ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ စိတ်ညစ်ရတယ်၊ ပူလောင်ရတယ် ဆိုတာ… တကယ်တော့ အမြင်မှားနေလို့ ဖြစ်ရတာပါ။
ရုပ်ရှင်ရုံထဲရောက်နေတဲ့သူဟာ ပိတ်ကားပေါ်က အရုပ်တွေကို အဟုတ်ထင်ပြီး ငိုလိုက်၊ ရယ်လိုက် ဖြစ်နေသလိုပါပဲ။ တကယ်တမ်း နောက်က စက်ခန်းထဲကို ဝင်ကြည့်လိုက်ရင် “အလင်းနဲ့ အမှောင်” ဖြတ်သန်းမှု သက်သက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ သိသွားပါလိမ့်မယ်။
ဘဝဆိုတာလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ ခင်ဗျားသာ အခုပြောမယ့် “အဆင့် (၃) ဆင့်” နဲ့ ကြည့်တတ်သွားရင်… ခင်ဗျား မြင်နေရတဲ့ လောကကြီး ပြောင်းလဲသွားပါလိမ့်မယ်။
အဆင့် (၁) – လူလို့ မမြင်ပါနဲ့၊ ရုပ်နဲ့ နာမ်လို့ မြင်ပါ
ခင်ဗျား မနက် အိပ်ရာနိုးလို့ မှန်ကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်သူ့ကို မြင်လဲ။ “ငါ” လို့ မြင်တယ်မလား။ လမ်းပေါ်ထွက်ရင် “လူတွေ” သွားလာနေတယ်လို့ မြင်တယ်မလား။ အဲဒီအမြင်က ခင်ဗျားကို ဒုက္ခပေးနေတာပါ။
ပထမဆုံး ဉာဏ်မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပါ။ မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတာ “ငါ” မဟုတ်ပါဘူး။ ကံ၊ စိတ်၊ ဥတု၊ အာဟာရ ဆိုတဲ့ အကြောင်း ၄ ချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ “ရုပ်တရား” အစုအဝေးကြီးသာ ဖြစ်ပါတယ်။ သိနေတဲ့၊ တွေးနေတဲ့ အရာက “ငါ” မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံတခုခုနဲ့ ဒွါရတခုခု တိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ “နာမ်တရား” သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီအဆင့်ကို ရောက်ရင် “ငါ့ကောင်မလေး၊ ငါ့သား၊ ငါ့သမီး” ဆိုတဲ့ အစွဲ နည်းနည်း လျော့သွားမယ်။ “ရုပ်နာမ် အစုအဝေးတွေ လှုပ်ရှားနေပါလား” လို့ မြင်လာလိမ့်မယ်။
အဆင့် (၂) – သူ့အလိုလို ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကြိုးဆွဲရာ က နေရတာ
“နေပါဦး… ငါ ထမင်းစားချင်လို့ စားတာ၊ ငါ သွားချင်လို့ သွားတာ… ငါ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား” လို့ မေးစရာရှိတယ်။
သေချာ ကြည့်လိုက်ပါ။ ရေခွက်ကို မြင်လိုက်တယ် (အကြောင်း) -> ရေဆာတဲ့စိတ် ဖြစ်လာတယ် (အကျိုး)။ ရေဆာတဲ့စိတ် ဖြစ်လာတယ် (အကြောင်း) -> လက်က လှမ်းယူလိုက်တယ် (အကျိုး)။
ခင်ဗျား လုပ်တာ တစ်ခုမှ မပါပါဘူး။ အကြောင်းတရားတွေက တွန်းပို့လိုက်လို့ အကျိုးတရားတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ စက်ရုပ်ကြီး တစ်ရုပ်လိုပါပဲ။ ငယ်ငယ်က “ဒါ ရေခွက်ပဲ” လို့ သင်ပေးခဲ့တဲ့ “သညာ” (မှတ်ဉာဏ်) ဆိုတဲ့ အကြောင်းကြောင့်၊ အခု “ရေခွက်လို့ သိခြင်း” ဆိုတဲ့ အကျိုး ဖြစ်လာတာပါ။
ဒါကို မြင်ရင် “ငါ တော်လို့၊ ငါ တတ်လို့” ဆိုတဲ့ မာနတွေ လျော့ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှုကို နားလည်သွားပြီကိုး။
အဆင့် (၃) – အမှန်တရားရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ခွာချလိုက်ခြင်း
နောက်ဆုံးနဲ့ အရေးကြီးဆုံး အဆင့်ပါ။ ရုပ်နဲ့နာမ် ဖြစ်စဉ်ကြီးကို မြင်ပြီ၊ အကြောင်းအကျိုးကိုလည်း သိပြီဆိုရင်… ဒီအချက် (၃) ချက်ကို ဆက်ပြီး သုံးသပ်ရပါတော့မယ်။
၁။ မမြဲဘူး (အနိစ္စ) ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ကို ကြည့်ပါ။ အခု ဒေါသထွက်၊ အခု ပျောက်။ အခု ပျော်၊ အခု ပျောက်။ ရုပ်ကိုကြည့်ပါ။ မွေးကတည်းက ပါလာတဲ့ ဆံပင်တွေ၊ သွားတွေ အခု ရှိသေးလား။ အကုန် ပြောင်းလဲကုန်ပြီ။ ဘာတစ်ခုမှ မြဲမြံတာ မရှိပါဘူး။
၂။ စက်ဆုပ်စရာ အသုံးမကျဘူး (ဒုက္ခ) လူတွေက “ဒုက္ခ” ဆိုရင် “ဆင်းရဲတာ” လို့ပဲ ထင်ကြတယ်။ တကယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မြတ်စွာဘုရား ဆိုလိုတာက – ဒီရုပ်နာမ် ခန္ဓာကြီးဟာ ထိန်းသိမ်းရ ခက်လွန်းတဲ့အတွက် “စက်ဆုပ်စရာ” ကောင်းတယ်။ ဘယ်အချိန် ပျက်မလဲ မသိရတဲ့အတွက် ဘာမှ အားကိုးလို့ မရဘူး၊ ဒါကြောင့် “အသုံးမကျဘူး”။ အဲဒီလို “စက်ဆုပ်စရာ၊ အသုံးမကျတဲ့အရာ” လို့ မြင်မှသာ ခင်ဗျား ဒီခန္ဓာကို တွယ်တာတဲ့စိတ် ပျောက်မှာပါ။
၃။ ပိုင်ရှင်မဲ့ (အနတ္တ) အပေါ်က အချက်တွေ အကုန်ပေါင်းလိုက်ရင် အဖြေထွက်ပါပြီ။ ထိန်းချုပ်လို့လဲ မရ၊ ခိုင်မြဲမှုလဲ မရှိ၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်မှ ဖြစ်လာတဲ့ ဒီအရာကြီးထဲမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ ပိုင်ရှင် ဘယ်နားမှာမှ မရှိပါဘူး။ အရာအားလုံးဟာ သဘာဝတရားရဲ့ ဖြစ်စဉ်သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။
နိဂုံး
မိတ်ဆွေ… ဒီစာကို ဖတ်ပြီးသွားရင် ခင်ဗျား ဘေးနားက လူတွေကို ကြည့်ကြည့်ပါ။ လူတွေလို့ မမြင်ပါနဲ့တော့။ အကြောင်းအကျိုးကြောင့် လှုပ်ရှားနေတဲ့၊ အနှစ်သာရမရှိတဲ့၊ ခဏတာ ပေါ်လာတဲ့ “ရုပ်နာမ်” အစုအဝေးတွေလို့သာ မြင်အောင်ကြည့်ပါ။
အဲဒီအမြင်ကို ရသွားတဲ့အချိန်မှာ… ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ဟာ အေးချမ်းမှုအစစ်ကို စတင် ထိတွေ့ခွင့် ရပါလိမ့်မယ်။