ဝိပဿနာ ကျင့်တယ်ဆိုတာ စိတ်ညစ်နေတာကို အတင်းပျောက်အောင် လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။
စိတ်ညစ်စရာ ပေါ်လာရင် “ဪ.. မနှစ်မြို့တဲ့ ခံစားချက်လေး ပေါ်လာပါလား” လို့ ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ ကြည့်တာပါ။ ဒေါသထွက်ရင်လည်း ထွက်မှန်း သိလိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဒေါသထဲကို “ငါ” ဆိုပြီး ဝင်မပါလိုက်ပါနဲ့။
ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်၊ ခဏနေတော့ အရှိန်ကုန်ပြီး ပြန်ပျောက်သွားတယ်။ ဒီသဘာဝကို ဘေးကနေ ပွဲကြည့်ပရိသတ်လို ခပ်ခွာခွာလေး ကြည့်တတ်ပြီဆိုရင် ဘယ်အရာမှ မမြဲဘူးဆိုတာကိုသိနေတဲ့ ဝိဉာဏ်လေးက ရှင်းလင်းလာပါလိမ့်မယ်။ ဒီကမှ ဘာမှ မမြဲတာတွေက စက်ဆုပ်စရာ အသုံးမကျတာတွေ (ဒုက္ခတွေ) ပဲဆိုတာကို ထပ်ပြီးနားလည်လာပါလိမ့်မယ်။ စာဖတ်ပြီး သိတာထက် အခုလို ကိုယ်တိုင် မြင်အောင် ကြည့်တာကသာ တကယ့် လွတ်မြောက်မှုကို ပေးတာပါ။
ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာတိုင်း ပိုင်ရှင်မလုပ်ဘဲ ဧည့်သည်လို သဘောထားပြီး စောင့်ကြည့်လို့ ရပါသလား?
Leave a Reply