ယနေ့ မြန်မာနိုင်ငံရှိ ဗုဒ္ဓသာသနာတော်ကို ဉာဏ်ဖြင့် ချိန်ထိုးဆန်းစစ်ကြည့်လျှင် အလွန်လေးနက်ပြီး အရေးတကြီး လိုအပ်နေသော အခြေအနေတစ်ရပ်ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအရာမှာ အခြားမဟုတ်၊ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် တရားအားထုတ်နေကြသော ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများအတွက် မှီခိုအားထားရာ၊ ကိုးကွယ်ရာ အစစ်အမှန်ဖြစ်သည့် “သံဃာရတနာ” ဟာ အင်မတန်မှကို ရှားပါးနေခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။

ဂန္ထဓုရ သက်သက်ဖြင့် သံသရာ မလည်ပါစေနှင့်

စာပေပရိယတ္တိ သင်ကြားခြင်းဟူသော “ဂန္ထဓုရ” သည် သာသနာတော်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ဤစာအုပ်စာပေများ၊ စာဝါများကြားထဲတွင်သာ တစ်ဘဝစာ အချိန်ကုန်လွန်နေမည် ဆိုလျှင်တော့ သံသရာလည်ကြောင်း အလုပ်သက်သက်သာ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မည်။ မြတ်စွာဘုရားရှင် တကယ်အလိုရှိသည့် အလုပ်မှာ စာပေကျက်မှတ်နေရန် သက်သက်မဟုတ်ဘဲ၊ ခန္ဓာကို ဉာဏ်ဖြင့်ရှုကာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ ထွက်မြောက်ရေးပင် ဖြစ်ပါသည်။ စာပေကျမ်းဂန်များ မည်မျှပင် တတ်ကျွမ်းစေကာမူ၊ မိမိကိုယ်တိုင် ဝိပဿနာအလုပ်ကို လက်တွေ့ မလုပ်လျှင် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း သံသရာထဲမှ မလွတ်မြောက်နိုင်သလို၊ သူတစ်ပါးအတွက်လည်း တကယ့် အားထားရာ အစစ်အမှန် ဖြစ်မလာနိုင်ပါ။

လူအများ၏ ကိုးကွယ်ရာအစစ် ဖြစ်တည်ရေး

ရဟန်းတော်များဆိုသည်မှာ လူဒါယကာ၊ ဒါယိကာမများက ရတနာတစ်ပါးအဖြစ် အသက်ကိုအပ်၍ ယုံကြည်စွာ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်နေကြသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ရဟန်းများကိုယ်တိုင်က ဝိပဿနာမရှုဘဲ ပုထုဇဉ်ဘဝဖြင့်သာ နေထိုင်နေမည်ဆိုလျှင် ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများအတွက် တကယ့်ကိုးကွယ်ရာ သရဏဂုံတည်ရာ အစစ်အမှန် မဖြစ်နိုင်တော့ပါ။ လူအများက သံဃာရတနာဟူ၍ ရည်မှန်းကိုးကွယ်သော်လည်း၊ လက်ခံသည့်ဘက်က သံဃာ့ဂုဏ်တော် ကိုးပါးနှင့် ပြည့်စုံသော ဒက္ခိဏေယျပုဂ္ဂိုလ် (အလှူခံထိုက်သော အရိယာ) မဟုတ်လျှင် ထိုကိုးကွယ်မှုသည် အပြည့်အဝ အရာမရောက်နိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် လူအများ၏ တကယ့်ကိုးကွယ်ရာ အစစ်အမှန် ရရှိစေရန် ရဟန်းတော်များဘက်က တာဝန်ကြီးလှပါသည်။

ဤဘဝ၌ပင် အရိယာဖြစ်အောင် အားထုတ်ခြင်း

ရဟန်းတော်များအနေဖြင့် သံသရာကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဤဘဝတွင်ပင် အရိယာများဖြစ်အောင် ဝိပဿနာဓုရကို စိုက်လိုက်မတ်တတ် အားထုတ်ကြရန် အထူးလိုအပ်လှပါသည်။ တရားအားထုတ်ရာတွင် အချို့က ပါရမီမပြည့်သေးဘူးဆိုပြီး နောင်ဘဝများဆီသို့ ရွှေ့ဆိုင်းကာ ဆင်ခြေပေးတတ်ကြပါသည်။ တကယ်တော့ အဓိပတိတရားလေးပါး (ဆန္ဒ၊ ဝီရိယ၊ စိတ္တ၊ ဝီမံသာ) နှင့် ပြည့်စုံလျှင် မိမိလိုတာ ပြည့်ဝနိုင်ပါသည်။ ဤဘဝတွင်ပင် မဂ်ဖိုလ်ရအောင်၊ သောတာပန်အစရှိသော အရိယာပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်လာအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ပါသည်။ “ငါတော့ မရနိုင်တော့ဘူး” ဟူသော အဆိုးမြင်ဝါဒများကို ဖယ်ရှားပြီး လက်တွေ့ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် အားထုတ်ဖို့သာ လိုရင်းဖြစ်ပါသည်။

နိဂုံး

ကျနော်တို့ လိုလားသော အဓိက ရည်မှန်းချက်မှာ သာသနာတော်အတွင်း၌ လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ တတ်နိုင်သမျှ များများ ပေါ်ထွန်းလာရေးပင် ဖြစ်ပါသည်။ ရဟန်းတော်များသည် လောကီအာရုံ အနှောင်အဖွဲ့များ ကင်းရှင်းသူများ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အရိယာဖြစ်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ပိုင်ဆိုင်ထားသူများ ဖြစ်ကြပါသည်။

ထို့ကြောင့် ရဟန်းတော်များအနေဖြင့် စာပေကျမ်းဂန်များ ကြားထဲတွင်သာ သံသရာမလည်တော့ဘဲ၊ ဥပါသကာ ဥပါသိကာများအတွက် မှီခိုအားထားရာ၊ ကိုးကွယ်ရာ “သံဃာရတနာ” အစစ်အမှန် ဖြစ်လာစေရန် ဤပစ္စုပ္ပန်ဘဝတွင်ပင် ဝိပဿနာတရားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်ကြပါရန် အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားအပ်ပါသည်။