သောကြာနေ့ ညနေခင်းဟာ တစ်ပတ်တာလုံး “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲနဲ့ ရုန်းကန်ခဲ့ရသမျှကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်ကြည့်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်ပတ်လုံးလုံး…
“ငါ့” အလုပ်တွေ အောင်မြင်ဖို့၊
“ငါ့” ဂုဏ်သိက္ခာတွေ တက်လာဖို့၊
“ငါ့” ကို လူတွေ အထင်ကြီးဖို့အတွက် အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားခဲ့ကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ကြည့်ရင်…
“ငါ” စိတ်ဆိုးချင်လို့ ဆိုးတာလား? မဟုတ်ပါဘူး၊ အာရုံနဲ့ တွေ့လို့ ဒေါသစိတ်က သူ့အလိုလို ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ။
“ငါ” ပျော်ချင်လို့ ပျော်တာလား? မဟုတ်ပါဘူး၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ သုခဝေဒနာက ခဏတာ ဆိုက်ရောက်လာတာပါ။
ဖြစ်ပေါ်လာသမျှ စိတ်အစဉ်တွေဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး၊ အကြောင်းကုန်ရင် ပျောက်ကွယ်သွားကြတာချည်းပါပဲ။ ဘယ်အရာကမှ ကိုယ့်အလိုအတိုင်း မဖြစ်သလို၊ ဘယ်အရာကိုမှလည်း “ငါ” က ပိုင်စိုးထားလို့ မရပါဘူး။ ဒီလို “ကိုယ်ပိုင်စိုး၍မရခြင်း” ဟာ အနတ္တရဲ့ အခြေခံအကျဆုံး အမှန်တရားပါပဲ။
ဒီညနေမှာ… “ငါ” ဆိုတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းကြီးကို ခဏလောက် ဘေးချထားကြည့်ပါ။
ပင်ပန်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်အစဉ်ကို “ငါ” လို့ မသိမ်းပိုက်ဘဲ၊ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုအဖြစ် အဝေးကနေ ကြည့်နေတဲ့ အသိ (သတိ) လေးနဲ့ အနားယူကြည့်ပါ။
အစွဲကင်းလေ၊ ငြိမ်းချမ်းလေပါပဲ။