လူတော်တော်များများက နိဗ္ဗာန်ရောက်သွားရင် ဒီစကြဝဠာကြီးထဲကနေ အပြီးအပိုင် ပျောက်ကွယ်သွားမယ်၊ ဘာမှမရှိတော့တဲ့ အခြေအနေ (Void/Nothingness) လို့ ထင်မှတ်နေကြပါတယ်။ ဒါဟာ လုံးဝမှားယွင်းတဲ့ အယူအဆပါ။
တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ် (ရုပ်နာမ်) ဆိုတာ တဏှာ (သမုဒယ) ဆိုတဲ့ လောင်စာကြောင့် အချိန်ပြည့် မရပ်မနား ဖြစ်လိုက်၊ ပျက်လိုက်နဲ့ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ မီးတောက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒါကို သုခ (ချမ်းသာ) လို့ ထင်နေသမျှကာလပတ်လုံး ဒီမီးက ဆက်လောင်နေဦးမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ ကြည့်လိုက်လို့ “ဪ… ဒီရုပ်နာမ်အစုအဝေးဟာ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်စီးသွားတဲ့ ဒုက္ခသက်သက်ပါလား” လို့ အမှန်အတိုင်း သိမြင်လိုက်တဲ့အခါ တဏှာဆိုတဲ့ လောင်စာ ပြတ်တောက်သွားပါတယ်။
အဲဒီလို ရုပ်နာမ်မီးတောက် ငြိမ်းသွားတဲ့အချိန်မှာ ဘာမှမကျန်ရစ်တော့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မီးတောက်နေရာမှာ “အေးချမ်းမှု” ဆိုတဲ့ ဓာတ်သဘောတစ်ခု အစားထိုး ဝင်ရောက်လာပါတယ်။ အဲဒါကိုပဲ နိဗ္ဗာန် လို့ ခေါ်ပါတယ်။
နိဗ္ဗာန်ဆိုတာ –
ဖြစ်ခြင်း၊ ပျက်ခြင်းမရှိ၊ အမြဲတမ်း တည်တံ့ခိုင်မြဲနေတဲ့ တရားတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
၃၁ ဘုံ လောကကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတဲ့ သဘောတရား ဖြစ်ပါတယ်။
ပုထုဇဉ်တွေ မြင်သာအောင်ပြောရရင် အင်မတန်အေးချမ်းပြီး စိတ်ချမ်းသာတယ် ဆိုတဲ့ သဘောလေးတခု (နာမ်ဓမ္မလေးတခု) က လုံးဝမပျက်တော့ပဲ ထာဝရတည်ရှိနေတယ်။ အဲဒီ နာမ်ဓမ္မလေးဟာ အေးချမ်းကြောင်းကိုလဲ ပြန်ပြီးသုံးသပ်တာမျိုးပါ မရှိတော့ဘူး ဆိုတဲ့အခြေအနေကို မှန်းဆကြည့်ပါ။ အဲဒါနိဗ္ဗာန်ပါပဲ။
ဒါကြောင့် ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်များ ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုသွားတယ်ဆိုတာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ပူလောင်တဲ့ ရုပ်နာမ်အသစ် ထပ်မဖြစ်တော့ဘဲ ငြိမ်းအေးတဲ့ နိဗ္ဗာန်ဆိုတဲ့ တရားတခုတည်းသက်သက်သာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
Leave a Reply