နိဒါန်း – သန်းကြွယ်သူဌေး ဖြစ်ခွင့်ရတဲ့ စာအိတ်ကို ကိုင်ထားသူ

ရဟန်းရှင်လူ မိတ်ဆွေအပေါင်းတို့… လောကမှာ သနားစရာ အကောင်းဆုံး လူတစ်ယောက်အကြောင်း ပြောပြချင်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အလုပ်က “စာပို့သမား”ပါ။ တစ်နေ့မှာ သူဟာ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို သွားပို့ရတယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ “ဒေါ်လာ သန်း ၁၀၀ တန်တဲ့ ချက်လက်မှတ်” ပါပါတယ်။ စာပို့သမားဟာ အဲဒီစာအိတ်ကို လိုရာခရီးရောက်အောင် သွားပို့တယ်။ နေပူမရှောင် မိုးရွာမရှောင် သွားတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ စာလက်ခံသူ ဆီ ရောက်သွားတယ်။ စာလက်ခံသူက စာအိတ်ကို ဖောက်တယ်၊ ချက်လက်မှတ်ကို ထုတ်တယ်၊ ဘဏ်မှာ ငွေထုတ်ပြီး ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးကြီး ဖြစ်သွားတယ်။

စာပို့သမားကတော့… “ငါ့တာဝန် ကျေပါပြီ” ဆိုပြီး ကျေနပ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ဘာမှ မရလိုက်ပါဘူး။ သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ လစာရထားတဲ့ ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ပဲ ကျန်ပါတယ်။ သူဟာ နောက်တစ်နေ့မှာလည်း နောက်ထပ် စာအိတ်တွေကို လိုက်ပို့ရင်း… ဆင်းရဲတဲ့ စာပို့သမား ဘဝနဲ့ပဲ သံသရာလည်နေရရှာတယ်။ သူ သယ်သွားတဲ့ စာအိတ်ထဲမှာ သူ့ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ “ရတနာ” တွေ ပါမှန်း သူ မသိလိုက်ပါဘူး။ သိရင်လည်း သူ မသုံးစွဲခွင့် မရလိုက်ပါဘူး။

ဒီပုံပြင်လေးက ဘာကို ဆိုလိုသလဲ။ ဒီနေ့ခေတ် သာသနာလောကမှာ ရှိနေတဲ့ “စာတတ် ပေတတ် ဘိက္ခုများ” နဲ့ “တရားစာ ဖြန့်ဝေသူများ” ကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်ပါတယ်။

အရှင်ဘုရားတို့ဟာ ဘုရားရှင်ရဲ့ “မဂ် ဖိုလ် နိဗ္ဗာန်” ဆိုတဲ့ ရတနာတွေ ပါဝင်တဲ့ စာအိတ် (ပိဋကတ်တော်) တွေကို သယ်ပိုးထားကြတယ်။ ဒကာ ဒကာမတွေကို “ဟော… ဒီမှာ တရားစာ၊ ဒီမှာ နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း” ဆိုပြီး လိုက်ပို့ပေးကြတယ်။ ဒကာ ဒကာမတွေထဲက တချို့ (ပါရမီရှင်တွေ) က အဲဒီစာကို ဖတ်ပြီး၊ လက်တွေ့ကျင့်ပြီး၊ သောတာပန် ဖြစ်သွားကြတယ်။ သူဌေး ဖြစ်သွားကြတယ်။ စာပို့သမား ဖြစ်တဲ့ အရှင်ဘုရားတို့ကတော့… “ငါ တရားဟော ကောင်းတယ်၊ ငါ စာချလို့ တော်တယ်” ဆိုတဲ့ ပီတိလေးကို စားသုံးရင်း… “ပုထုဇဉ် စာပို့သမား” ဘဝနဲ့ပဲ သေပွဲဝင်သွားကြတယ်။

ဒါဟာ သာသနာမှာ အလွန် ကြေကွဲစရာ ကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပါတယ်။

အပိုင်း (၁) – နွားကျောင်းသား ဥပမာ

မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင် ဟောကြားခဲ့တဲ့ “ဓမ္မပဒ” လာ ဂါထာတစ်ပုဒ် ရှိပါတယ်။ စာတတ်ပြီး တရားမကျင့်တဲ့ ရဟန်းကို “နွားကျောင်းသား” နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ထားပါတယ်။

နွားကျောင်းသား တစ်ယောက်ဟာ… မနက်လင်းတာနဲ့ သူများပိုင်တဲ့ နွားတွေကို လိုက်ကျောင်းတယ်။ “ဟောဒီမှာ နွားနီ၊ ဟောဒီမှာ နွားဖြူ၊ ဟောဒီမှာ နွားနက်” ဆိုပြီး နွားစာရင်းကို အတိအကျ မှတ်တယ်။ ညနေရောက်ရင် နွားရှင်ကို နွားတွေ ပြန်အပ်တယ်။ “ကျွန်တော့် နွားစာရင်း ကိုက်ပါတယ်ဗျာ” ဆိုပြီး ဂုဏ်ယူတယ်။ ဒါပေမဲ့… နွားကထွက်တဲ့ နို့၊ ဒိန်ချဉ်၊ ထောပတ် စတဲ့ အရသာရှိတဲ့ “နွားနို့ထွက်ပစ္စည်း” တွေကိုတော့ သူ မစားရပါဘူး။ နွားပိုင်ရှင်ကသာ စားသုံး ခံစားရတာပါ။ နွားကျောင်းသားကတော့ လုပ်အားခ လေးပဲ ရပါတယ်။

ထို့အတူပါပဲ။ စာတတ်တဲ့ ဘိက္ခုတွေဟာ… “ဒါက သီလ၊ ဒါက သမာဓိ၊ ဒါက ပညာ” ဆိုပြီး စာရင်းတွေ တွက်ပြတယ်။ “စိတ် စေတသိက် ရုပ် နိဗ္ဗာန်” ဆိုပြီး ပါမောက္ခကြီးတွေလို ရှင်းပြတယ်။ အဘိဓမ္မာ တရားတွေကို ဌာန်ကရိုဏ်း ကျကျ ရွတ်ဖတ်ပြတယ်။ ဒါပေမဲ့… “ဝိမုတ္တိ ရသ” ဆိုတဲ့ တရားအရသာကိုတော့ သူတို့ ကိုယ်တိုင် မစားရပါဘူး။ သူတို့ ဟောတဲ့ တရားကို နာကြားပြီး လက်တွေ့ကျင့်တဲ့ ယောဂီတွေကသာ တရားအရသာကို ခံစားသွားကြတယ်။

အရှင်ဘုရားတို့… နွားစာရင်း ကိုက်ရုံနဲ့ ကျေနပ်မနေပါနဲ့။ နွားနို့ သောက်ရမှ (တရားအရသာ သိမှ) ကိုယ်ပိုင် အနှစ်သာရ ဖြစ်မှာပါ။ စာအုပ်ထဲက စာရင်းတွေကို အလွတ်ရနေရုံနဲ့… ကိလေသာ တစ်ပါးမှ ပါးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

အပိုင်း (၂) – လမ်းညွှန် ဆိုင်းဘုတ်ကြီးများ

နောက်ထပ် ဥပမာတစ်ခု ပေးချင်ပါတယ်။ လမ်းဆုံလမ်းခွမှာ ရှိတဲ့ “လမ်းညွှန် ဆိုင်းဘုတ်” ကြီးတွေကို မြင်ဖူးမှာပါ။ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်မှာ ရေးထားတယ်။ “ရန်ကုန်သို့ မိုင် (၃၀၀)”၊ “နိဗ္ဗာန်သို့ ဤလမ်းအတိုင်း” တဲ့။

ခရီးသွားတွေက အဲဒီဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ပြီး လမ်းမှန်ကို သိသွားကြတယ်။ ခရီးဆက်ကြတယ်။ ရန်ကုန်ကို ရောက်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့… ဆိုင်းဘုတ်ကြီး ကိုယ်တိုင်ကတော့ ရန်ကုန်ကို ဘယ်တော့မှ မရောက်ပါဘူး။ သူက နေပူထဲမှာ၊ မိုးရွာထဲမှာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း… ခရီးသည်တွေကို လမ်းညွှန်နေရုံ သက်သက်ပါပဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာတဲ့အခါ… ဆိုင်းဘုတ်ကြီးဟာ ဆွေးမြေ့လာမယ်။ ပိုးထိုးလာမယ်။ နောက်ဆုံးမှာ လဲကျပြီး မြေဩဇာ ဖြစ်သွားမယ်။ ခရီးသွားတွေကတော့ လိုရာခရီး ရောက်ပြီး ချမ်းသာသုခ ခံစားနေကြပြီ။

ဒီနေ့ခေတ် ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေမှာ… “ဆိုင်းဘုတ် ဘုန်းကြီး” တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ “ဒကာတို့… ဒါန ပြုကြ၊ သီလ ဆောက်တည်ကြ၊ ဝိပဿနာ ရှုကြ” လို့ အာပေါက်မတတ် ဟောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်ကျတော့… “ငါက ဆရာပဲ၊ ငါက ညွှန်ပြသူပဲ” ဆိုတဲ့ မာနနဲ့ တစ်နေရာတည်းမှာ ရပ်နေကြတယ်။ ရှေ့ကို တစ်လှမ်းမှ မတိုးကြဘူး။ ဝိပဿနာ ဉာဏ်စဉ် တစ်ခုမှ မတက်ကြဘူး။

အရှင်ဘုရားတို့… ဆိုင်းဘုတ် ဘဝနဲ့ပဲ ဇာတ်သိမ်းချင်သလား။ သူများတွေကို နိဗ္ဗာန်ပို့ပေးပြီး… ကိုယ်တိုင်ကတော့ အပါယ်ငရဲ ကို ဆင်းသွားမယ့် ဘဝမျိုးကို ရွေးချယ်မှာလား။ သေချာ စဉ်းစားကြစေချင်ပါတယ်။

အပိုင်း (၃) – အသံသာရှိပြီး အနံ့မရှိသော ပန်း

မြတ်စွာဘုရားက နောက်ထပ် ဥပမာတစ်ခု ပေးထားပါသေးတယ်။ “ရုစိရံ ဝ၊ ဝဏ္ဏဝန္တံ၊ အဂန္ဓကံ” “လှပတောက်ပသော အရောင်အဆင်း ရှိသော်လည်း၊ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ မရှိသည့် ပန်းပွင့် ကဲ့သို့…”

စာတတ်ပေမယ့် မကျင့်တဲ့ ရဟန်းရဲ့ စကားဟာ… နားထောင်လို့ ကောင်းတယ်။ စကားလုံး လှတယ်။ အစီအစဉ် ကျတယ်။ (အရောင်အဆင်း ရှိတယ်)။ ဒါပေမဲ့… အဲဒီစကားထဲမှာ “သစ္စာအနံ့” မပါဘူး။ သူ့စကားက လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို မထိခိုက်နိုင်ဘူး။ ကိုယ်တိုင် မသိဘဲ ရွတ်ဖတ်နေတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် “ကြက်တူရွေး စကား” လိုပဲ ဖြစ်နေတယ်။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အရှင်ဘုရားတို့ တရားဟောတဲ့အခါ… ဒကာ ဒကာမတွေက “သာဓု သာဓု” ခေါ်ကြတယ်။ “အသံကောင်းလိုက်တာဘုရား” လို့ ချီးမွမ်းကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ တရားပွဲပြီးသွားတဲ့အခါ… ဒကာ ဒကာမတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာကျန်ခဲ့သလဲ။ တရားအသိ ကျန်ခဲ့သလား။ ဒါမှမဟုတ် “ဒီကိုယ်တော် ဟောတာ ရယ်ရတယ်၊ ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်” ဆိုတဲ့ အသိပဲ ကျန်ခဲ့သလား။

ကိုယ်တိုင် အနံ့မွှေးတဲ့ ပန်း ဖြစ်အောင် အရင်လုပ်ပါ။ ကိုယ်တိုင် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ နဲ့ ပြည့်စုံအောင် အရင်ကျင့်ပါ။ ပြီးမှ သူများကို ဝေမျှပါ။ အဲဒီလို မဟုတ်ရင်… အရှင်ဘုရားတို့ဟာ “ပလပ်စတစ် ပန်း” တွေ ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ အဝေးကကြည့်ရင် လှပေမယ့်၊ အနားကပ်ကြည့်ရင် အသက်မရှိတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။

အပိုင်း (၄) – ဓမ္မကထိက သို့မဟုတ် “အနုပညာရှင်”

ဒီခေတ်မှာ ခေတ်စားနေတဲ့ “ဓမ္မကထိက” ယဉ်ကျေးမှုကို ဝေဖန်ချင်ပါတယ်။ တချို့ ဘိက္ခုတွေဟာ… “တရားဟောခြင်း” ကို “ဖျော်ဖြေရေး” တစ်ခုလို လုပ်နေကြတယ်။ ဟာသတွေ နှောတယ်၊ သီချင်းတွေ ဆိုပြတယ်၊ ခေတ်ပေါ် စကားလုံးတွေ သုံးတယ်။ ပရိသတ် လက်ခုပ်တီးရင် ကျေနပ်ကြတယ်။ Follower များရင် ဂုဏ်ယူကြတယ်။

အရှင်ဘုရားတို့… အဲဒါ “စာပို့သမား” အဆင့်တောင် မဟုတ်တော့ပါဘူး။ “လူပြက်” အဆင့်ကို ရောက်သွားတာပါ။ ဘုရားရှင်ရဲ့ ဓမ္မဟာ ရယ်စရာ မဟုတ်ပါဘူး။ သံသရာက လွတ်မြောက်ရေး လမ်းစဉ်ပါ။ ဆေးရုံပေါ်မှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတဲ့ လူနာကို… ဆရာဝန်က ဟာသတွေ ပြောပြပြီး ကုသလို့ ရမလား။ မရပါဘူး။ ခွဲစိတ်မှ ရမှာပါ။ ဆေးထိုးမှ ရမှာပါ။

အရှင်ဘုရားတို့က ဒကာ ဒကာမတွေကို ဟာသတွေ ပြောပြပြီး၊ “စိတ်ချမ်းသာအောင်” လုပ်ပေးနေရုံနဲ့… သူတို့ ကိလေသာတွေ ပျောက်သွားမလား။ မပျောက်ပါဘူး။ ခဏ မေ့သွားရုံပဲ ရှိမှာပါ။ အဲဒါဟာ ဓမ္မ မဟုတ်ပါဘူး။ “စိတ်ဖြေဆေး” ပေးနေတာ သက်သက်ပါပဲ။

စာပို့သမား ကောင်း တစ်ယောက်ဟာ… စာအိတ်ကို မဖောက်မပျက် ပို့ရပါတယ်။ စာထဲမှာ ပါတဲ့ သတင်းက ဝမ်းနည်းစရာ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဝမ်းသာစရာ ဖြစ်ဖြစ်… အမှန်အတိုင်း ပို့ရပါတယ်။ စာထဲမှာ မပါတာတွေကို လျှောက်ပြောပြီး စာလက်ခံသူကို ဂျင်းထည့်လို့ မရပါဘူး။

အပိုင်း (၅) – မြွေမြီးဆွဲထားသော ဘိက္ခုများ

ဒါဆိုရင် စာပို့သမား ဘဝက လွတ်မြောက်အောင် ဘာလုပ်ရမလဲ။ အဖြေက ရှင်းပါတယ်။ “စာအိတ်ကို ဖောက်ပါ။ စာကို ဖတ်ပါ။ လက်တွေ့ လိုက်နာပါ။”

အရှင်ဘုရားတို့ သင်ယူထားတဲ့ ပိဋကတ် သုံးပုံ ဆိုတာ… “စာအိတ်” ပါ။ အဲဒီထဲမှာ ပါတဲ့ အနှစ်သာရက… “ဝိပဿနာ” ပါ။

မြတ်စွာဘုရားရှင်က “အလဂဒ္ဒူပမသုတ်” မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတိပေးခဲ့ပါတယ်။ စာပေကျမ်းဂန်တွေကို သင်ယူပြီးတော့… လက်တွေ့ မကျင့်ဘဲ သူတစ်ပါးကို ဝေဖန်ဖို့၊ အနိုင်ယူဖို့၊ ကိုယ်ကျိုးရှာဖို့လောက်ပဲ သုံးချသူတွေဟာ… “မြွေဆိုးကို အမြီးကနေ ဖမ်းဆွဲသူတွေ” နဲ့ တူတယ်လို့ ဟောခဲ့ပါတယ်။ မြွေကို အမြီးကနေ ဆွဲရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ အဲဒီမြွေက ကိုယ့်ကို ပြန်လှည့်ပေါက်ပြီး သေစေမှာပါ။ ထို့အတူပါပဲ… စာတတ်ပြီး တရားမကျင့်တဲ့ ဘိက္ခုဟာ… အဲဒီစာတတ်မှု မာန ကြောင့်ပဲ အပါယ်ငရဲကို ပြန်ကျသွားနိုင်ပါတယ်။

စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပါ။ မျက်စိကို မှိတ်လိုက်ပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဉာဏ်နဲ့ စိုက်ကြည့်ပါ။ “ငါ စာတတ်တယ်” ဆိုတဲ့ မာနကို ဘေးချထားပါ။ “ငါ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး၊ ရုပ်နဲ့ နာမ်သာ ရှိတယ်” ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို ရှာဖွေပါ။

အရှင်ဘုရားတို့… စာတစ်လုံးမှ မတတ်တဲ့ တောရဟန်းတစ်ပါးက… ရုပ်နာမ်ကို ဖြစ်ပျက်မြင်ပြီး ရဟန္တာ (အရိယာ) ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ ဘွဲ့တံဆိပ်တွေ ရထားတဲ့ စာတတ်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကတော့… မာနတွေ တက်၊ ကိလေသာတွေ ပွားပြီး ပုထုဇဉ် ဘဝနဲ့ပဲ သေရနိုင်ပါတယ်။

ရွေးချယ်ခွင့်က အရှင်ဘုရားတို့ လက်ထဲမှာပါ။ မြတ်စွာဘုရားက စာပို့ဖို့အတွက်ပဲ တာဝန်ပေးခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီစာအိတ်တွေက အရှင်ဘုရားတို့အတွက်ပါ။ ဒါကြောင့် စာအိတ်ကို ပို့တဲ့အလုပ်ပဲ လုပ်နေမလား… မြတ်စွာဘုရား က အရှင်ဘုရားတို့ဆီ ပို့လိုက်တာဖြစ်တဲ့ စာအိတ်ကို ဖောက်ပြီး ရတနာကို ယူမလား။

နိဂုံး – အမွေခံမလား၊ အကြွေးယူမလား

ရဟန်းသံဃာတော်များ ခင်ဗျာ… “စာပို့သမား” ဘဝဟာ ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ပါဘူး။ စာပို့သမားဟာ ပစ္စည်းကို သယ်ပဲ သယ်ရတယ်၊ မပိုင်ဆိုင်ရပါဘူး။ ဘုရားရှင် ထားခဲ့တဲ့ ဓမ္မအမွေကို ပိုင်ဆိုင်ချင်ရင်… “စာပို့သမား” အဆင့်ကနေ “ကျင့်ကြံသူ” အဆင့်ကို ကူးပြောင်းကြပါ။

ဒကာ ဒကာမတွေကို တရားဟောတာ လျှော့ပြီး၊ ကိုယ်တိုင် တရားအားထုတ်တာကို ပိုလုပ်ပါ။ သူများကို လမ်းညွှန်တာ လျှော့ပြီး၊ ကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်တာကို ပိုလုပ်ပါ။

ဒါမှသာလျှင်… တစ်နေ့သောအခါ သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင်… “ငါဟာ သူများအတွက် စာပို့ပေးခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကိုယ်တိုင် အဲဒီစာကို ဖတ်ပြီး လွတ်မြောက်ခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်တယ်” လို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကြွေးကြော်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

စာပို့သမား ဘဝနဲ့ ဇာတ်မသိမ်းကြပါစေနဲ့။ ရတနာပိုင်ရှင် သူဌေးဘဝနဲ့ နိဂုံးချုပ်နိုင်ကြပါစေ။

(အရှင်ဘုရားတို့ ဒကာ၊ ဒကာမ ဆိုတာတွေကိုလဲ သံယောဇဉ်ဖြတ်လိုက်ကြပါတော့၊ အရှင်ဘုရားတို့ကို မေတ္တာရှိလို့ အရှင်ဘုရားတို့ကောင်းကျိုးလိုလားလို့ လှူနေကြတာ ရှိခိုးနေကြတာမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ ကုသိုလ်ရမယ် ယုံကြည်ပြီး လုပ်နေကြတာပါ။ အရှင်ဘုရားတို့ ဒီအတိုင်း နေလို့ အပါယ်ကျသွားရင်လဲ ကိုယ်လုပ်တာ ကိုယ်ခံ သူတို့အနစ်နာခံပြီး မပြောပေးနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ သူတွေကို အရှင်ဘုရားတို့က ငါတို့ကို သံယောဇဉ်ရှိတယ် ပြန်စောင့်ရှောက်ရမယ် ဆိုတာတွေ တွေးမနေပါနဲ့တော့။ ရဟန်းနဲ့ သံယောဇဉ်နဲ့လုံးဝ မလိုက်ပါဘူး။ အဲလောက်တောင် ငါတို့ပေါ် မေတ္တာနည်းတဲ့သူတွေ အကျိုးမလိုလားသူတွေလို့ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဆုံးဖြတ်ပြီး အကုန်လုံးကို သံယောဇဉ်ဖြတ် တရားအားထုတ်တဲ့အလုပ်ကိုပဲ စကြပါတော့၊ အရှင်ဘုရားတို့ကို သမုဒယသစ္စာ ဖြစ်တဲ့ တဏှာကတော့ တခုမဟုတ် တခုကို သံယောဇဉ်ထားဖို့ ကောင်းကျိုးလိုလားဖို့ ဆွဲဆောင်နေမှာပါပဲ။ သူများကောင်းကျိုးလိုလားတယ် ဆိုတာက ကိုယ်သံသရာက မလွတ်စေဖို့အတွက် တဏှာရဲ့ လှည့်စားထားမှုပါ။ ရဟန်းကိစ္စပြီးမှ ရဟန္တာဖြစ်မှပဲ သူများကောင်းကျိုးလိုလားတယ်ဆိုတာကို မြတ်စွာဘုရား သာဓုခေါ်ပါတယ်။)

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။

ထက်အောင်