နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှုကိစ္စ တာဝန်တွေကို မနားမနေ ထမ်းဆောင်ရင်း တစ်ဖက်ကလည်း သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ဖို့ ဝိပဿနာတရားကို လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ မိခင်၊ ဥပါသိကာမများ အားလုံးအတွက် ဒီဆောင်းပါးကို အထူးရည်ရွယ် ရေးသားလိုက်ပါတယ်။

တနင်္ဂနွေနေ့လို အများပြည်သူ ရုံးပိတ်ရက်၊ ကျောင်းပိတ်ရက်ဆိုတာ မိသားစုဝင် တခြားသူတွေအတွက် အနားယူစရာ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေမယ့်၊ အိမ်ရှင်မတွေ အတွက်ကတော့ ပုံမှန်ထက် အလုပ်ပိုများတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပါ။ မနက်လင်းကတည်းက ဈေးသွားရ၊ ဟင်းတွေ ချက်ပြုတ်ရ၊ စားပြီးသား ပန်းကန်တွေကလည်း တောင်ပုံရာပုံ ဆေးကြောရနဲ့ တစ်နေကုန် မီးဖိုချောင်ထဲကကို မထွက်ရတဲ့ အခြေအနေမျိုး ကြုံဖူးကြမှာပါ။ အဲဒီလို အလုပ်တွေ ပုံနေပြီး ပင်ပန်းလာတဲ့အခါ၊ ဧည့်ခန်းမှာ အေးအေးဆေးဆေး တီဗွီကြည့်နေ၊ ဖုန်းပွတ်နေကြတဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို ကြည့်ပြီး “ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်နေရတယ်၊ ဘယ်သူမှလည်း ကူညီဖော် မရဘူး” ဆိုတဲ့ ညည်းတွားစိတ်၊ မကျေနပ်စိတ်တွေ ရင်ထဲမှာ အလိုလို ထွက်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။

ဒီလို ခံစားရတာဟာ သာမန် ပုထုဇဉ် သဘာဝအရ အလွန် သဘာဝကျပါတယ်။ သင့်ရဲ့ ပင်ပန်းမှုနဲ့ ခံစားချက်တွေကို အပြည့်အဝ နားလည် လက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့… တကယ့် ဝိပဿနာ ယောဂီတစ်ယောက် အနေနဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့၊ အဲဒီ ညည်းတွားစိတ်၊ မကျေနပ်စိတ် (ဒေါသစိတ်) ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပိုဆောင်းပြီး ဒုက္ခပေးနေတဲ့ “ဒုတိယမြား” တစ်စင်း ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်ဖို့ လိုအပ်လာပါပြီ။

ဒီဆောင်းပါးမှာ ပင်ပန်းရှုပ်ထွေးနေတဲ့ မီးဖိုချောင်ကိုပဲ ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခု အဖြစ် ဘယ်လို အသွင်ပြောင်းမလဲ၊ “ငါပဲ လုပ်နေရတယ်” ဆိုတဲ့ ပညတ်ဇာတ်လမ်းကို ဘယ်လို တိခနဲ ဖြတ်တောက်ပြီး၊ ပန်းကန်ဆေး၊ ဟင်းချက်နေရင်း “ထိသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” ရဲ့ ဖြစ်မှု၊ ပျက်မှုကို ဘယ်လို ရှုမှတ်ရမလဲ ဆိုတာကို အသေးစိတ် လက်တွေ့ လမ်းညွှန်ပေးသွားပါမယ်။

၁။ “ငါပဲ လုပ်နေရသည်” ဟူသော ပညတ်ဇာတ်လမ်း၏ လှည့်စားမှု

မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ပန်းကန်တွေ ဆေးနေရင်း၊ ဟင်းတွေ မွှေနေရင်း သင့်ရဲ့ စိတ်ဟာ အလုပ်ထဲမှာ မရှိဘဲ အတွေးလောက (ပညတ်လောက) ထဲကို လွင့်မျောသွားတတ်ပါတယ်။

“ငါ့မှာတော့ နားရတယ်လို့ကို မရှိဘူး”

“သူတို့ကတော့ စားပြီးတာနဲ့ ထထွက်သွားကြတာပဲ”

“ငါ့ဘဝကလည်း ဟင်းအိုးနဲ့ ပန်းကန်ကြားမှာပဲ အချိန်ကုန်နေရပါလား”

ဒီလို အတွေးတွေဟာ ပညတ်ဇာတ်လမ်းတွေ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ ဇာတ်လမ်းတိုင်းရဲ့ ဇာတ်လိုက်ကတော့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အတ္တ (Ego) ကြီးပါပဲ။ တကယ့် အရှိတရားမှာ ဇာတ်လမ်းမရှိပါဘူး။ လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာ တကယ် ဖြစ်ပေါ်နေတာက ရေ၊ ဆပ်ပြာ၊ ပန်းကန် စတဲ့ ရုပ်တရားတွေနဲ့၊ အဲဒါတွေကို သွားသွားပြီး သိနေ၊ လုပ်ဆောင်နေတဲ့ နာမ်တရား (စိတ်) တွေသာ ရှိပါတယ်။

“ငါ လုပ်နေရတယ်” လို့ တွေးလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်တိုင်းမှာ မကျေနပ်တဲ့ ဒေါသစိတ်တွေ၊ ပူလောင်မှုတွေ ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က အလုပ်လုပ်လို့ ပင်ပန်းတာဟာ ရုပ်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု (ပထမမြား) ဖြစ်ပေမယ့်၊ “ငါ လုပ်နေရတယ်၊ ငါ မတရား ခံနေရတယ်” ဆိုပြီး တွေးတော ညည်းတွားနေတာကတော့ စိတ်ကိုပါ ဆွဲချေပစ်လိုက်တဲ့ နာမ်ရဲ့ ပူလောင်မှု (ဒုတိယမြား) ပါပဲ။ အိမ်အလုပ် လုပ်ရလို့ ပင်ပန်းတာထက်၊ အဲဒီ မကျေနပ်တဲ့ ဒေါသအကုသိုလ်စိတ်က လူကို ပိုပြီး စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းစေတယ် ဆိုတာကို သတိပြုရပါမယ်။

၂။ ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်၍ “အရှိတရား” ဆီသို့ စိတ်ကို ပြန်ခေါ်ခြင်း

ဒီတော့ ပန်းကန်ဆေးနေရင်း ဖြစ်စေ၊ ကြက်သွန်လှီးနေရင်း ဖြစ်စေ “ငါပဲ လုပ်နေရတယ်” ဆိုတဲ့ ညည်းတွားစိတ် ပေါ်လာပြီဆိုတာနဲ့…

“ဪ… တွေးနေတဲ့စိတ်၊ ညည်းတွားချင်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ ချက်ချင်း သတိကပ်လိုက်ပါ။

အဲဒီလို ညည်းတွားစိတ်ကို ဉာဏ်နဲ့ သိလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ အဲဒီ အတွေးဇာတ်လမ်းဟာ တိခနဲ ပြတ်ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ ဇာတ်လမ်း ပြတ်သွားပြီ ဆိုရင် စိတ်ကို အပြင်မှာ လွင့်မနေစေဘဲ၊ ယခု လက်ရှိ ကိုယ်လုပ်နေတဲ့ အလုပ်ရဲ့ တကယ့် အရှိတရား (ပရမတ်) ဆီကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါ။

အရှုခံ အာရုံကို ပြောင်းလဲခြင်း: ပန်းကန်ဆေးနေတယ် ဆိုရင် “ပန်းကန်” ဆိုတဲ့ ပညတ်ကို မကြည့်ဘဲ၊ လက်နဲ့ ရေနဲ့ ထိတွေ့နေတဲ့ “အေးတဲ့သဘော၊ စိုတဲ့သဘော၊ ပွတ်တိုက်တဲ့ သဘော” ကို စိုက်ကြည့်ပါ။

“ထိသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” ကို ဖမ်းခြင်း: အေးတဲ့ရေကို လက်က ထိလိုက်တဲ့အခါ “အေးတယ်” လို့ ချက်ချင်း သိလိုက်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒါကို အဘိဓမ္မာ သဘောအရ “ကာယဝိဉာဏ် (ခန္ဓာကိုယ် အတွေ့အထိကို သိသော ဝိဉာဏ်စိတ်)” လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ယောဂီဟာ အဲဒီ “ထိသိစိတ်” ကလေးကို အမိဖမ်းပြီး ဝိပဿနာ ရှုကွက်အဖြစ် အသုံးပြုရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၃။ “ထိသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” ၏ ဖြစ်မှုပျက်မှုကို လက်တွေ့ ဓာတ်ခွဲခြင်း

ဒီအဆင့်ဟာ စိတ္တာနုပဿနာရဲ့ အသက်သွေးကြော ဖြစ်ပါတယ်။ အလုပ်လုပ်နေရင်း “ထိသိစိတ်” တွေ ဘယ်လို ဖြစ်ပြီး ဘယ်လို ပျက်သွားသလဲ ဆိုတာကို အောက်ပါအတိုင်း အသေးစိတ် စောင့်ကြည့်ပါ-

ပန်းကန်ဆေးနေစဉ် လက်တွေ့ ရှုမှတ်ပုံ:

ဖြစ်ခြင်း: ဘေစင်ထဲက ရေနဲ့ လက်နဲ့ ထိလိုက်တယ်။ “အေးတဲ့သဘော” ကို သိလိုက်တဲ့ “ထိသိစိတ်” ကလေး တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာတယ်။

ပျက်ခြင်း: ပြီးတာနဲ့ အဲဒီရေကို လွှတ်ပြီး၊ ဆပ်ပြာမြှုပ်ကို ကိုင်လိုက်တယ်။ အဲဒီအခါ ဆပ်ပြာရဲ့ “ချောိကျိကျိ သဘော” ကို သိလိုက်တဲ့ “နောက်ထပ် ထိသိစိတ် အသစ်” တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာတယ်။

ဉာဏ်ဖြင့် ဓာတ်ခွဲခြင်း: ဆပ်ပြာကို ကိုင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ၊ စောစောက ရေကို ထိတုန်းက ပေါ်လာတဲ့ “အေးတယ်လို့ သိတဲ့စိတ်ကလေး” ဟာ အခု လက်ရှိမှာ ရှိသေးသလား လို့ ဉာဏ်နဲ့ မေးကြည့်ပါ။ လုံးဝ (လုံးဝ) မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီ ရေကိုသိတဲ့ စိတ်ကလေးဟာ ရေနဲ့ လက်နဲ့ ခွာလိုက်ကတည်းက သေဆုံး (ချုပ်ငြိမ်း) သွားပါပြီ။

ပန်းကန်ကို ရေဆေးချလိုက်တဲ့အခါ ပန်းကန်ရဲ့ “မာတဲ့သဘော” ကို သိတဲ့ စိတ်အသစ် ထပ်ပေါ်လာပြန်တယ်။ ဆပ်ပြာကို သိတဲ့ စိတ်ဟောင်းက ချုပ်ငြိမ်းသွားပြန်ပြီ။

ဒီလိုနဲ့ ပန်းကန်တစ်ချပ် ဆေးနေတဲ့ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာတင်၊ “ထိသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” ကလေးတွေဟာ သန်းနဲ့ချီပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလွန်လျင်မြန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ ဖြစ်လိုက်၊ ပျက်လိုက်၊ ဖြစ်လိုက်၊ ပျက်လိုက် အစားထိုး နေကြပါတယ်။

ဟင်းချက်နေစဉ် လက်တွေ့ ရှုမှတ်ပုံ:

ယောက်မကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ “မာတဲ့သဘောကို သိတဲ့စိတ်” ပေါ်လာတယ်။ ပြီးရင် ပျက်သွားတယ်။

ဆီပူလာလို့ မီးဖိုက အပူဟပ်လာတဲ့အခါ “ပူတဲ့သဘောကို သိတဲ့စိတ်” ပေါ်လာတယ်။ ပြီးရင် ပျက်သွားတယ်။

အစပိုင်းမှာ “ငါ တစ်ယောက်တည်း ပန်းကန်တွေ အများကြီး ဆေးနေရတယ်” လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ တကယ်တမ်း ဉာဏ်နဲ့ သေချာ ဓာတ်ခွဲကြည့်လိုက်တဲ့အခါ “ဆေးနေတဲ့ ငါ” လုံးဝ မရှိပါဘူး။ အေးတဲ့သဘော (ရုပ်) နဲ့ အေးတာကို သိတဲ့စိတ် (နာမ်)။ မာတဲ့သဘော (ရုပ်) နဲ့ မာတာကို သိတဲ့စိတ် (နာမ်)။ ဒီ ရုပ်နဲ့ နာမ် နှစ်ပါးဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်တိုင်း စက္ကန့်မလပ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ တဒင်္ဂလေး အတွင်းမှာပဲ ချက်ချင်း သေဆုံး (ပျက်ကျ) သွားတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။

၄။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်း (ရှုဉာဏ်ဖြင့် နှလုံးသွင်းခြင်း)

ဒီလို ထိသိစိတ်ကလေးတွေ ရေပွက်ကလေးတွေလို တရစပ် ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကို ဉာဏ်မျက်စိနဲ့ မြင်လာပြီဆိုရင်၊ ယောဂီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချရပါမယ်။

“ဪ… ငါ လုပ်နေတယ်၊ ငါ ပင်ပန်းနေတယ် ဆိုတာ တကယ်တော့ အစွဲကြီး သက်သက်ပါလား။ တကယ့် အရှိတရားမှာ ခိုင်မြဲနေတဲ့ ငါ လည်း မရှိဘူး၊ ခိုင်မြဲနေတဲ့ စိတ်ဆိုတာလည်း မရှိဘူး။ အလုပ်တစ်ခုနဲ့ ထိလိုက်တိုင်း ပေါ်လာတဲ့ သိစိတ်ကလေးတွေဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် ဖြစ်ပြီး အဲဒီနေရာမှာတင် ပျက်စီးသွားကြတာပဲ။ စိတ်တွေဟာ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေခြင်းသာ ရှိပါလား။”

ဒီလို “စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူး” လို့ ဉာဏ်က လက်ခံသွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ “ငါပဲ လုပ်နေရတယ်” ဆိုတဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေ၊ ဒေါသတွေ၊ ညည်းတွားမှုတွေဟာ မှီခိုစရာ အတ္တ (I) မရှိတော့တဲ့အတွက် အမြစ်ပြတ် လွင့်စင်သွားပါလိမ့်မယ်။ ရုပ်ခန္ဓာက ပန်းကန်ဆေးနေရလို့ ပင်ပန်းနေပေမယ့်၊ စိတ်အစဉ်ကတော့ ညည်းတွားမှုကင်းပြီး အေးချမ်းတည်ငြိမ်စွာနဲ့ ဖြစ်ပျက်ကိုသာ လေ့လာနေပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ ဝိပဿနာဉာဏ်ရဲ့ အံ့မခန်း စွမ်းအင်ပါပဲ။

၅။ မီးဖိုချောင်ထဲက အဓိပတိတရားလေးပါး (လက်မလျှော့ရမည့် အားထုတ်မှု)

ဒီလို ရုပ်နာမ် ဖြစ်ပျက်ကို မြင်လာတဲ့အခါ၊ ယောဂီတချို့ဟာ အလွန် အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ မှားယွင်းတဲ့ အနတ္တ အမြင်ဘက်ကို ရောက်သွားတတ်ပါတယ်။ “အရာရာဟာ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာပဲ၊ ငါမှ မဟုတ်တာ၊ ဒါဆို ဒီပန်းကန်တွေ ငါ ဆက်ဆေးစရာ မလိုတော့ဘူး၊ ထားခဲ့လိုက်တော့မယ်” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်၊ တာဝန်မဲ့တဲ့ အတွေးမျိုး ဝင်လာတတ်ပါတယ်။ ဒါဟာ လုံးဝ (လုံးဝ) မှားယွင်းပါတယ်။

အနတ္တ ဆိုတာ ပြုလုပ်သူ၊ ခံစားသူ အကောင်အထည် (Ego) မရှိဘူးလို့ ပြောတာပါ။ လုပ်စရာရှိတဲ့ တာဝန်ကို ရှောင်လွှဲရမယ် လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆင်းရဲဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် “အဓိပတိတရားလေးပါး” ဆိုတဲ့ လှုံ့ဆော်မှု စွမ်းအင်တွေကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုရပါမယ်။

ဆန္ဒ (Chanda): “ငါပဲ လုပ်နေရတယ်” ဆိုတဲ့ ပူလောင်တဲ့ ဒေါသစိတ်၊ ညည်းတွားစိတ်တွေမှ လွတ်မြောက်ချင်သော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒ။

စိတ္တ (Citta): အိမ်မှုကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်နေစဉ်၊ ပန်းကန်ကို ကိုင်လိုက်တိုင်း၊ ရေကို ထိလိုက်တိုင်း ပေါ်လာသော “ထိသိစိတ်” ၏ ဖြစ်ပျက်အပေါ်သို့သာ မလွတ်တမ်း စူးစိုက်ထားသော စိတ်။

ဝီရိယ (Viriya): ညည်းတွားတဲ့ အတွေးဇာတ်လမ်းတွေ ဝင်လာတိုင်း၊ အသိစိတ်ကို ပစ္စုပ္ပန် “ထိသိစိတ်” ဆီသို့ မဆုတ်မနစ် ပြန်ဆွဲခေါ်နေသော ကြိုးစားအားထုတ်မှု ဝီရိယ။

ဝီမံသာဉာဏ် (Vimamsa): “ငါ ညည်းတွားနေတာလား” သို့မဟုတ် “ထိသိစိတ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို သက်သက် ကြည့်နေတာလား” ဆိုသည်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြား စစ်ဆေးနေသော ဉာဏ်။

ဒီ အဓိပတိတရား လေးပါးကို တပ်ဆင်ထားတဲ့ အိမ်ရှင်မ ယောဂီဟာ၊ ပန်းကန်တွေ ဘယ်လောက်များများ၊ ဟင်းတွေ ဘယ်လောက်ချက်ရ ချက်ရ၊ တာဝန်ကိုလည်း အပြည့်အဝ ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်နိုင်သလို၊ စိတ်ထဲမှာလည်း “ငါ” ဆိုတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိတဲ့အတွက် အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် ပေါ့ပါး လန်းဆန်းနေပါလိမ့်မယ်။

နိဂုံးချုပ်

ကျနော်တို့ ရေးသားနေတဲ့ ရည်မှန်းချက်ကတော့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းပါပဲ။ တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ တရားရိပ်သာ သွားပြီး မျက်စိမှိတ် ထိုင်နေမှ လုပ်ရတဲ့ အလုပ်မျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ဘဝခွင်ထဲမှာ၊ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ၊ အိမ်အလုပ်တွေ ကြားထဲမှာပဲ အရှိကို အရှိအတိုင်း ဉာဏ်နဲ့ ဓာတ်ခွဲနိုင်ရင် အဲဒါ ဝိပဿနာပါပဲ။

ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အိမ်ရှင်မ အပေါင်းတို့ ခင်ဗျာ…

တနင်္ဂနွေနေ့ရဲ့ ပုံနေတဲ့ အိမ်အလုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး ဒေါသနဲ့ ညည်းတွား မနေပါနဲ့တော့။ အဲဒီ အလုပ်တွေဟာ သင့်အတွက် ဝိပဿနာဉာဏ်ကို ထက်မြက်စေမယ့် အဖိုးတန် အရှုခံ အာရုံတွေပါ။ “ငါ လုပ်နေရတယ်” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ပြီး၊ လက်နဲ့ ထိလိုက်တိုင်း ပေါ်လာတဲ့ “ထိသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” တွေရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းနေမှုကိုသာ စူးစိုက် လေ့လာပါ။

စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး အမြစ်ပြတ် ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန်အဖြစ်ကို ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။