဓားနဲ့ တူပါတယ်။ နေ့စဉ် လှုပ်ရှားမှုတွေထဲမှာ ကြုံတွေ့လာရတဲ့ လောဘ၊ ဒေါသ တွေဟာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ကျောက်ပျဉ်ကြီးတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အလုပ်ခွင်မှာ အဆင်မပြေလို့ ဒေါသထွက်လာတဲ့ အခါတိုင်း၊ ပစ္စည်းတစ်ခုကို မြင်ပြီး လိုချင်တဲ့ လောဘ ဖြစ်လာတဲ့ အခါတိုင်း၊ ဉာဏ်ဆိုတဲ့ ဓားကို အဲဒီ လောဘ၊ ဒေါသ ဆိုတဲ့ ကျောက်ပျဉ်တွေပေါ်မှာ တင်ပြီး ချက်ချင်း သွေးပစ်ရပါမယ်။ ဒေါသ ပေါ်လာလေလေ ဉာဏ်ကို အသုံးချ လေ့လာဖို့ အခွင့်အရေး ရလေလေ ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ ကိလေသာတွေဟာ မိမိ ဉာဏ်ကို ထက်မြက်စေမယ့် အကောင်းဆုံး လက်နက် ကိရိယာတွေ အဖြစ် အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲသွားပါတော့တယ်။

၃။ လောဘ၊ ဒေါသကို လက်နက်အဖြစ် ပြောင်းလဲ အသုံးချနည်း

တကယ်တမ်း လောကဓံနဲ့ ကြုံလို့ ဒေါသ ဖြစ်စေ၊ လောဘ ဖြစ်စေ ထောင်းခနဲ ပေါ်လာပြီ ဆိုရင်၊ အဲဒါကို လက်နက် အဖြစ် ဘယ်လို အသုံးချ လေ့လာမလဲ ဆိုတဲ့ တိကျတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် ရှိပါတယ်။

ဥပမာ – ယာဉ်ကြော ပိတ်ဆို့မှု ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အလုပ်ခွင်က မတရားမှု ကြောင့်ဖြစ်စေ သင့်ရင်ထဲမှာ ဒေါသ မီးတောက် ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီ အချိန်မှာ “ငါ ဒေါသထွက်နေတယ်” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းနောက်ကို လိုက်မသွားဘဲ၊ “တွေးသိ ဝိဉာဏ်” လေး အဖြစ် ချက်ချင်း ရှုထောင့်ပြောင်း လေ့လာလိုက်ပါ။ ပြီးရင် မိမိရဲ့ ဉာဏ်ဓားကို အောက်ပါအတိုင်း ထက်မြက်စွာ အသုံးချရပါမယ်။

ပထမအချက် (ခိုင်မြဲသော အတ္တ မရှိခြင်းဖြင့် ဖြတ်တောက်ခြင်း): ဒီ ဒေါသ ပူလောင်မှုကြီး ထဲမှာ သေချာ စောင့်ကြည့်လိုက်ရင်၊ အခိုင်အမာ ရပ်တည်နေတဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အကောင်အထည် လုံးဝ မရှိပါဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲက ပူလောင်တဲ့ သဘောတရားလေးတွေ၊ တင်းကျပ်တဲ့ သဘောတရားလေးတွေ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာပြီး ပျက်သွားတဲ့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ် သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အတ္တ မရှိ၊ အနတ္တ သက်သက် ဖြစ်ကြောင်းကို အဲဒီ ဒေါသ ပေါ်နေတဲ့ အချိန်လေးမှာတင် မျက်မှောက်ပြု လေ့လာလိုက်ပါ။

ဒုတိယအချက် (အကြောင်းအကျိုး ယန္တရားဖြင့် ဖြတ်တောက်ခြင်း): “ငါ ဒေါသထွက်နေတာ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက် ပူလောင်နေသလဲ” လို့ မေးစရာ ရှိပါတယ်။ ဒီဒေါသဟာ မိမိ (အတ္တ) ကနေ စီမံ ဖန်တီးလိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အပြင်က အလိုမကျစရာ အာရုံ (အကြောင်းတရား) နဲ့ မိမိရဲ့ တံခါးပေါက်တွေ ဆုံတွေ့သွားလို့، စိတ်မှာ ဒေါသ ဝိဉာဏ် ဆိုတဲ့ (အကျိုးတရား) ထွက်ပေါ်လာခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အကြောင်းကြောင့် အကျိုးဖြစ်တဲ့ ယန္တရား သက်သက်သာ ဖြစ်တယ် ဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း ကြည့်ရှုလိုက်ပါ။

တတိယအချက် (အစိုးမရသော သဘောဖြင့် ဖြတ်တောက်ခြင်း): အဲဒီ ဒေါသဖြစ်စဉ်ကြီးဟာ သူ့သဘာဝနဲ့သူ အလုပ်လုပ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ “ဒီဒေါသ ချက်ချင်း ပျောက်သွားစမ်း” လို့ ကိုယ့်ရဲ့ အလိုကျ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက် ခြယ်လှယ် စီမံလို့ လုံးဝ မရပါဘူး။ ဒေါသ ဆိုတာ မိမိ အလိုအတိုင်း ပြောင်းလဲလို့ မရတဲ့ သဘာဝတရား သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို အစိုးမရတဲ့၊ ပိုင်စိုးမှု မရှိတဲ့ သဘာဝကို လက်တွေ့ နားလည်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ “ဒေါသထွက်လို့ စိတ်ဆင်းရဲရတယ်” ဆိုတဲ့ ပူပန်မှုတွေ အလိုအလျောက် ငြိမ်းအေးသွားပြီး၊ ဒေါသကို ကြည့်နေတဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ ဉာဏ်အလင်း သက်သက်သာ ကျန်ရှိပါတော့တယ်။ လောဘ ပေါ်လာလျှင်လည်း ဤနည်းအတိုင်းပင် ဉာဏ်ဖြင့် ဖြတ်တောက် လေ့လာရမည် ဖြစ်ပါသည်။

၄။ ရန်သူမှသည် အကောင်းဆုံး မိတ်ဆွေဆီသို့

ဒီလို လောဘ၊ ဒေါသ တွေ ပေါ်လာတိုင်း “ငါ” လို့ မသိမ်းပိုက်ဘဲ၊ အနတ္တ သဘောတရားကို မြင်အောင် ကြည့်ဖို့ လေ့လာစရာ ကွင်းပြင်တွေ အဖြစ် အသုံးချနိုင်လာတဲ့ အခါ၊ ကျနော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ ဖြတ်သန်းမှုဟာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပါလိမ့်မယ်။

ယခင်က အဆင်မပြေမှု ကြုံလို့ ဒေါသထွက်ရင် စိတ်ဆင်းရဲ ခဲ့ရပါတယ်။ ယခုအခါမှာတော့ အဲဒီ ဒေါသဟာ မိမိရဲ့ ဝိပဿနာ ဉာဏ်ကို တောက်ပြောင်လာအောင် ပွတ်တိုက်ပေးမယ့် အရာ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အတွက်၊ ဒေါသ ပေါ်လာတာကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပါဘူး။ လောဘ ပေါ်လာရင်လည်း “ဪ… ဉာဏ်ကို သွေးဖို့ ကျောက်ပျဉ် တစ်ခု ရောက်လာပြန်ပြီ” လို့ သဘောထားပြီး တည်ငြိမ်စွာ လေ့လာနိုင်လာပါပြီ။

ကိလေသာတွေဟာ မိမိကို သံသရာမှာ နစ်မွန်းအောင် ဆွဲချမယ့် ရန်သူတွေ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ မိမိရဲ့ ဉာဏ်ပညာ မျက်စိကို အမြဲတမ်း နိုးကြား တက်ကြွနေအောင် သတိပေး နှိုးဆော်နေမယ့် အကောင်းဆုံးသော မိတ်ဆွေများ၊ အထက်မြက်ဆုံးသော လက်နက် ကိရိယာများ အဖြစ်သို့ သဘာဝကျကျ အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲသွားပါတော့တယ်။

နိဂုံး

အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင်၊ လူ့ဘဝတွင် လောဘ၊ ဒေါသ အစရှိသော ကိလေသာများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းသည် အပြစ် တစ်ခု မဟုတ်ပါ။ အကြောင်း တိုက်ဆိုင်၍ ပေါ်လာသော ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ် သက်သက်သာ ဖြစ်ပါသည်။ အမှန်တကယ် အရေးကြီးသည်မှာ ထိုကိလေသာများ ပေါ်လာသော အခါ ဇာတ်လမ်းနောက်သို့ မျောပါ မသွားဘဲ၊ ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ဖြင့် အရှိကို အရှိတိုင်း မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာရန်သာ ဖြစ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ ယောဂီ သူတော်စင် အပေါင်းတို့ အနေဖြင့် ယနေ့မှ စတင်၍ မိမိတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် ကြုံတွေ့ရသမျှသော လောဘ၊ ဒေါသ များကို ကြောက်ရွံ့ စိတ်ပျက်နေခြင်းများ ရပ်တန့်လိုက်ကြပါစို့။ ဝင်ရောက်လာသော ကိလေသာ ဟူသမျှကို မိမိ၏ ဝိပဿနာ ဉာဏ်ကို ထက်မြက်စေမည့် အကောင်းဆုံးသော ကျောက်ပျဉ်များ၊ လက်နက်များ အဖြစ် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောင်းလဲ အသုံးချကြပါစို့။ ဤသို့ အဆိုးကို အကောင်း အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဉာဏ်ဖြင့် မဆုတ်မနစ် လေ့လာ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့်သာလျှင်၊ အတ္တ အစွဲအလမ်း အမှောင်ထုကြီးကို အမြစ်ပြတ် ခွာချနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး တကယ့် ငြိမ်းချမ်းမှု အစစ်အမှန်ဆီသို့ ဖြောင့်တန်းစွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။