ယနေ့ခေတ်မှာ တရားစခန်းတွေ သွားကြတယ်၊ တရားထိုင်ကြတယ် ဆိုတဲ့သူ အများစုကို “ဘာလို့ တရားအားထုတ်တာလဲ” လို့ မေးကြည့်လိုက်ရင် ရလာမယ့် အဖြေက “စိတ်အေးချမ်းချင်လို့ပါ၊ လောကဓံတွေ ကြားမှာ ပူလောင်လွန်းလို့ စိတ်ငြိမ်အောင် သွားထိုင်တာပါ” ဆိုတာမျိုးက ခပ်များများပါပဲ။
ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရရင် အပေါ်ယံမှာတော့ အင်မတန် ကောင်းမွန်မှန်ကန်တယ်လို့ ထင်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် အနှစ်သာရပိုင်းကနေ သေချာ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်တဲ့အခါ၊ ကျွန်တော်တို့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အများစုဟာ လမ်းကြောင်း အစကတည်းက လွဲချော်နေပြီလား ဆိုတာကို သတိထားမိလာပါလိမ့်မယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မြတ်စွာဘုရား ပွင့်ပေါ်လာရခြင်းရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ဟာ လူတွေကို ယာယီ စိတ်သက်သာရာ ရစေဖို့၊ ငြိမ်းချမ်းရုံ သက်သက်လေး ဖြစ်သွားစေဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ သံသရာ တစ်ကွေ့လုံး ဖုံးကွယ်ခံထားရတဲ့ “အမှန်တရား (အရှိတရား)” ကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ထိုးထွင်းမြင်သိသွားစေဖို့သာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။
ဒီစာမျက်နှာရဲ့ အဓိက ဦးတည်ချက်ကလည်း စိတ်သက်သာရာရစေမယ့် အားပေးစကားတွေ၊ လောကီအောင်မြင်ရေး လမ်းညွှန်ချက်တွေနဲ့ Motivation ပေးဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာသာရေး ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေ၊ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှု သက်သက်တွေကို ရှေ့တန်းတင်မှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးမှာက “အရှိကို အရှိအတိုင်း မြင်ဖို့” ဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဆောင်းပါးမှာ “ငြိမ်းချမ်းမှု” ကို ရှာဖွေခြင်းနဲ့ “အမှန်တရား” ကို ရှာဖွေခြင်း ကြားက ကွာခြားချက်ကို စာအုပ်ကြီးအတိုင်း သီအိုရီတွေချည်း မဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့ဘဝနဲ့ ယှဉ်ပြီး အသေးစိတ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ကြည့်ကြပါမယ်။
ယာယီ ထုံဆေးပေးခြင်းနှင့် ရောဂါကို အမြစ်ပြတ် ကုသခြင်း
လူတော်တော်များများ တရားထိုင်တဲ့အခါ မျက်စိမှိတ်၊ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်ပြီး စိတ်ကို ဘာမှ မတွေးအောင်၊ လွတ်ဟာသွားအောင် ကြိုးစားကြပါတယ်။ ဝင်သက် ထွက်သက်လေးကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး ပြင်ပက အသံတွေ၊ အတွေးတွေကို အတင်း ဖိနှိပ်ထားကြပါတယ်။ အဲဒီလို ဖိထားနိုင်လို့ စိတ်ကလေး ငြိမ်ကျသွားတဲ့အခါ “ဪ… ငြိမ်းချမ်းလိုက်တာ၊ တရားထိုင်ရတာ အရသာ ရှိလိုက်တာ” လို့ ထင်သွားတတ်ကြပါတယ်။ ဒါဟာ တကယ်တော့ သမထ အလုပ်သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နာကျင်နေတဲ့ ဒဏ်ရာကို ယာယီ အကိုက်အခဲပျောက်ဆေး သောက်လိုက်တာ၊ ထုံဆေး ထိုးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
ဆေးအရှိန် ပြယ်သွားတာနဲ့ (တရားဖြုတ်ပြီး နေရာကနေ ထလိုက်တာနဲ့) မူလ ရှိနေတဲ့ ရောဂါဝေဒနာက ပြန်ပေါ်လာတာပါပဲ။ ရုံးက ပြဿနာတွေ၊ အိမ်က ကိစ္စတွေ၊ စီးပွားရေး အကျပ်အတည်းတွေနဲ့ ပြန်ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ စိတ်က အရင်လိုပဲ ပြန်ပြီး ပူလောင်သွားပြန်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒုက္ခဖြစ်စေတဲ့ အကြောင်းရင်းဇာစ်မြစ်ကို ဉာဏ်နဲ့ ဖြတ်တောက်လိုက်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ ဒုက္ခကို ခဏတာ မျက်ကွယ်ပြုပြီး ငြိမ်းချမ်းမှုဆိုတဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ဝင်ပုန်းနေခဲ့လို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဝိပဿနာရဲ့ အလုပ်က ထုံဆေးပေးတဲ့ အလုပ် မဟုတ်ပါဘူး။ ခွဲစိတ်ကုသတဲ့ အလုပ်ပါ။ အနာကို ဖုံးထားဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ အနာကို ခွဲဲစိတ်ပြီး အတွင်းထဲက အမြစ်ကို ဆွဲထုတ်ရမယ့် အလုပ် ဖြစ်ပါတယ်။
ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ တကယ့် တရားခံ (မောဟ နှင့် ဒိဋ္ဌိ)
လူတွေ ဒုက္ခရောက်နေကြတာဟာ မကောင်းမှုတွေ၊ အကုသိုလ်တွေ အများကြီး လုပ်နေလို့ဆိုတာထက် အမှန်တရားကို မသိတဲ့ “မောဟ” ကြောင့် ဖြစ်တာက ပိုများပါတယ်။ အဲဒီ မောဟဖုံးလွှမ်းနေတဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ စွဲလမ်းထားတဲ့ “ဒိဋ္ဌိ (အစွဲအလမ်း)” ကြီး ဝင်လာပါတယ်။
ဒီ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲလေး ဝင်လာတာနဲ့ ပြဿနာ အားလုံး စတင်ပါတော့တယ်။
“ငါ ပင်ပန်းနေပြီ”
“ငါ့ကို သူတို့က မတရားလုပ်ကြတယ်”
“ငါ့ စီးပွားရေးတွေ ကျဆင်းနေပြီ”
“ငါ ချမ်းသာချင်တယ်”
ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာရာတိုင်းကို “ငါ” ဆိုတဲ့ ပေတံနဲ့ လိုက်တိုင်းတာနေသရွေ့၊ သံသရာမှာ တဝဲလည်လည်နဲ့ ဆင်းရဲနေရဦးမှာပါပဲ။
တကယ့် လက်တွေ့မှာ ဘယ်အရာကမှ “ငါ” မဟုတ်ပါဘူး။ “ငါ” ဆိုတဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အရာဝတ္ထု၊ အနှစ်သာရဆိုတာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနဲ့ စိတ်ဆိုတဲ့ “ရုပ်နဲ့ နာမ်” ရဲ့ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်ပြီး အလုပ်လုပ်နေမှု သက်သက်သာ ရှိပါတယ်။ ဒါကို မမြင်တဲ့အတွက်၊ အရှိကို အရှိအတိုင်း နားမလည်တဲ့အတွက် ဒုက္ခရောက်နေကြခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာဟာ စိတ်ငြိမ်အောင် သက်သက် လုပ်နေရမှာ မဟုတ်ဘဲ၊ အဲဒီ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကြီး ပြုတ်ကျသွားအောင် ရုပ်နဲ့ နာမ်ရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံကို တည့်တည့် ကြည့်ရမယ့် အလုပ် ဖြစ်ပါတယ်။
စိတ္တာနုပဿနာ (စိတ်ကို အရှိအတိုင်း စောင့်ကြည့်ခြင်း)
အမှန်တရားကို မြင်ဖို့အတွက်ဆိုရင် ဘာသာရေး အခမ်းအနားတွေ၊ ပုံစံခွက်တွေထဲမှာ ပိတ်လှောင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ စာအုပ်ကြီးတွေထဲက သီအိုရီတွေကို အလွတ်ကျက်နေဖို့လည်း မလိုပါဘူး။ ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်ပြန်ကြည့်တဲ့ အလုပ် (လက်တွေ့ အားထုတ်မှု) ကို လုပ်ဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ “စိတ္တာနုပဿနာ” လို့ခေါ်တဲ့ စိတ်ကို စောင့်ကြည့်တဲ့ နည်းလမ်းဟာ လက်တွေ့ဘဝနဲ့ အင်မတန် ကိုက်ညီပါတယ်။
တရားထိုင်တဲ့အခါ စိတ်ငြိမ်းချမ်းချင်တဲ့ သူတစ်ယောက်ဟာ စိတ်ထဲမှာ ဒေါသထွက်စရာ၊ ပူလောင်စရာ တစ်ခုခု ဝင်လာရင် အဲဒီအတွေးကို အတင်း မောင်းထုတ်ပါလိမ့်မယ်။ “ငါ တရားထိုင်နေတာ၊ မတွေးရဘူး၊ မတွေးရဘူး” ဆိုပြီး ဖိနှိပ်ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါဟာ အမှန်တရားကို ရှောင်ပြေးနေတာပါ။
အမှန်တရားကို မြင်ချင်တဲ့သူ (ဝိပဿနာ အားထုတ်သူ) ကတော့ အဲဒီလို မောင်းမထုတ်ပါဘူး။ ဒေါသထွက်လာရင် “ဪ… ဒေါသစိတ်လေး ပေါ်လာပါလား” လို့ အရှိကို အရှိအတိုင်း ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ဝမ်းနည်းစရာ တွေးမိရင် “ဝမ်းနည်းတဲ့ စိတ်ကလေး ဖြစ်လာတယ်” လို့ သိလိုက်ပါတယ်။ ပျင်းရိတဲ့စိတ် ဝင်လာရင်လည်း “ပျင်းတဲ့စိတ် ဖြစ်နေတယ်” လို့ သူ့သဘာဝအတိုင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ စောင့်ကြည့်ပါတယ်။
ဒီလို စောင့်ကြည့်ပါများလာတဲ့အခါ၊ အလွန် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ သဘာဝတရားတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်နဲ့ တွေ့လာရပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါကတော့ ဘယ်လိုစိတ်ပဲ ပေါ်လာပေါ်လာ၊ အဲဒီစိတ်ကလေးဟာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးရင် သူ့အလိုလို ပြန်ပျက်သွားတယ် ဆိုတာပါပဲ။ ဒေါသစိတ်လည်း ပျက်သွားတာပါပဲ။ ဝမ်းနည်းစိတ်လည်း ပျက်သွားတာပါပဲ။
“ငါ” မဟုတ်ကြောင်း ဉာဏ်ဖြင့် တည့်တည့်မြင်ခြင်း
အဲဒီလို ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတဲ့ စိတ်တစ်ခုချင်းစီကို သေချာ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ အဲဒီစိတ်ထဲမှာ “ငါ” ဆိုတာ လုံးဝ မပါဝင်ဘူး ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလာပါလိမ့်မယ်။
အရင်တုန်းကဆိုရင် “ငါ ဒေါသထွက်တယ်” လို့ ထင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် လက်တွေ့မှာ ဒေါသဖြစ်စရာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ “ဒေါသဖြစ်တဲ့ နာမ်တရားလေး” ပေါ်လာတာ သက်သက်ပါပဲ။ “ငါ” က ဒေါသထွက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒေါသစိတ်ကလေးက သူ့အလိုလို ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတာပါ။ “ငါ တွေးနေတယ်” လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ တကယ်တော့ “တွေးတဲ့ စိတ်ကလေး” က အလုပ်လုပ်သွားတာ သက်သက်ပါ။
ဒီလို ရုပ်နဲ့ နာမ်ရဲ့ အလုပ်လုပ်နေမှု သက်သက်ပဲ ရှိတယ်၊ အဲဒီအထဲမှာ “ငါ” လို့ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပြုစရာ၊ ဆုပ်ကိုင်ထားစရာ ဘာအနှစ်သာရမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ တည့်တည့်မြင်သွားတဲ့အခါ၊ သံသရာတစ်လျှောက်လုံး အမြစ်တွယ်နေတဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲအလမ်း (ဒိဋ္ဌိ) ကြီးဟာ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားပါတော့တယ်။ အဲဒီလို ပြုတ်ကျသွားတာကိုပဲ လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်သွားခြင်း၊ အမှန်တရားကို မြင်သွားခြင်းလို့ ခေါ်ဆိုတာ ဖြစ်ပါတယ်။
သောတာပန်ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း
ဒီနေရာမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် တော်တော်များများ နားလည်မှု လွဲနေတဲ့ အချက်လေးတစ်ခုကို ရှင်းပြချင်ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ “သောတာပန်” ဆိုတဲ့ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အယူအဆပါ။ လူတွေက သောတာပန်ဖြစ်သွားပြီ ဆိုရင်ပဲ ထူးခြားတဲ့ တန်ခိုးအာဏာတွေ ရသွားမယ်၊ ကောင်းကင်ပျံနိုင်မယ်၊ သာမန်လူတွေနဲ့ မတူတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အလင်းရောင်တွေ ထွက်လာမယ်၊ သေရင်လည်း ထူးဆန်းတဲ့ နတ်ဘုံနတ်နန်းတွေကို တန်းရောက်သွားမယ်လို့ ပုံပြင်ဆန်ဆန် တွေးထင်တတ်ကြပါတယ်။
တကယ်တမ်း သောတာပန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ အဲဒီလို မှော်ဆန်တဲ့ အရာတွေ ရရှိသွားတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ သောတာပန်ဆိုတာ သာမန် လူသားတစ်ယောက်လိုပဲ ထမင်းစားမယ်၊ အိပ်မယ်၊ ဝမ်းနည်းစရာကြုံရင် ငိုတတ်ပါသေးတယ်။ ဒေါသထွက်စရာကြုံရင်လည်း ဒေါသထွက်တတ်ပါသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ သာမန် ပုထုဇဉ်နဲ့ ကွာခြားသွားတဲ့ အဓိက အချက်ကတော့ ကိုယ့်ခန္ဓာထဲမှာ ခိုင်မြဲတဲ့ “ငါ” ဆိုတာ မရှိဘူး၊ ရုပ်နဲ့ နာမ်ရဲ့ အလုပ်လုပ်နေမှု သက်သက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ တည့်တည့်မြင်ပြီး အမြင်မှား (ဒိဋ္ဌိ) အမြစ်ပြတ်သွားတာကို ဆိုလိုတာပါ။ သောတာပန်တစ်ယောက်ဟာ ဒေါသထွက်ရင်တောင်မှ “ဪ.. ဒေါသစိတ်လေး ဖြစ်ပေါ်လာတာပဲ” လို့ သိနေပြီး၊ “ငါ ဒေါသထွက်တာပဲ” ဆိုပြီး အဲဒီဒေါသကို အသေအလဲ ဆုပ်ကိုင်မထားတော့ပါဘူး။ အမှန်တရားကို မျက်ဝါးထင်ထင် သိမြင်သွားတဲ့အတွက် သံသရာမှာ အပါယ်လေးဘုံကို ကျရောက်စေမယ့် အကုသိုလ် အမှောင်ထုထဲကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မရောက်တော့ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။
အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ရန် သတ္တိလိုသည်
ဒီလို အရှိကို အရှိအတိုင်း မြင်အောင် ကြည့်တဲ့အလုပ်ဟာ စာသားလှလှလေးတွေ ဖတ်ပြီး စိတ်ချမ်းသာချင်ရုံ သက်သက် လုပ်လို့ရတဲ့ အလုပ် မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အင်မတန် သတ္တိရှိဖို့ လိုပါတယ်။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ် တကယ် ပြန်စောင့်ကြည့်တဲ့အခါ၊ ကိုယ့်စိတ်ဟာ ဘယ်လောက်တောင် လောဘကြီးသလဲ၊ ဘယ်လောက်တောင် ဣဿာ မစ္ဆရိယ (မနာလိုဝန်တိုမှု) တွေ များသလဲ၊ ဘယ်လောက်တောင် အတ္တကြီးပြီး မာနထောင်လွှားနေသလဲ ဆိုတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်တဲ့ အတွင်းသန္တာန်ကို အကွယ်အကာမရှိ အတိုင်းသား မြင်လာရမှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ ငြိမ်းချမ်းချင်ရုံ သက်သက် တရားထိုင်တဲ့သူတွေကတော့ ဒီလို အရုပ်ဆိုးတဲ့ စိတ်တွေ ပေါ်လာရင် မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ထွက်ပြေးကြပါတယ်။ ဒါတွေကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး စိတ်ငြိမ်အောင်ပဲ ပြန်လုပ်ကြပါတယ်။
အမှန်တရားကို လိုလားသူကတော့ ထွက်မပြေးပါဘူး။ ကိုယ့်စိတ် ဘယ်လောက် အရုပ်ဆိုးဆိုး “ဪ… ဒီစိတ်တွေဟာ အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတဲ့ သဘောတရားတွေပဲ၊ ငါ မဟုတ်ဘူး” လို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆက်ကြည့်ပါတယ်။ အဲဒီလို ကြည့်နိုင်တဲ့ သတ္တိ၊ အရှိကို အရှိအတိုင်း လက်ခံနိုင်တဲ့ သတ္တိ ရှိမှသာလျှင် သံသရာရဲ့ အချုပ်အနှောင်တွေကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ယုံကြည်မှုထက် နားလည်မှုကို ဦးစားပေးပါ
လွတ်မြောက်မှုဆိုတာ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကို ရိုးရိုးကြီး ယုံကြည်နေရုံ၊ ပုတီးစိပ်၊ ဆုတောင်း၊ ဂါထာတွေ ရွတ်ဖတ်နေရုံနဲ့ ရလာမယ့်အရာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှသာ ရနိုင်မယ့်အရာပါ။ နားလည်ချင်ရင် ကိုယ်တိုင် ကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်။ သူတစ်ပါး ပြောတာကို ကြားဖူးနားဝနဲ့ မှတ်ထားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ခန္ဓာ၊ ကိုယ့်စိတ်မှာ တကယ် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောတရားတွေကို သတိကပ်ပြီး ဉာဏ်နဲ့ ကြည့်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အချုပ်အားဖြင့် ပြောရရင်၊ ကျွန်တော်တို့ တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာဟာ မျက်မှောက်ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ဘဝရဲ့ အခက်အခဲတွေကနေ ခဏတာ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းဖို့၊ စိတ်သက်သာရာ ရစေဖို့သက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။ ပူလောင်မှုတွေ၊ သောကတွေ၊ ဒုက္ခတွေ အားလုံးရဲ့ ရေသောက်မြစ်ဖြစ်တဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကြီးကို ခွာချဖို့၊ ခန္ဓာရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံ (အရှိတရား) ကို အမှန်အတိုင်း မြင်ဖို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။
သင်ဟာ တရားထိုင်တဲ့အခါ စိတ်ကလေး ငြိမ်းချမ်းရုံ၊ ပေါ့ပါးရုံ သက်သက်နဲ့ ကျေနပ်နေမှာလား၊ သို့မဟုတ် ဘဝရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေထဲကနေ တကယ် လွတ်မြောက်ချင်လို့၊ အမှန်တရားကို တည့်တည့်ကြည့်ဖို့ သတ္တိရှိလို့ ဝိပဿနာအလုပ်ကို စစ်စစ်မှန်မှန် အားထုတ်မှာလား ဆိုတာကတော့ သင့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အကယ်၍ သင်ဟာ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သတ္တိရှိတယ် ဆိုရင်တော့၊ ဘာသာရေး အခွံအကာတွေကို ခွာချပြီး “အရှိကို အရှိအတိုင်း မြင်ဖို့” ဆိုတဲ့ ဒီခရီးလမ်းမှာ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ဆက်လက် လေ့လာသွားကြပါမယ်။
Leave a Reply