လူသားတွေဟာ ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ “ငြိမ်းချမ်းရေး” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို တမ်းတခဲ့ကြ၊ ရှာဖွေခဲ့ကြပါတယ်။ ဒီလို ရှာဖွေတဲ့ နေရာမှာ စည်းမျဉ်းဥပဒေတွေ ပြဋ္ဌာန်းတာ၊ စီးပွားရေး စနစ်တွေ တည်ဆောက်တာ၊ ခေတ်မီ နည်းပညာတွေနဲ့ သက်တောင့်သက်သာ ရှိအောင် ဖန်တီးတာ စတဲ့ ပြင်ပက လုပ်ဆောင်မှုတွေကိုသာ အဓိကထားပြီး အားထုတ်လေ့ ရှိကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပကတိ အရှိတရားကို ထိုးထွင်းပြီး လေ့လာကြည့်မယ်ဆိုရင် ပြင်ပ ရုပ်ဝတ္ထုတွေ ဘယ်လောက်ပဲ တိုးတက်နေပါစေ၊ လူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ မှားယွင်းစွာ ကောက်ချက်ချမှု အတ္တအစွဲကြီး ရှိနေသရွေ့တော့ လောကကြီးဟာ ဘယ်တော့မှ အေးချမ်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ့် စစ်မှန်ပြီး ခိုင်မာတဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုဆိုတာ မိမိတို့ရဲ့ ခန္ဓာပေါ်မှာ ဉာဏ်သက်ဝင်ပြီး အရှိတရားကို လေ့လာတဲ့ ဝိပဿနာ တရားအားထုတ်ခြင်းကို အပြည့်အဝ အားပေး ထောက်ပံ့တဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာသာလျှင် ကိန်းအောင်းနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ပြင်ပ ငြိမ်းချမ်းရေး၏ အကန့်အသတ်များ

သာမန် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွေမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ပေါ်လာရင် အပြင်ဘက်ကနေ ထိန်းချုပ်ဖို့သာ ကြိုးစားတတ်ကြပါတယ်။ ဥပဒေတွေ၊ စည်းကမ်းတွေနဲ့ လူတွေရဲ့ အပြုအမူကို ဘောင်ခတ်ထားနိုင်ပေမယ့်၊ အဲဒီ အပြုအမူတွေကို မောင်းနှင်နေတဲ့ စိတ်အစဉ်ထဲက လောဘ၊ ဒေါသ၊ မာန တွေကိုတော့ ဘယ်ဥပဒေကမှ တားဆီးလို့ မရပါဘူး။ အာရုံတစ်ခုနဲ့ တိုက်မိတဲ့အခါ “ငါ့ကို ထိခိုက်တယ်”၊ “ငါ့ဟာကို ယူသွားတယ်” ဆိုတဲ့ အတ္တအမြင် ဝင်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ပဋိပက္ခတွေဟာ အလိုလို ပေါက်ဖွားလာပါတော့တယ်။ အဲဒီလို “ငါ” ဆိုတဲ့ ပြုလုပ်သူ၊ ခံစားသူ ရှိနေသရွေ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ အပေါ်ယံ ငြိမ်သက်နေရင်တောင်မှ အတွင်းထဲမှာတော့ မီးတောင်ရှင် တစ်ခုလို အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။

ဝိပဿနာကို အားပေးသော လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ပုံရိပ်

တကယ်လို့ လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ရပ်လုံးဟာ ရုပ်ဝတ္ထုတွေ၊ အပြင်ပန်း ခမ်းနားမှုတွေထက် ဝိပဿနာ အလုပ်ကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထား အားပေးလာပြီဆိုရင်တော့ အခြေအနေတွေဟာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။

ဒီလို လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ နေထိုင်ကြတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာတွေနဲ့ ရဟန်းတော်တွေဟာ ပြဿနာကို အပြင်မှာ မရှာတော့ဘဲ ကိုယ့်ခန္ဓာပေါ်ကို ဉာဏ်လှည့်ပြီး လေ့လာကြပါတယ်။ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ် ဆိုတဲ့ ဒွါရခြောက်ပါးကနေ အာရုံတွေနဲ့ တိုက်မိတိုင်း ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ဝိဉာဏ် လေးတွေဟာ ဘယ်သူကမှ ဖန်ဆင်းထားတာ မဟုတ်ဘဲ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ချုပ်ပျောက်သွားတဲ့ သဘာဝတရား သက်သက်ပဲ ဆိုတာကို နေ့စဉ် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာကြပါတယ်။ ဒီလို ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်တွေရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို အနီးကပ် လေ့လာနိုင်လာတဲ့အခါ၊ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ဆက်ဆံရာမှာ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်ခြင်း (Reaction) တွေ ကင်းစင်သွားပြီး၊ ပြဿနာကို ဉာဏ်နဲ့ ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိလာပါတယ်။

အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် တည်ဆောက်သော ငြိမ်းချမ်းရေး

တရားအားထုတ်ခြင်းကို အားပေးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုတွေ၊ ပုံပြင်တွေနဲ့ လည်ပတ်နေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ခိုင်မာတဲ့ အဓိပတိတရားလေးပါး ကို အခြေခံပြီး စနစ်တကျ ရွေ့လျားနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

• ဆန္ဒာဓိပတိ: ဒီအဖွဲ့အစည်းမှာ ရှိတဲ့ သူတွေရဲ့ အဓိက ဆန္ဒဟာ လောကီ အာဏာတွေ၊ စည်းစိမ်တွေ ရရှိဖို့ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲရဲ့ အကြောင်းရင်းမှန်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်ပြီး၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အမှောင်ထုကနေ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်လိုတဲ့ ဖြူစင်ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒသာလျှင် လွှမ်းမိုးနေပါ

တယ်။

• စိတ္တာဓိပတိ: ပြင်ပက ဆူညံမှုတွေ၊ ပွဲလမ်းသဘင်တွေနောက်ကို စိတ်လွင့်မျော မသွားစေဘဲ၊ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ မိမိခန္ဓာပေါ်က ဝိဉာဏ်လေးတွေရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုအပေါ်မှာသာ အပြည့်အဝ စူးစိုက်နစ်မြုပ်ထားကြပါတယ်။ ဤသို့သော ခိုင်မာသည့် စူးစိုက်မှုသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းကို တည်ငြိမ်စေပါသည်။

• ဝီရိယာဓိပတိ: တရားအားထုတ်ခြင်းဆိုတာ အားလပ်ချိန်မှ လုပ်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်၊ လှုပ်ရှားမှု တိုင်းမှာ ရုပ်နာမ် သဘာဝကို အရှိန်မပြတ် ဆက်တိုက် လေ့လာနေတဲ့ မဆုတ်မနစ်သော လုံ့လဝီရိယကို အချင်းချင်း အားပေး တည်ဆောက်ကြပါတယ်။

• ဝီမံသာဓိပတိ: မိမိတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေဟာ ပကတိ အရှိတရားနဲ့ ကိုက်ညီမှု ရှိမရှိကို အမြဲတမ်း ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်နဲ့ စစ်ဆေး ဆန်းစစ်ကြပါတယ်။ အစဉ်အလာတွေကို မျက်စိစုံမှိတ် မယုံဘဲ၊ ယုတ္တိဗေဒကျကျ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်စွမ်း ရှိကြပါတယ်။

အရိယာများ ပေါ်ထွန်းရေးနှင့် စစ်မှန်သော ငြိမ်းချမ်းမှု

ဒီလို အဓိပတိတရားလေးပါးနဲ့ ဝိပဿနာအလုပ်ကို တန်ဖိုးထား အားပေးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းကနေ မလွဲမသွေ ထွက်ပေါ်လာမယ့် ရလဒ်ကတော့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုတဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပန်းတိုင်ကို ရောက်ရှိခြင်းပါပဲ။ ဝိပဿနာဓုရကိုသာ အချိန်ပြည့် အားထုတ်နေတဲ့ ရဟန်းတော်တွေကို လူဝတ်ကြောင်တွေက ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်ပြီး ပံ့ပိုးပေးတဲ့အခါ၊ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ကို ဆိုက်ရောက်သွားတဲ့ အရိယာ သူတော်စင်တွေ အများအပြား ပေါ်ပေါက်လာမှာ အသေအချာပါပဲ။

အရိယာ ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ မိမိရဲ့ သန္တာန်မှာ အတ္တအစွဲ အပြီးတိုင် ချုပ်ငြိမ်းသွားပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ သူတို့ဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာမယ့် အငွေ့အသက်တိုင်းဟာ မေတ္တာနဲ့ အေးချမ်းမှုတွေချည်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူ့အဖွဲ့အစည်း အတွင်းမှာ ဒီလို အရိယာ သူတော်စင်တွေ များပြားလာတာနဲ့အမျှ၊ အချင်းချင်း နားလည်မှုတွေ တိုးပွားလာမယ်၊ အငြင်းပွားမှုတွေ သဘာဝကျကျ ပျောက်ကွယ်သွားမယ်၊ လောဘနဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ အစား ဉာဏ်ပညာနဲ့ ဖေးမကူညီမှုတွေ ရှင်သန်လာပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ လက်နက်တွေ၊ ဥပဒေတွေနဲ့ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ အပေါ်ယံ ငြိမ်သက်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လူသားတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲကနေ စစ်မှန်စွာ မြစ်ဖျားခံလာတဲ့ ပကတိ ငြိမ်းချမ်းရေး အစစ်အမှန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံး

အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင်၊ ပြင်ပ ရုပ်ဝတ္ထုများ မည်မျှပင် ပြည့်စုံနေပါစေ ဝိပဿနာ အသိဉာဏ် ကင်းမဲ့နေသော လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် အတ္တ၏ သားကောင် အဖြစ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ မိမိတို့၏ ခန္ဓာပေါ်ရှိ ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်များကို မျက်ခြည်မပြတ် လေ့လာရှုမှတ်ခြင်း ဟူသော အလုပ်ကိုသာ အဓိက တန်ဖိုးထားပြီး အပြန်အလှန် အားပေး ထောက်ပံ့ကြမှသာလျှင်၊ အမှောင်ထုကို ခွင်းနိုင်သော အရိယာများ ပေါ်ထွန်းလာပြီး လောကကြီးသည် အမှန်တကယ် ငြိမ်းချမ်းလာမည် ဖြစ်ပါသည်။ သို့ဖြစ်ပါ၍ ယောဂီ သူတော်စင် အပေါင်းတို့အနေဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဝိပဿနာကို နေ့စဉ် မပျက်မကွက် အားထုတ်ရင်း၊ တရားအားထုတ်ခြင်းကို အပြည့်အဝ အားပေးသော လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ရပ် ဖြစ်တည်လာစေရန် တစ်ထောင့်တစ်နေရာမှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပါဝင် တည်ဆောက်သွားကြပါစို့ဟု တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။