နိဒါန်း – အသေလှချင်သူများ၏ အိပ်မက်ဆိုး

ရဟန်းရှင်လူ မိတ်ဆွေအပေါင်းတို့… ကျွန်တော်တို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ အသိုင်းအဝိုင်းမှာ မကြာခဏ ကြားရလေ့ရှိတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိပါတယ်။ “ဒီဘဝတော့ ပါရမီဖြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ နောက်ဘဝကျမှ တရားအားထုတ်တော့မယ်” တဲ့။ “အခုတော့ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေသေးတယ်၊ အသက်ကြီးမှ၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ဘဝ လူပြန်ဖြစ်မှပဲ နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုတော့မယ်” တဲ့။

ဒီစကားကို ပြောသူတွေဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် “ရည်မှန်းချက် ရှိသူတွေ”၊ “အမြော်အမြင် ရှိသူတွေ” လို့ ထင်နေကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့… အမှန်တရားကို ရဲရဲကြီး ပြောရရင်… အဲဒီ အတွေးအခေါ်ဟာ “သေမင်း” က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စိတ်ထဲကို ခိုးထည့်ပေးလိုက်တဲ့ “အဆိပ်” တစ်မျိုးသာ ဖြစ်ပါတယ်။

သေမင်းက ခင်ဗျားတို့ကို ဘယ်တော့မှ “တရားမအားထုတ်နဲ့” လို့ မပြောပါဘူး။ သူက “တရားအားထုတ်ပါ… ဒါပေမဲ့ အခု မဟုတ်သေးဘူး၊ နောက်မှ လုပ်” လို့ပဲ ပြောတာပါ။ “မနက်ဖြန်မှ လုပ်”၊ “နောက်လမှ လုပ်”၊ “နောက်နှစ်မှ လုပ်”၊ “နောက်ဘဝမှ လုပ်”။ အဲဒီ “နောက်မှ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲထဲမှာ ခင်ဗျားတို့ကို ထာဝရ ပိတ်လှောင်ထားမယ့် သော့ချက်ပါပဲ။

ဒီဆောင်းပါးမှာ… “နောင်ဘဝမှ ကျင့်မယ်” ဆိုတဲ့ အတွေးဟာ ဘယ်လောက်ထိ အန္တရာယ်ကြီးသလဲ၊ ပိဋကတ်တော်လာ အထောက်အထားတွေအရ လူ့ဘဝပြန်ရဖို့ ဘယ်လောက် ခက်ခဲသလဲ၊ ပြီးတော့ လက်ရှိအချိန်မှာ ဘာကြောင့် မဖြစ်မနေ ကျင့်ရမလဲ ဆိုတာတွေကို အသေးစိတ် ရှင်းပြသွားပါမယ်။

အပိုင်း (၁) – လူ့ဘဝ သည် “အာမခံချက်” မဟုတ်ပါ

လူအများစုက ထင်နေကြတယ်။ “ငါ ဒီဘဝမှာ ဒါနတွေ ပြုထားတယ်၊ ဘုရားတွေ တည်ထားတယ်၊ ဘုန်းကြီးတွေကို လှူထားတယ်။ ဒါကြောင့် သေရင် လူချမ်းသာ၊ နတ်ချမ်းသာ ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ လူပြန်ဖြစ်ရင် ဆက်ပြီး တရားအားထုတ်လို့ ရတာပဲ” လို့ တွက်ကြတယ်။

ဒါဟာ “လောင်းကစား” သက်သက်ပါပဲ။ အလွန် အန္တရာယ်များတဲ့ လောင်းကစားပါ။

၁။ စိတ် ၏ အလုပ်လုပ်ပုံ သေခါနီးအချိန် မှာ ဖြစ်ပေါ်တဲ့ စိတ်အခြေအနေ ဟာ နောက်ဘဝ ကို ဆုံးဖြတ်ပေးတာပါ။ ခင်ဗျား တစ်သက်လုံး ဘုရားတည်ခဲ့ပါစေ… သေခါနီးအချိန်မှာ “သားသမီးကို စိတ်မချတဲ့ လောဘ”၊ “ရောဂါဝေဒနာကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်တဲ့ ဒေါသ”၊ “ငါ သေရတော့မလား ဆိုတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှု မောဟ” တစ်ခုခု ဝင်လာတာနဲ့… ခင်ဗျားရဲ့ ဂတိ (Destination) ဟာ အပါယ်လေးဘုံ (ငရဲ၊ တိရစ္ဆာန်၊ ပြိတ္တာ၊ အသူရကာယ်) ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။

ပိဋကတ်တော်တွေထဲမှာ ဥပမာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ တစ်သက်လုံး ကုသိုလ်လုပ်ခဲ့ပေမယ့် သေခါနီးမှာ စိတ်ညစ်ညူးသွားလို့ အပါယ်ကျသွားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့်… “ငါ့မှာ ကုသိုလ်တွေ ရှိတာပဲ” လို့ စိတ်ချလက်ချ နေလို့ မရပါဘူး။ သောတာပန် မဖြစ်သေးသရွေ့… ဘယ်သူမှ (ရဟန်းရော၊ လူရော) အပါယ်တံခါး မပိတ်သေးပါဘူး။

၂။ အောက်ကို ဆင်းဖို့က ပိုလွယ်တယ် မြေကြီးဆွဲအား သဘောတရားအရ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို အပေါ်ပစ်တင်ဖို့ ခက်ပေမယ့်၊ အောက်ကို ပြုတ်ကျဖို့က သိပ်လွယ်ပါတယ်။ ထို့အတူပါပဲ… ကုသိုလ်စိတ် ဖြစ်ဖို့ ခက်ခဲပေမယ့်၊ အကုသိုလ်စိတ် (လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ) ဖြစ်ဖို့က သိပ်လွယ်ပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ တစ်နေ့တာကို ပြန်စစ်ကြည့်ပါ။ ကုသိုလ်စိတ် ဘယ်နှစ်မိနစ် ဖြစ်သလဲ။ အကုသိုလ်စိတ် ဘယ်နှစ်နာရီ ဖြစ်သလဲ။ အကုသိုလ်က များနေရင်… ခင်ဗျားရဲ့ ဦးတည်ရာ ဟာ အောက်ဘက် (အပါယ်) ဆီကိုပဲ ဦးတည်နေတယ် ဆိုတာ လက်ခံရပါမယ်။

အပိုင်း (၂) – လိပ်ကန်း ဥပမာ

“နောက်ဘဝ လူပြန်ဖြစ်ရင် ကျင့်မယ်” လို့ ပြောသူတွေအတွက်… မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင် ဟောကြားခဲ့တဲ့ သံယုတ်ပါဠိတော်၊ မဟာဝဂ္ဂသံယုတ်၊ စိဂ္ဂဠသုတ် လာ “လိပ်ကန်း ဥပမာ” ကို တင်ပြချင်ပါတယ်။

ဘုရားရှင်က ရဟန်းတွေကို မေးတယ်။ “ချစ်သားတို့… မဟာသမုဒ္ဒရာပြင်ကြီး တစ်ခုလုံး ရေတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ အဲဒီ ရေပြင်ပေါ်မှာ အပေါက်တစ်ခုတည်းပါတဲ့ ထမ်းပိုးတုံး တစ်ခု မျောနေတယ်။ လေတိုက်ရာအတိုင်း ဟိုဘက်ပါလိုက်၊ ဒီဘက်ပါလိုက် မျောနေတယ်။ အဲဒီ သမုဒ္ဒရာအောက်မှာ အသက်တစ်ရာနေမှ တစ်ကြိမ်သာ ရေပေါ်ပေါ်လာတတ်တဲ့ ‘လိပ်ကန်း’ တစ်ကောင် ရှိတယ်။ အဲဒီ လိပ်ကန်းကြီး ရေပေါ်ပေါ်လာတဲ့အချိန်မှာ… ဟို အပေါက်တစ်ပေါက်တည်းပါတဲ့ ထမ်းပိုးတုံးရဲ့ အပေါက်ထဲကို လိပ်ခေါင်း စွပ်မိဖို့ ဆိုတာ လွယ်ပါ့မလား”

ရဟန်းတွေက ဖြေတယ်။ “အလွန် ခဲယဉ်းလှပါတယ် ဘုရား။ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ ဘုရား”။
ဘုရားရှင်က ဆက်ဟောတယ်။ “ချစ်သားတို့… အဲဒီ လိပ်ကန်းကြီး ခေါင်းစွပ်မိဖို့ ခဲယဉ်းတာထက်… အပါယ်လေးဘုံ ကျရောက်သွားတဲ့ သတ္တဝါတစ်ယောက် လူ့ဘဝ ကို ပြန်ရဖို့က ပိုပြီး ခဲယဉ်းတယ်” တဲ့။

ဒါဟာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ကို တွက်ပြထားတာပါ။ ခင်ဗျားက “နောက်ဘဝ လူပြန်ဖြစ်မယ်” လို့ ပေါ့ပေါ့လေး တွေးနေပေမယ့်… တကယ်တမ်း အပါယ်ကျသွားရင်… ပြန်တက်လာဖို့ ဆိုတာ “လိပ်ကန်း ခေါင်းစွပ်မိသလို” မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှားပါးပါတယ်။ အပါယ်ဘုံ ဆိုတာ ဝင်လွယ်ပြီး ထွက်ခက်တဲ့ နေရာပါ။ အဲဒီမှာ “ကုသိုလ်” လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိပါဘူး။ တစ်နေ့တစ်နေ့ အသတ်ခံရ၊ အစားခံရ၊ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုတွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေရမှာပါ။

အပိုင်း (၃) – လက်သည်းပေါ်က မြေမှုန့်

နောက်ထပ် ထိတ်လန့်စရာ သုတ္တန်တစ်ခုကတော့ နခသိခသုတ် ပါ။ ဘုရားရှင်က လက်သည်းခွံပေါ်မှာ မြေမှုန့်လေး အနည်းငယ် တင်ပြီး ရဟန်းတွေကို မေးတယ်။ “ချစ်သားတို့… ငါ့လက်သည်းပေါ်က မြေမှုန့်နဲ့ မဟာပထဝီမြေကြီးက မြေမှုန့်… ဘယ်ဟာက ပိုများသလဲ”။ “ပထဝီမြေကြီးက အဆမတန် ပိုများပါတယ် ဘုရား”။

ဘုရားရှင်က ဆက်ဟောတယ်။ “ချစ်သားတို့… လူ့ဘဝ ကနေ သေဆုံးပြီးတဲ့နောက် လူ့ဘဝ၊ နတ်ဘဝ (သုဂတိ) ကို ပြန်ရောက်တဲ့သူက ဟောဒီ လက်သည်းပေါ်က မြေမှုန့်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ လူ့ဘဝ ကနေ သေဆုံးပြီးတဲ့နောက် အပါယ်လေးဘုံ (ငရဲ၊ တိရစ္ဆာန်၊ ပြိတ္တာ၊ အသူရကာယ်) ကို ရောက်သွားတဲ့သူကတော့ မဟာပထဝီမြေကြီးလောက် များပြားတယ်”။

အရှင်ဘုရားတို့… ဥပါသကာ ဥပါသိကာ တို့… ဒီစာရင်းအင်း အရ ဆိုရင်… အခု လက်ရှိ လူသား (၈) ဘီလီယံလောက် ရှိတဲ့အထဲမှာ… နောက်ဘဝ လူပြန်ဖြစ်မယ့်သူဟာ လက်တစ်ဆုပ်စာတောင် မပြည့်ပါဘူး။ ကျန်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံး အပါယ်ကျကြမှာပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူတို့မှာ “သက္ကာယဒိဋ္ဌိ” မကွာသေးလို့ပါ။ ကိလေသာတွေကို မပယ်သတ်ရသေးလို့ပါ။

ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရပါလျက်နဲ့… “အေးဆေးပါ… နောက်ဘဝမှ ကျင့်မယ်” လို့ ပြောရဲကြသေးသလား။ ဒါဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

အပိုင်း (၄) – ပါရမီ ဆိုတာ အချိန်ဆွဲတာ မဟုတ်ပါ

တချို့က ဆင်ခြေပေးကြတယ်။ “ဘုရားအလောင်းတောင် လေးသင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်း ပါရမီဖြည့်ခဲ့ရတာပဲ။ ငါတို့လည်း ဖြည်းဖြည်းပေါ့” တဲ့။

ခင်ဗျားတို့က ဘုရားဆု ပန်ထားတာလား။ ဘုရားဆု ပန်ထားရင်တော့ ဟုတ်ပါတယ်။ သံသရာမှာ ကြာဦးမှာပါ။ (ဒါပေမဲ့ ဘုရားဆုပန်တာ ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးပါ)။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ လိုချင်တာက “လွတ်မြောက်မှု” ဆိုရင်တော့… “ပါရမီ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို လွဲမှားစွာ အသုံးမချပါနဲ့။

ပါရမီ ဆိုတာ “ဖြည့်ဆည်းခြင်း” ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘာကို ဖြည့်ဆည်းတာလဲ။

၁။ ဒါန : ပေးကမ်းခြင်း။ (ဒါက အခြေခံပါ)
၂။ သီလ : စောင့်ထိန်းခြင်း။
၃။ နိက္ခမ : ထွက်မြောက်ခြင်း။ (ကာမဂုဏ်ကို စွန့်တာ)
၄။ ပညာ : အမှန်ကို သိမြင်ခြင်း။ (ဝိပဿနာ)

ဒီနေ့ခေတ် လူတွေ “ပါရမီဖြည့်တယ်” ဆိုတာက… ဘုရားတည်၊ ကျောင်းဆောက်၊ အလှူလုပ်တာလောက်ပဲ (နံပါတ် ၁ အဆင့်ပဲ) ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒါနဲ့ နိဗ္ဗာန်မရောက်ပါဘူး။ နိဗ္ဗာန်ရောက်ဖို့အတွက် “ပညာ” ပါရမီ လိုပါတယ်။ ပညာပါရမီ ဆိုတာ စာသင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ “ဝိပဿနာ ရှုတာ” ပါ။ ဝိပဿနာ မရှုဘဲနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပညာပါရမီ မပြည့်ပါဘူး။

“နောက်ဘဝမှ ရှုမယ်” ဆိုတာ… “အခုတော့ ပညာပါရမီ မဖြည့်သေးဘူး၊ သံသရာထဲမှာ ဒုက္ခဆက်ခံဦးမယ်” လို့ ပြောတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

အပိုင်း (၅) – အရေးပေါ် အခြေအနေ

ဘုရားရှင်က သံယုတ်ပါဠိတော်၊ အာဒိတ္တသုတ် မှာ… “ခေါင်းမှာ မီးလောင်နေတဲ့သူ၊ အဝတ်မှာ မီးလောင်နေတဲ့သူဟာ… အဲဒီမီးကို ငြှိမ်းဖို့ ဘယ်လောက် အရေးတကြီး ကြိုးစားမလဲ။ ထို့အတူပါပဲ… ရဟန်းဟာ ကိလေသာမီးကို ငြှိမ်းဖို့ အဲဒီထက်ပိုပြီး အရေးတကြီး ကြိုးစားရမယ်” လို့ ဟောပါတယ်။
ခေါင်းမီးလောင်နေတဲ့သူက… “ခဏနေဦး… မီးကို နောက်မှ ငြှိမ်းမယ်၊ အခုတော့ ထမင်းစားလိုက်ဦးမယ်၊ ဖေ့စ်ဘုတ် သုံးလိုက်ဦးမယ်” လို့ ပြောပါ့မလား။ မပြောပါဘူး။ အရာအားလုံးကို ပစ်ချပြီး မီးကို အရင်ငြှိမ်းမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ အရှင်ဘုရားတို့၊ မိတ်ဆွေတို့ကျတော့… “အို၊ နာ၊ သေ” ဆိုတဲ့ မီးတွေ၊ “လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ” ဆိုတဲ့ မီးတွေ လောင်နေတာကို မမြင်ကြဘူး။ မမြင်တော့ မပူဘူး။ မပူတော့ အေးဆေး နေနိုင်ကြတယ်။ “နောင်ဘဝမှ လုပ်မယ်” ဆိုပြီး ရွှေ့ဆိုင်းနေကြတယ်။

သတိထားပါ။ သေမင်းက Appointment မယူပါဘူး။ ဒီစာ ဖတ်ပြီးပြီးချင်းလည်း သေသွားနိုင်ပါတယ်။ အိပ်ပျော်နေရင်းလည်းသေသွားနိုင်ပါတယ်။ ကိုယ့်မှာ “သောတာပန်” ဆိုတဲ့ အာမခံချက် မရှိသေးရင်… သေတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အပါယ်တံခါးက ပွင့်လျက်သား စောင့်ကြိုနေမှာပါ။

အပိုင်း (၆) – အခု မကျင့်ရင်၊ ဘယ်တော့မှ မကျင့်ဖြစ်တော့ပါ

“နောက်ဘဝမှ ကျင့်မယ်” ဆိုတဲ့သူတွေကို မေးချင်ပါတယ်။ နောက်ဘဝ လူပြန်ဖြစ်မယ်လို့ ဘယ်သူက အာမခံထားသလဲ။ ထားပါတော့… ကုသိုလ်ကံကောင်းလို့ လူပြန်ဖြစ်တယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီဘဝမှာ…

• ဗုဒ္ဓသာသနာနဲ့ ကြုံပါ့မလား။ (ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ မဟုတ်တဲ့ နိုင်ငံတွေ အများကြီးပါ)။
• ကြုံခဲ့ရင်ရော… သမ္မာဒိဋ္ဌိ မိဘနဲ့ တွေ့ပါ့မလား။
• တွေ့ခဲ့ရင်ရော… ကျန်းမာရေး ကောင်းပါ့မလား။ ဉာဏ်ရည် ကောင်းပါ့မလား။
• အကုန်ကောင်းနေရင်ရော… ကာမဂုဏ် အာရုံတွေ (စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ) က များလွန်းလို့ တရားမေ့နေမလား။

ဒီဘဝမှာတောင် (သာသနာနဲ့ ကြုံ၊ ရဟန်းဖြစ်၊ လူဖြစ်၊ ဉာဏ်ရှိလျက်နဲ့) တရားမအားထုတ်ဘူး ဆိုရင်… နောက်ဘဝကျရင် အားထုတ်ဖြစ်ဖို့ ဆိုတာ သုည ပါပဲ။

လက်ရှိအချိန်ဟာ “Golden Time” (ရွှေရောင်ကာလ) ပါ။ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်တာဟာ… ထီပေါက်လျက်နဲ့ ဆုမထုတ်ဘဲ လက်မှတ်ကို မီးရှို့ပစ်လိုက်တာထက် ပိုမိုက်မဲရာ ကျပါတယ်။

အပိုင်း (၇) – တောထဲသွားမှ တရားအားထုတ်တာ မဟုတ်ပါ

နောက်ထပ် ဆင်ခြေတစ်ခုကတော့ “ကျောင်းက မငြိမ်းချမ်းလို့၊ အိမ်မှာ အလုပ်ရှုပ်လို့” ဆိုတာပါပဲ။ ဝိပဿနာ ဆိုတာ “နေရာ” ရွေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ “အသိ” ကို ပြောတာပါ။

ရဟန်းတစ်ပါးအတွက် – ဆွမ်းခံကြွနေရင်း ခြေလှမ်းကို သတိထားတာ ဝိပဿနာပါပဲ။ ဆွမ်းစားနေရင်း ဝါးတဲ့မေးရိုး လှုပ်ရှားမှုကို သိနေတာ ဝိပဿနာပါပဲ။ ကျောင်းတိုက်ထဲမှာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေရင်း လှုပ်ရှားမှုကို သိနေတာ ဝိပဿနာပါပဲ။

လူဝတ်ကြောင်အတွက် – ရုံးသွားရင်း ကားပေါ်မှာ ထိုင်နေတုန်း ဝင်လေထွက်လေ မှတ်တာ ဝိပဿနာပါပဲ။ ထမင်းချက်ရင်း ပူတာ အေးတာကို သိနေတာ ဝိပဿနာပါပဲ။ စိတ်တိုရင် “စိတ်တိုနေတယ်” လို့ သိလိုက်တာ ဝိပဿနာပါပဲ။

“တောထဲသွားမှ၊ ရိပ်သာဝင်မှ တရားအားထုတ်မယ်” ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးကို ဖျက်ပစ်ပါ။ အဲဒါက “နောက်မှ လုပ်မယ်” ဆိုတဲ့ သေမင်းရဲ့ အဆိပ်ပါပဲ။ အခု၊ ဒီနေရာ၊ ဒီအချိန် ဟာ တရားအားထုတ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပါပဲ။

နိဂုံး – အဆိပ်ခွက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပါ

ရဟန်းရှင်လူ မိတ်ဆွေအပေါင်းတို့… “နောင်ဘဝမှ ကျင့်မယ်” ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးဟာ… ချိုမြိန်သော အဆိပ် ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအဆိပ်ကို သောက်မိသူတိုင်း သံသရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ဘဝပေါင်းများစွာ ဒုက္ခရောက်ကြရပါတယ်။

ခင်ဗျားတို့ အဲဒီအဆိပ်ကို ဆက်သောက်နေဦးမလား။ ဒါမှမဟုတ် အခုချက်ချင်း အဆိပ်ဖြေဆေး (ဝိပဿနာ) ကို သောက်မလား။

အချိန်မစောင့်ပါနဲ့။ သေမင်းက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဇက်ပိုးကို အုပ်ဖို့ နောက်ကွယ်မှာ ရောက်နေပါပြီ။ အသက်ရှူနေရတုန်း၊ သတိရှိနေတုန်း၊ ရုပ်နာမ် ရှိနေတုန်း… “ရှု” လိုက်ပါ။ တစ်ချက်ရှုရင် တစ်ချက် အမြတ်ထွက်ပါတယ်။ ဒီဘဝမှာ “သောတာပန်” ဖြစ်ခွင့် မရရင်တောင်မှ… ဝိပဿနာ အဟုန် ပါသွားတဲ့အတွက် သေခါနီးမှာ စိတ်မချောက်ချားဘဲ သုဂတိကို ရောက်နိုင်ပါတယ်။

မနက်ဖြန် ဆိုတာ သေချာပေါက် မရှိပါ။ ဒီကနေ့သာလျှင် သေချာပေါက် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့ပင် လုံ့လပြု၍ ကျင့်ကြံကြလော့။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။

ထက်အောင်