သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်ရေးအတွက် ဝိပဿနာတရားကို ကြိုးပမ်းအားထုတ်နေကြသော ယောဂီများ၊ ရဟန်းတော်များ အနေဖြင့် အလွန် သတိပြုရမည့် အရေးကြီးသော သဘောတရားတစ်ခု ရှိပါသည်။ လောကတွင် ပုထုဇဉ်တို့က အထွတ်အမြတ်ထားသော၊ အရေးကြီးဆုံးဟု စွဲလမ်းထားသော တရားများစွာ ရှိပါသည်။ သို့သော် မြတ်စွာဘုရားရှင်က “နိဗ္ဗာန်မှလွဲ၍ အပြစ်ကင်းသော တရားမည်သည် မရှိ” ဟု အတိအလင်း လမ်းညွှန်တော်မူခဲ့ပါသည်။

လူအများစုက မေတ္တာတရား၊ ကျေးဇူးတရား၊ အမှန်တရား၊ ကံတရား အစရှိသည်တို့ကို အပြစ်ကင်းစင်သော အကောင်းချည်းသက်သက်ဟု ယူဆထားတတ်ကြသော်လည်း၊ အမှန်တကယ် လက်တွေ့တွင် ထိုတရားများ၏ နောက်ကွယ်၌ ကွယ်ဝှက်နေသော အပြစ်အနာအဆာများကို ဉာဏ်ဖြင့် သေချာစွာ လေ့လာကြည့်ရန် လိုအပ်လှပါသည်။

၁။ မေတ္တာတရား၏ နောက်ကွယ်မှ ပူပန်မှု (ချစ်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲခြင်း)

ဘာသာတရား အတော်များများ (ဥပမာ- ခရစ်ယာန်ဘာသာ) တွင် “မေတ္တာတရား” ကို အဓိကထား၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပါသည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင် မေတ္တာထားလျှင် ထားသလောက်၊ ချစ်ခင်လျှင် ချစ်ခင်သလောက် ပူပန်သောကများ အချိုးကျ ကပ်ပါလာတတ်ပါသည်။

မြတ်စွာဘုရားရှင်က ကျောင်းအမကြီး ဝိသာခါအား “ချစ်ခင်မြတ်နိုးရသော အရာတစ်ခုရှိလျှင် ဆင်းရဲဒုက္ခ တစ်ခု ရှိသည်၊ ချစ်ခင်ရသောအရာ တစ်ရာရှိလျှင် ဆင်းရဲဒုက္ခ တစ်ရာ ရှိသည်” ဟု ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါသည်။ မိသားစု၊ သားသမီး၊ ဆွေမျိုးများကို ချစ်ခင်မေတ္တာ ထားလေလေ၊ သူတို့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားမည်ကို တွေးပြီး ပူပန်ရလေလေ၊ သောကရောက်ရလေလေ ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မေတ္တာတရား ဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း အေးချမ်းနေသော အရာမဟုတ်ဘဲ၊ ပူပန်ရမှုဟူသော အပြစ်များ ကပ်ငြိနေသည့် တရားသာ ဖြစ်ပါသည်။

၂။ ကျေးဇူးတရားနှင့် သီလဖောက်ဖျက်မိခြင်း အန္တရာယ်

လောကတွင် မိဘ၊ ဆရာ၊ မိမိအပေါ် ကောင်းကျိုးပြုဖူးသူများ၏ ကျေးဇူးတရားကို သိတတ်ခြင်းသည် ကောင်းမွန်သောအရာ ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ကျေးဇူးတရားကို အနတ္တ သဘောဖြင့် မရှုမြင်နိုင်ဘဲ အစွဲအလမ်း ကြီးမားသွားသောအခါ၊ ထိုကျေးဇူးတရားသည် မိမိ၏ သံသရာလွတ်မြောက်ရေးကို နှောင့်ယှက်သော အဟန့်အတားကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာတတ်ပါသည်။

အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေတစ်ခုမှာ မိမိအပေါ် ကျေးဇူးပြုဖူးသူသည် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော “လူမိုက်” (ဗာလ) ဖြစ်နေခြင်းမျိုး ဖြစ်ပါသည်။ ထိုလူမိုက် ကျေးဇူးရှင်က သူ၏ ကျေးဇူးကို အကြောင်းပြကာ မိမိအား မတရားသော အလုပ်များ၊ အကုသိုလ် အမှုများကို လုပ်ခိုင်းလာပါက၊ ထိုကျေးဇူးကို ထောက်ထား၍ မိမိ၏ သီလကို ဖောက်ဖျက်ရခြင်းမျိုး ကြုံတွေ့နိုင်ပါသည်။ ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျေးဇူးတရား ဆိုသည်မှာလည်း နေရာတိုင်းတွင် အပြစ်ကင်းနေသော အရာမဟုတ်ကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်နိုင်ပါသည်။

၃။ လောကုတ္တရာ မဂ်ဖိုလ်နှင့်တကွ အမှန်တရားများ၏ သဘာဝ

ရုပ်နာမ် ခန္ဓာတို့၏ အမှန်တရားများ ဖြစ်သော အနိစ္စ (မမြဲခြင်း)၊ ဒုက္ခ (ဆင်းရဲခြင်း)၊ အနတ္တ (အစိုးမရခြင်း)၊ အသုဘ (တင့်တယ်မှုမရှိခြင်း) တို့ကို ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ထိုးထွင်း လေ့လာခြင်းဖြင့် ရဟန္တာ အရှင်မြတ်များ အဖြစ်သို့တိုင်အောင် ရောက်ရှိနိုင်စွမ်း ရှိပါသည်။ သို့သော် ထိုအမှန်တရား ဆိုသည်မှာလည်း ခန္ဓာ၌ပင် ဖြစ်ပေါ်နေသော အရာများ ဖြစ်သောကြောင့် အပြစ်လုံးဝ ကင်းစင်နေသည်ဟု မဆိုနိုင်ပါ။

ပို၍ နက်နဲသော အချက်မှာ ဝိပဿနာဉာဏ်များ ရင့်ကျက်လာ၍ ပေါ်ပေါက်လာသော လောကုတ္တရာ တရားများ ဖြစ်သည့် မဂ် (၄) တန်၊ ဖိုလ် (၄) တန် တို့သည်ပင်လျှင် အပြစ်မကင်းသော တရားများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရဟတ္တမဂ်၊ အရဟတ္တဖိုလ် အထိတိုင်အောင်သော ထိုတရားများသည်ပင်လျှင် အကြောင်းတိုက်ဆိုင်၍ ပေါ်လာရသော၊ ဖြစ်ပေါ်ပြီး ချုပ်ငြိမ်းသွားသော သင်္ခါရတရားများ သက်သက်သာ ဖြစ်နေသေးသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

နိဂုံး

အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရသော် လောကုတ္တရာ မဂ်ဖိုလ် တရားများကိုပင် အပြစ်မကင်းသော တရားဟု ဟောကြားတော်မူထားပါလျှင်၊ ကျန်ရှိနေသော လောကီရေးရာ မေတ္တာတရား၊ ကျေးဇူးတရား၊ အမှန်တရား ဟူသည်တို့မှာ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပါ။ အရာရာတိုင်းတွင် အပြစ်အနာအဆာများ ရှိနေသည်ကို အသိဉာဏ်ဖြင့် သေချာစွာ ပိုင်းခြား သဘောပေါက်ထားရပါမည်။

ထို့ကြောင့် ဝိပဿနာ အားထုတ်နေသော ယောဂီများ အနေဖြင့် သံသရာတစ်လျှောက်လုံး မျက်စိလည် လမ်းမှားကာ နစ်မြုပ်စေခဲ့သော ထိုလောကီ အထွတ်အမြတ် တရားများအပေါ်တွင် စွဲလမ်းမနေသင့်တော့ပါ။ မည်သည့်တရားကမျှ မိမိ၏ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ရရှိရေး တရားရှုမှတ်ခြင်း အလုပ်ကို အတားအဆီး မဖြစ်ပါစေနှင့်။ လုံးဝ အပြစ်ကင်းစင်သော “နိဗ္ဗာန်” ဟူသည့် တစ်ခုတည်းသော ပန်းတိုင်ကိုသာ မျက်မှောက်ပြုနိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း၊ လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဟူသော မွန်မြတ်သည့် ရည်မှန်းချက်ကိုသာ အားသွန်ခွန်စိုက် အကောင်အထည် ဖော်သွားကြရန် လေးနက်စွာ တိုက်တွန်း ရေးသားအပ်ပါသည်။