ရဟန်းတော်များအတွက် မနက်ခင်း ဆွမ်းခံကြွခြင်းဆိုတာ ဝမ်းရေးအတွက် သက်သက်မဟုတ်ဘဲ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ် ဆိုတဲ့ ဒွါရတွေကနေ ပြင်ပအာရုံတွေ အများဆုံး ဝင်ရောက်လာတဲ့ အချိန်ဖြစ်လို့ စိတ္တာနုပဿနာ အားထုတ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်အခါ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျောင်းသင်္ခမ်းရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကနေ လမ်းမထက်က ဆူညံလှုပ်ရှားမှုတွေဆီကို ကူးပြောင်းသွားတဲ့အခါ မိမိရဲ့ စိတ်အစဉ် ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားသလဲ ဆိုတာကို လက်တွေ့ လေ့လာရမယ့် အလုပ်ခွင်ကြီးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

မြင်သမျှ ကြားသမျှ အာရုံများအပေါ် ဝိဉာဏ်ကို လေ့လာခြင်း

လမ်းမထက်မှာ သပိတ်ပိုက်ပြီး ကြွလှမ်းနေစဉ် မျက်စိက အမျိုးမျိုးသော အဆင်းတွေကို မြင်ပါလိမ့်မယ်၊ နားကလည်း ကားသံ၊ လူသံ အစရှိတဲ့ အသံမျိုးစုံကို ကြားပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါမှာ အာရုံနောက်ကို စိတ်က လိုက်ပါသွားတာမျိုး မလုပ်ဘဲ၊ အာရုံကို သိလိုက်တဲ့ သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) လေးတွေ အသစ်အသစ် ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို ချက်ချင်း ဉာဏ်နဲ့ လေ့လာရပါမယ်။ ဒီနေရာမှာ သိစိတ် ဆိုတာ ဝိညာဉ်မဟုတ် ဝိဉာဏ် ဖြစ်တယ် ဆိုတာကို အမြဲ နှလုံးသွင်းထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ မြင်သိစိတ်၊ ကြားသိစိတ်ဆိုတဲ့ ဝိဉာဏ်လေးတွေဟာ အာရုံနဲ့ တိုက်မိတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးမှာပဲ ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ချုပ်ပျောက်သွားတယ် ဆိုတာကို သတိကပ်ပြီး ကြည့်နေရပါမယ်။

လောဘ၊ ဒေါသ စိတ်များကို အကဲခတ်ခြင်း

လမ်းမှာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ အာရုံတွေဟာ အမြဲတမ်း ညီညာနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လှပတဲ့ မြင်ကွင်း၊ သာယာတဲ့ အသံ၊ မိမိကို ကြည်ညိုစွာ လောင်းလှူတဲ့ အာရုံတွေနဲ့ ကြုံတဲ့အခါ သာယာတဲ့ လောဘစိတ်လေး ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ ဆူညံတဲ့ အသံ၊ မနှစ်မြို့စရာ အနံ့အသက် စတဲ့ အာရုံတွေနဲ့ ကြုံတဲ့အခါ မကျေနပ်တဲ့ ဒေါသစိတ်လေး ချက်ချင်း ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ပေါ်လာတဲ့ စိတ်တွေကို အတင်းအဓမ္မ ပယ်ဖျောက်ဖို့ မကြိုးစားဘဲ၊ “သြော်… သာယာတဲ့စိတ်လေး ပေါ်လာပါလား”၊ “မကျေနပ်တဲ့စိတ်လေး ဖြစ်သွားပါလား” လို့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဝိဉာဏ်ကို အရှိကိုအရှိအတိုင်း လေ့လာခြင်း အလုပ်ကိုသာ ဆက်တိုက် လုပ်ဆောင်သွားရပါမယ်။

အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အားထုတ်ခြင်း

ဒီလို လမ်းမထက်မှာ အာရုံတွေ များပြားလှတဲ့ကြားက စိတ်ကို စဉ်ဆက်မပြတ် လေ့လာနိုင်ဖို့ဆိုတာ အဓိပတိတရားလေးပါး နဲ့ပြည့်စုံရင် မိမိလိုတာ ပြည့်တယ် ဆိုတဲ့အတိုင်း ခိုင်မာတဲ့ ကျင့်စဉ်ကို လက်ကိုင်ထားဖို့ လိုပါတယ်။

လမ်းလျှောက်နေစဉ် တစ်လျှောက်လုံး ငါ့ရဲ့ ဝိဉာဏ်ကို မလွတ်တမ်း လေ့လာမယ်ဆိုတဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒ (ဆန္ဒာဓိပတိ)

ခြေလှမ်းတိုင်း၊ တွေ့ကြုံရတဲ့ အာရုံတိုင်းမှာ သတိကပ်ပြီး မနားမနေ အားထုတ်တဲ့ ဝီရိယ (ဝီရိယာဓိပတိ)

အခြား ပြင်ပအာရုံတွေဆီ မလွင့်စင်ဘဲ မိမိစိတ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုအပေါ်မှာသာ စူးစိုက်ထားတဲ့ စိတ္တ (စိတ္တာဓိပတိ)

ပေါ်လာသမျှ စိတ်တွေဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပျက်စီးသွားတဲ့ သဘောတွေသာ ဖြစ်တယ်လို့ ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းလေ့လာတဲ့ ဝီမံသာ (ဝီမံသာဓိပတိ) တို့ကို မဖြစ်မနေ အသုံးချရပါမယ်။

အနတ္တအမြင်ဖြင့် လမ်းစဉ်ကို ဖြောင့်တန်းစေခြင်း

လမ်းမထက်က အာရုံတွေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဝိဉာဏ်တွေဟာ မိမိ ပိုင်ဆိုင်တာ၊ ထိန်းချုပ်လို့ရတာ မဟုတ်ဘဲ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ အနတ္တ သဘောတရားတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒကို ရှောင်ကြဉ်ရမယ့် အကြောင်း အထူး လိုအပ်တဲ့အတွက် ထည့်သွင်း သတိပေးချင်ပါတယ်။ အနတ္တကို နားလည်တယ်ဆိုတာ လွှတ်ထားလိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ မှန်ကန်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေကို ဉာဏ်နဲ့ ထိန်းကျောင်း စီမံပြီး အရိယာလမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်အောင် ပညာရှိရှိ တွန်းတင်ရမယ့် အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ ဆွမ်းခံကြွတဲ့ အချိန်တိုင်းဟာ ဝမ်းကျောင်းဖို့ အချိန်ကုန်ခံတာသက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိသန္တာန်မှာ အမြဲတမ်း ဖြစ်ပေါ်ပြောင်းလဲနေတဲ့ ဝိဉာဏ်ကို ဉာဏ်ဖြင့် အစဉ်တစိုက် လေ့လာခြင်းဖြင့် ကျနော်တို့ရဲ့ အဓိက ရည်မှန်းချက်ဖြစ်တဲ့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာတတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုတဲ့ ပန်းတိုင်ဆီကို လက်တွေ့ကျကျ တက်လှမ်းနေခြင်းသာ ဖြစ်ပါကြောင်း တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါတယ်။