ဒီတစ်ပတ်လုံး “မမြဲခြင်း” (အနိစ္စ) အကြောင်း ပြောခဲ့ကြတယ်။
မမြဲဘူးဆိုတာ ကြောက်စရာ မဟုတ်ဘူး။ မမြဲလို့သာ ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်နေလို့ ရတာပါ။ မမြဲလို့သာ အဆိုးတွေကနေ အကောင်းဘက်ကို ပြောင်းလဲခွင့် ရှိနေတာပါ။
တရားအားထုတ်တယ်ဆိုတာ အတင်းအဓမ္မ ထိုင်မှတ်နေတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ဒီ စီးဆင်းနေတဲ့ သဘာဝတရားကြီးကို ဘေးကနေ အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်တတ်လာတာကို ခေါ်တာပါ။ ရေစီးနဲ့အတူ မျောမပါသွားဘဲ၊ ရေစီးကို ကမ်းပါးက ထိုင်ကြည့်နေတဲ့သူလိုပေါ့။
အမြင်မှန် (သမ္မာ ဒိဋ္ဌိ) ရလာတဲ့အခါ ဘဝက ရိုးရှင်းသွားတယ်။ ဖြစ်လာသမျှကို “ဪ.. ဒါလည်း ပြီးသွားမှာပါပဲ” လို့ နှလုံးသွင်းနိုင်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ရောက်လာတဲ့ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုဟာ တကယ့် အစစ်အမှန်ပါပဲ။
ဒီရက်သတ္တပတ်ရဲ့ နောက်ဆုံးရက်မှာတော့ ဘာကိုမှ အတင်းမလုပ်ဘဲ၊ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အသိအမှတ်ပြုရင်း အနားယူလိုက်ပါ။
ဒီနေ့အတွက် အမေး- အရာရာဟာ ပြောင်းလဲနေမှန်း သိထားတော့ ဘာကိုများ အသည်းအသန် ဆုပ်ကိုင်စရာ လိုတော့မလဲ