နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှုကိစ္စ တာဝန်တွေကို မနားမနေ ထမ်းဆောင်ရင်း တစ်ဖက်ကလည်း သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ဖို့ ဝိပဿနာတရားကို လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ မိခင်၊ ဥပါသိကာမများ အားလုံးအတွက် ဒီဆောင်းပါးကို အထူးရည်ရွယ် ရေးသားလိုက်ပါတယ်။

စနေနေ့ ညနေစောင်း ဒါမှမဟုတ် တစ်နေ့တာလုံးရဲ့ အလုပ်တွေ အားလုံးပြီးစီးသွားလို့ ကိုယ့်ရဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ ခါးဆန့်ပြီး လှဲချလိုက်ရတဲ့ အချိန်ဟာ အိမ်ရှင်မတိုင်းအတွက်တော့ အလွန်တရာမှ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အချိန်လေး တစ်ခုပါ။ မနက်လင်းကတည်းက ဈေးသွား၊ ဟင်းချက်၊ အဝတ်လျှော်၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခဲ့ရတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဟာ အဲဒီအချိန်ကျမှပဲ ဒူးလေးဆန့်၊ ခါးလေးဆန့်နဲ့ နားခွင့်ရပါတော့တယ်။ အဲဒီလို လှဲချလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကိုက်ခဲ ညောင်းညာနေတဲ့ ဝေဒနာတွေနဲ့အတူ “ငါတော့ အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ၊ ဒီနေ့တော့ အလုပ်တွေ တော်တော် များသွားတယ်၊ အခုမှပဲ နားရတော့တယ်” ဆိုတဲ့ အတွေးလေးတွေ၊ သက်ပြင်းချသံလေးတွေ ရင်ထဲကနေ အလိုလို ထွက်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။

ဒီလို ခံစားရတာဟာ သိပ်ကို သဘာဝကျပါတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က ပင်ပန်းထားတဲ့အတွက် နားချင်တာ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် ဝိပဿနာ ယောဂီတစ်ယောက် အတွက်ကတော့ ဒီလို ညောင်းညာ ပင်ပန်းနေတဲ့ အချိန်၊ အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲနေတဲ့ အချိန်ဟာ အလဟဿ အိပ်ပျော်သွားရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ကို အနူးညံ့ဆုံး၊ အသိမ်မွေ့ဆုံး ဓာတ်ခွဲစစ်ဆေးနိုင်တဲ့ “အမြင့်ဆုံး ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်း” အချိန်ပါပဲ။

ဒီဆောင်းပါးမှာ တစ်နေ့တာ အလုပ်တွေ ပြီးလို့ အနားယူတဲ့အခါ “ငါ ပင်ပန်းတယ်” ဆိုတဲ့ ပညတ်ဇာတ်လမ်းကို ဘယ်လို တိခနဲ ဖြတ်တောက်မလဲ၊ ပြီးရင် အဲဒီ ညောင်းညာကိုက်ခဲမှု၊ သက်သာမှုတွေကို သိနေတဲ့ “သိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” ကလေးတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အစားထိုး ပျက်ကျသွားပုံကို ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ ဘယ်လို အသေးစိတ် စောင့်ကြည့်ရမလဲ ဆိုတာကို လမ်းညွှန်ပေးသွားပါမယ်။

၁။ “ငါ ပင်ပန်းသည်၊ ငါ နားရပြီ” ဟူသော ပညတ်ဇာတ်လမ်း၏ လှည့်စားမှု

အိပ်ရာပေါ် လှဲချလိုက်တဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဉာဏ်မပါတဲ့ စိတ်နဲ့ ကြည့်လိုက်ရင်၊ အရှိတရားကို မမြင်တော့ဘဲ “ပညတ်ဇာတ်လမ်း” တွေ ဖန်တီးပါတော့တယ်။

အရှိတရား (ပရမတ်): တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ထားတဲ့အတွက် ကြွက်သားတွေ တင်းမာနေတယ်၊ သွေးကြောတွေ ထုံကျဉ်နေတယ်။ ဒါဟာ ပထဝီ (ခက်မာခြင်း)၊ ဝါယော (တင်းကြပ်ခြင်း၊ လှုပ်ရှားခြင်း) စတဲ့ “ရုပ်တရား (ရူပက္ခန္ဓာ)” တွေရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု သက်သက်ပါ။ အဲဒီ ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ရုပ်တရားကို စိတ်က သွားသိလိုက်တဲ့အခါ “ထိသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” ဆိုတဲ့ နာမ်တရားလေး ပေါ်လာပါတယ်။ ဒါဟာ ရုပ်နဲ့ နာမ် အလုပ်လုပ်နေတာ သက်သက်ပါ။

စိတ်က ဖန်တီးသော ဇာတ်လမ်း (ပညတ်): ဒါပေမဲ့ စိတ်က အဲဒီလို မမြင်ပါဘူး။ “ငါ့ ခါးတွေ နာလိုက်တာ၊ ငါ့ ခြေသလုံးတွေ ကိုက်လိုက်တာ၊ ငါ တစ်နေကုန် ပင်ပန်းထားတာကိုး” ဆိုပြီး “ငါ” ကို ဗဟိုပြုလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အိပ်ရာရဲ့ နူးညံ့မှုကို ထိလိုက်တဲ့အခါ “အို… ဇိမ်ရှိလိုက်တာ၊ ငါတော့ နားရပြီ” ဆိုပြီး သာယာတဲ့ လောဘကိုပါ ထပ်မံ ဖန်တီးလိုက်ပါတယ်။

“ငါ” ပါလာပြီ ဆိုတာနဲ့၊ ပင်ပန်းတဲ့အခါ ညည်းတွားတဲ့ ဒေါသ၊ သက်သာတဲ့အခါ တွယ်တာတဲ့ လောဘ၊ ပြီးတော့ မှိန်းမူးပြီး အိပ်ပျော်သွားချင်တဲ့ မောဟ (ထိနမိဒ္ဓ) တွေဟာ ဆက်တိုက် ဝင်လာပါတော့တယ်။ ရုပ်ခန္ဓာက အနားရသွားပေမယ့်၊ စိတ်အစဉ်ကတော့ “ငါ” ဆိုတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ထမ်းပြီး ကိလေသာတွေထဲမှာ ဆက်လက် ပင်ပန်းနေရပါတယ်။

၂။ ဇာတ်လမ်းကို “တိ” ခနဲ ဖြတ်၍ “သိစိတ် (ဝိဉာဏ်)” ကို ဖမ်းခြင်း

ဒီတော့ ညဘက်ဖြစ်စေ၊ နေ့လယ်ဘက်ဖြစ်စေ အလုပ်တွေပြီးလို့ အိပ်ရာပေါ် လှဲချလိုက်ပြီ၊ “ငါတော့ ပင်ပန်းလိုက်တာ” ဆိုတဲ့ အတွေးလေး ဝင်လာပြီ ဆိုတာနဲ့…

“ဪ… ပင်ပန်းတယ်လို့ ညည်းတွားချင်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ ချက်ချင်း သတိကပ်လိုက်ပါ။

“ဒီနေ့ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့ရတယ်၊ မနက်ဖြန် ဘာလုပ်ရဦးမယ်” ဆိုတဲ့ အတွေးဇာတ်လမ်းတွေကို တိခနဲ ဖြတ်ချလိုက်ပါ။ စိတ်ကို အတွေးထဲကနေ ဆွဲထုတ်ပြီး၊ လက်ရှိ အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးရဲ့ အရှိတရားဆီကို ပြန်ခေါ်လာပါ။

အရှုခံကို ပြောင်းခြင်း: “ခြေထောက် ကိုက်တယ်၊ ခါးနာတယ်” လို့ ပညတ်နာမည် မတပ်ပါနဲ့။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထင်ရှားနေတဲ့ “တင်းတဲ့သဘော၊ ကိုက်ခဲတဲ့ သဘော၊ ပူတဲ့သဘော၊ တုန်ယင်နေတဲ့ သဘော” တွေကို ဓာတ်သဘာဝ (ရုပ်) သက်သက် အဖြစ်သာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပါ။ ဒါမှမဟုတ် မွေ့ရာနဲ့ ကျောနဲ့ ထိနေတဲ့ “ပျော့အိတဲ့ သဘော” ကို စိုက်ကြည့်ပါ။

သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) ကို ဖမ်းခြင်း: အဲဒီလို ကိုက်ခဲနေတဲ့ သဘောကို သိလိုက်တဲ့အခါ “ကိုက်တယ်” လို့ ချက်ချင်း သိလိုက်တဲ့ စိတ်ကလေး တစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒါဟာ “ကာယဝိဉာဏ် (ခန္ဓာကိုယ် အတွေ့အထိကို သိသော ဝိဉာဏ်စိတ်)” ပါပဲ။ ယောဂီဟာ အဲဒီ “ကိုက်တာကို သိတဲ့စိတ်”၊ “ပျော့တာကို သိတဲ့စိတ်” လေးကို အမိဖမ်းပြီး ဝိပဿနာ ဉာဏ်ဖြင့် ဓာတ်ခွဲရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၃။ “သိစိတ် (ဝိဉာဏ်)” ကိုယ်တိုင် အစားထိုး ပျက်ကျသွားပုံကို လက်တွေ့ ဓာတ်ခွဲခြင်း

ဒီအဆင့်ဟာ အနားယူရင်း တရားရှုမှတ်ခြင်းရဲ့ အသက်သွေးကြော ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်က ငြိမ်ငြိမ်လေး လှဲနေပေမယ့်၊ အတွင်းထဲက “သိစိတ်” ကလေးတွေဟာ ဘယ်လောက်တောင် အလုပ်လုပ်ပြီး ဘယ်လောက်မြန်မြန် သေဆုံးနေသလဲ ဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ စောင့်ကြည့်ရပါမယ်။

အနားယူစဉ် လှဲလျက် လက်တွေ့ ရှုမှတ်ပုံ အဆင့်ဆင့်:

ဖြစ်ခြင်း (၁): အိပ်ရာပေါ် လှဲချလိုက်တယ်။ ကျောပြင်က မွေ့ရာရဲ့ “ပျော့အိတဲ့ သဘော” ကို သိလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ “ပျော့တာကို သိတဲ့စိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” လေး ပေါ်လာတယ်။

ဖြစ်ခြင်း (၂) / ပျက်ခြင်း (၁): အဲဒီအချိန်မှာပဲ ခြေသလုံးဆီက “တင်းကြပ် ကိုက်ခဲတဲ့ သဘော” ကို သွားသိလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါ “ကိုက်တာကို သိတဲ့ စိတ်အသစ်” တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီလို ခြေသလုံးဆီ အာရုံရောက်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ စောစောက ကျောပြင်က “ပျော့အိတာကို သိတဲ့ စိတ်ဟောင်း” ကလေးဟာ ရှိသေးသလား လို့ ဉာဏ်နဲ့ မေးကြည့်ပါ။ လုံးဝ မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီစိတ်ဟောင်းဟာ သေဆုံး (ချုပ်ငြိမ်း) သွားပါပြီ။

ဖြစ်ခြင်း (၃) / ပျက်ခြင်း (၂): ခဏနေတော့ ပန်ကာလေလေးက မျက်နှာကို လာတိုက်တယ်။ မျက်နှာပေါ်မှာ “အေးတဲ့ သဘော” ကို သိတဲ့ စိတ်အသစ် ထပ်ပေါ်လာပြန်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ခြေသလုံးကို ကိုက်တယ်လို့ သိတဲ့ စိတ်က ချုပ်သွားပြန်ပါပြီ။

ဖြစ်ခြင်း (၄) / ပျက်ခြင်း (၃): အေးတာလေးကို သိနေရင်းကနေ၊ “ငါ အိပ်တော့မယ်” ဆိုတဲ့ “အတွေးစိတ် (မနောဝိဉာဏ်)” ပေါ်လာပြန်တယ်။ အေးတာကို သိတဲ့စိတ်က ပျက်သွားပြန်ပြီ။

ဒီလိုနဲ့ အိပ်ရာပေါ် ငြိမ်ငြိမ်လေး လှဲနေတဲ့ ၅ မိနစ်၊ ၁၀ မိနစ် အချိန်လေး အတွင်းမှာတင်၊ “ပျော့တာကို သိတဲ့စိတ်”၊ “ကိုက်တာကို သိတဲ့စိတ်”၊ “အေးတာကို သိတဲ့စိတ်”၊ “တွေးတဲ့စိတ်” စတဲ့ ဝိဉာဏ်စိတ်ကလေးတွေဟာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလွန်လျင်မြန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် နေကြတာကို အထင်းသား မြင်တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။

“ပင်ပန်းနေတဲ့ ငါ၊ နားနေတဲ့ ငါ” ဆိုတာ တစ်ဆက်တည်း ရှိနေတဲ့ အကောင်အထည်ကြီး လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုက်တဲ့ ရုပ်ပေါ်လာရင် သိတဲ့စိတ် ပေါ်လာတယ်၊ ပျက်သွားတယ်။ အေးတဲ့ ရုပ်ပေါ်လာရင် သိတဲ့စိတ် ပေါ်လာတယ်၊ ပျက်သွားတယ်။ စိတ်တွေဟာ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေခြင်းသာ ရှိပါတယ်။

၄။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်း (ရှုဉာဏ်ဖြင့် နှလုံးသွင်းခြင်း)

ဒီလို ဝိဉာဏ်စိတ်ကလေးတွေ ရေပွက်ကလေးတွေလို တရစပ် ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကို ဉာဏ်မျက်စိနဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာပြီဆိုရင်၊ ယောဂီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု (Insight) ကျလာပါလိမ့်မယ်။

“ဪ… ပင်ပန်းတယ် ဆိုတာ တကယ်တော့ ငါ မဟုတ်ဘူး။ ရုပ်တရားတွေ ဖောက်ပြန်နေတာပဲ။ အဲဒီ ဖောက်ပြန်မှုကို သိနေတဲ့ စိတ်ကလေး ကိုယ်တိုင်ဟာလည်း မြဲတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပေါ်လာပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း အစားထိုး ပျက်စီးသွားတာပဲ။ သက်သာတယ် ဆိုတာလည်း ငါ မဟုတ်ဘူး၊ ဖောက်ပြန်မှု အသစ်ကို သိတဲ့ စိတ်အသစ်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါလား။ တကယ်တမ်း ရှိတာက ယခု လက်ရှိ ဖြစ်ပေါ်ပြီး ပျက်စီးသွားတဲ့ စိတ်ကလေးတွေပဲ ရှိပါလား။ ဘယ်အရာမှ မမြဲပါလား။”

ဒီလို “ဖြစ်ပျက်” ကို တည့်တည့်မြင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ တစ်နေကုန် သယ်ဆောင်လာခဲ့တဲ့ “ငါ ပင်ပန်းတယ်” ဆိုတဲ့ ညည်းတွားမှု၊ သောက၊ ဒေါသ တွေဟာ မှီခိုစရာ “ငါ” မရှိတော့တဲ့အတွက် အမြစ်ပြတ် အရည်ပျော် ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ကိုက်ခဲချင် ကိုက်ခဲနေပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ကတော့ အဲဒီ ဝေဒနာကို အပေါ်စီးကနေ စောင့်ကြည့်နေနိုင်ပြီး “ငြိမ်းချမ်းမှု၊ ပေါ့ပါးမှု” အစစ်အမှန်ကို ရရှိသွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ ရုပ်ခန္ဓာ အနားရရုံသာမက၊ စိတ်ဝိဉာဏ်ပါ ကိလေသာမှ အနားရသွားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

၅။ အနတ္တကို နားလည်ခြင်းနှင့် အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အားထုတ်ခြင်း

ဒီလို ရုပ်နာမ် ဖြစ်ပျက်ကို မြင်လာတဲ့အခါ၊ ယောဂီတချို့ မှားတတ်တဲ့ အချက်လေး တစ်ခုရှိပါတယ်။ “ဪ… ပင်ပန်းတာလည်း ငါမဟုတ်ဘူး၊ သိတဲ့စိတ်ကလည်း ပျက်သွားတာပဲ ဆိုတော့… ငါ အိပ်စရာ၊ နားစရာ မလိုတော့ဘူး” ဆိုပြီး ဇွတ် အတင်း ထိုင်နေတာမျိုး လုပ်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။

အနတ္တ ဆိုတာ ပြုလုပ်သူ (Doer) အကောင်အထည် မရှိဘူးလို့ ပြောတာပါ။ ခန္ဓာကိုယ် ယန္တရားကြီး လည်ပတ်ဖို့အတွက် အိပ်စက် အနားယူခြင်း ဆိုတဲ့ သဘာဝ လိုအပ်ချက် (Action) ကို ပစ်ပယ်ရမယ် လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်ကို နားခွင့် ပေးရပါမယ်။ သို့သော် အဲဒီလို နားတဲ့အခါ “ငါ နားတယ်” ဆိုတဲ့ အစွဲမပါဘဲ၊ မောဟ (အသိလွတ်ခြင်း) မပါဘဲ အိပ်ပျော်သွားတဲ့ အထိ သတိနဲ့ နေနိုင်ဖို့ အတွက် “အဓိပတိတရားလေးပါး” ကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ရပါမယ်။

ဆန္ဒ (Chanda): “ငါ ပင်ပန်းတယ်၊ ငါ အိပ်တော့မယ်” ဆိုတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲ၊ မောဟ အမှောင်တို့မှ လွတ်မြောက်ချင်သော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒ။

စိတ္တ (Citta): အိပ်ရာပေါ် လှဲနေစဉ် ပေါ်လာသမျှသော ကိုက်ခဲမှု၊ နူးညံ့မှု အစရှိသည်တို့ကို သိနေသည့် “ကာယဝိဉာဏ်” တို့၏ အစားထိုး ဖြစ်ပျက်မှု အပေါ်သို့သာ မလွတ်တမ်း စူးစိုက်ထားသော စိတ်။

ဝီရိယ (Viriya): အသိလွတ်ပြီး (မောဟဖြင့်) အိပ်မပျော်သွားစေရန်၊ အိပ်မပျော်ခင် စက္ကန့်ပိုင်း အထိ စိတ်၏ ဖြစ်ပျက်ကို မဆုတ်မနစ် စောင့်ကြည့်နေသော ကြိုးစားအားထုတ်မှု ဝီရိယ။

ဝီမံသာဉာဏ် (Vimamsa): “ငါ ဇိမ်ယူနေတာလား” သို့မဟုတ် “သိစိတ်တွေရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို ဉာဏ်နဲ့ သက်သက် ကြည့်နေတာလား” ဆိုသည်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြား စစ်ဆေးနေသော ဉာဏ်။

ဒီ အဓိပတိတရား လေးပါးကို တပ်ဆင်ထားတဲ့ အိမ်ရှင်မ ယောဂီဟာ၊ တစ်နေ့တာ အလုပ်တွေ အပြီးမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကောင်းဆုံး အနားပေးနိုင်သလို၊ စိတ်ကိုလည်း ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ အမြင့်ဆုံး အနားပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ အိပ်ပျော်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့် အထိ သတိ၊ ဉာဏ်တို့နဲ့ ယှဉ်နေပြီး နိုးလာတဲ့ အခါမှာလည်း အလွန် လန်းဆန်း ကြည်လင်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။

နိဂုံးချုပ်

ကျွန်တော်တို့ ရေးသားနေတဲ့ ရည်မှန်းချက်ကတော့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းပါပဲ။ တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ မနက်စောစော ထိုင်မှ ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ညဘက် အိပ်ရာဝင်ခါနီး၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လို့ အိပ်ရာပေါ် လှဲချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာလည်း ပေါ်လာတဲ့ သိစိတ်ကလေး အပေါ်မှာ အရှိကို အရှိအတိုင်း ဉာဏ်နဲ့ ဓာတ်ခွဲနိုင်ရင် အဲဒါ အစစ်အမှန် ဝိပဿနာပါပဲ။

ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အိမ်ရှင်မ မိခင်အပေါင်းတို့ ခင်ဗျာ…

စနေနေ့ရဲ့ တစ်ပတ်တာ အလုပ်တွေ ပြီးဆုံးလို့ အနားယူတဲ့ အချိန်ကို “ငါ ပင်ပန်းတယ်” ဆိုပြီး သက်ပြင်းချ၊ ညည်းတွားတဲ့ အချိန်အဖြစ် အဆုံးမသတ်ပါနဲ့တော့။ အဲဒီ ပင်ပန်းမှု ဝေဒနာတွေဟာ သင့်ရဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ်ကို အထွတ်အထိပ် ရောက်အောင် တွန်းပို့ပေးမယ့် အလွန် အဖိုးတန်လှတဲ့ အရှုခံ အာရုံတွေပါ။ “ငါ ပင်ပန်းတယ်” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကို သိလိုက်တိုင်း ပေါ်လာတဲ့ “သိစိတ် (ဝိဉာဏ်)” တွေရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းနေမှုကိုသာ စူးစိုက် လေ့လာပါ။

စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး အမြစ်ပြတ် ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန်အဖြစ်ကို ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိဖို့ နီးစပ်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။